ΟΙ ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΤΕΣ ΠΙΣΩ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ - ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΣΤΗ ΛΙΒΥΗ

Στις 17 του Φλεβάρη, και απαντώντας σε σχόλιο επισκέπτη του ιστολογίου με το ψευδώνυμο TRASH, είχαμε επισημάνει:  "Για τη Λιβύη, νομίζω πως η "εξέγερση" εκεί, αν εξελιχθεί σε εξέγερση, μάλλον είναι από τα δεξιά του Καντάφι... Αυτός φυσικά έχει μια μεγάλη ιστορία υπηρεσίας στο ρώσικο σοσιαλ-ιμπεριαλισμό από τη δεκαετία του '80, ωστόσο σα ρωσόφιλος εθνικιστής κι όχι σα ρωσόδουλος. Τα τελευταία χρόνια τό 'στριψε προς τη Δύση, όχι απόλυτα, αλλά σοβαρά. π.χ. Απέσυρε τα κρατικά του συνδικάτα από τη φασιστική ΠΣΟ (Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία) που καθοδηγεί το ψευτοΚΚΕ και η Ρωσία (νομίζω Γραμματέας της είναι ο Μαυρίκος) και τα ενέταξε στα σοσιαλδημοκρατικά και συντηρητικά, πουλημένα στο δυτικό κεφάλαιο αλλά σε γενικές γραμμές αστοδημοκρατικά και ελεύθερα, συνδικάτα της Διεθνούς Συνδικαλιστικής Συνομοσπονδίας. Γενικά, βλέπω και στη Λιβύη το μέτωπο Ρώσων - Αμερικάνων, που θα οδηγήσει σε μια αστική ψευτοδημοκρατία στη μορφή με ρώσικο περιεχόμενο. Ό,τι έγινε δηλαδή, στη Σερβία, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στην Τυνησία, στην Αίγυπτο..."

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΜΙΑ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ

(Προς τον κ.κ. κνίτη “laiko stroma”)

Το Διαδίκτυο, παρέα με την κοσμογονία που έφερε στην επικοινωνία και στη διάδοση της γνώσης και της πληροφορίας, έβγαλε επίσης από τα λαγούμια τους χιλιάδες τρωκτικά που, με το προκάλυμμα της ανωνυμίας (του οποίου χρήση κάνουμε κι εμείς φυσικά σαν ιστολόγιο και το οποίο είναι αναγκαίο για την προάσπιση της ελευθερίας του λόγου, ειδικά στην εποχή του σοσιαλιμπεριαλισμού και του σοσιαλφασισμού) χύνουνε ανενόχλητα τη χολή της χυδαιότητας.

Σ’ αυτή την κατηγορία δε θα μπορούσαν να μην εμπίπτουνε και οι «στενοί» κνίτες του Περισσού, αλλά και διάφοροι «πλατείς» κνίτες (οπαδοί, διαγραμμένοι, ΣΥΡΙΖΑιοειδείς, ΝΑΡόφιλοι κλπ.), που μάλιστα, ακριβώς λόγω της ανωνυμίας, εκδηλώνουνε στη μπλογκόσφαιρα πολύ πιο έντονα απ’ ό,τι στην πραγματική ζωή τη βαθιά συγγένειά τους. Π.χ. μπορείς να βρεις μέχρι και ιστολόγια που από τη μια έχουν αγορεύσεις της Λιάνας Κανέλλη στη Βουλή, κι από την άλλη προκηρύξεις και λιβανωτό των νέων μηδενιστικών φασιστικών τρομοκρατικών οργανώσεων. Δε μιλάμε φυσικά για την όσμωση κνιτών – ναριτών – αριστεροβηματιών, που φτάνει τα όρια της συνειδησιακής συγχώνευσης.

Για να περάσουμε από το γενικό στο ειδικό, η νεοτροτσκιστική – σοσιαλφασιστική λύσσα αυτού του βαθιά αντεπαναστατικού και αντιμαρξιστικού χυλού (πέρα από τις ατομικές – ψυχικές διαθέσεις των φορέων αυτών των αντιλήψεων) εκδηλώνεται πολύ έντονα σε ένα κομβικό σημείο της πολιτικής διαπάλης: στο ζήτημα των διεθνών σχέσεων και συσχετισμών.

Σκέψεις σχετικά με την «πανεθνική πανεργατική απεργία» της 23ης του Φλεβάρη

Για την Τετάρτη, 23 του Φλεβάρη, η ηγεσία της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας (ΓΣΕΕ), μαζί με την ηγεσία της Ανώτατης Διοίκησης Ενώσεων Δημοσίων Υπαλλήλων (ΑΔΕΔΥ) έχουνε προκηρύξει κάτι που στη μορφή μοιάζει με πανεργατική και πανυπαλληλική απεργία. Παρά το δήθεν «μεγάλο ταξικό μένος» που τρέφει κατά των «προδοτών του λαού» που ηγούνται σε αυτές, το συντονιστικό των κατεχόμενων από τους τραμπούκους και τις συμμορίες του ψευτοΚΚΕ συνδικάτων και σωματείων, μαζί και λίγων εργατικών κέντρων, που αυτοονομάζεται «Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο» (ΠΑΜΕ), συμμετέχει κι αυτό με τα μπούνια. Μάλιστα μάζεψε άρον άρον μια δική του ψευτοαπεργία που τοίμαζε για τις 10 του Φλεβάρη, για να ενισχυθεί το «πανεθνικό απεργιακό μέτωπο» στις 23.

Επειδή ο εθισμός στην απάτη και στο ψέμα είναι πολλές φορές χειρότερος κι από αυτόν στις ναρκωτικές ουσίες, πρέπει πάντοτε κάποιοι να τολμούν, όσο το σηκώνουν τα κυβικά τους, να πηγαίνουνε κόντρα στο ρεύμα. Με τα κουτσά τους, με τα στραβά τους, με τις δυσκολίες και τις ταλαντεύσεις σε προσωπικό επίπεδο, με την εσωτερική πάλη που ξανάβει η πολιτική φόρτιση που κουβαλάμε όλοι μας…

«ΣΠΙΘΑ»: Το πιο ξεδιάντροπο κόμμα εθνικής υποτέλειας - Η φαιοκόκκινη ενότητα προχωράει γοργά

Τα όρια έχουνε στενέψει ασφυκτικά. Η ενότητα πραγματικών φαιών και ψεύτικων κόκκινων είναι δω. Ο ναζισμός έχει καταφάει από τα μέσα τον αναρχισμό, μέσω των νεοχιτλερικών προταγμάτων του μηδενισμού, όπως και του  επίσης ναζιστικού «καψίματος απεργοσπαστών». Ο ΣΥΝ που διαδηλώνει -μαζί με την «Κόντρα» και την ΑΚ- στην Αθήνα με τους φιλο-χεζμπολλαχίτες και φιλο-χαμασίτες αντισημίτες «για το καράβι για τη Γάζα» του ισλαμοφασίστα Ερντογάν, «δεν πληρώνει» στα διόδια της Πιερίας παρέα με τον Πατριωτικό Ελληνικό Σύνδεσμο – παρακλάδι της Χρυσής Αυγής. Το ψευτοΚΚΕ κρατάει τον εθνικιστικό ταύρο του στρατού και της αστυνομίας απ’ τα κέρατα μέσω της Κανέλλη, που στο γλοιώδες εθναμυντορο-αντικαπιταλιστικό περιοδικό της «Νέμεσις» δημοσιεύει άρθρα «καταραμένων χρυσαυγιτών», όπως υπογράφουν…

Μικρές στιγμές από τη «Μεγάλη Πορεία» - Μάο Τσε Τουνγκ και Κόκκινος Εργατοαγροτικός Στρατός

Ένας από τους βασικούς σκοπούς για τους οποίους φτιάχτηκε τούτο το ιστολόγιο (βασικότερος κι απ’ το να σχολιάζει τα τεκταινόμενα) ήταν το γινάτι του ανασκαλέματος για πλευρές και γεγονότα από την ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος, τόσο «μεγάλα», δηλαδή με ιδεολογικοπολιτική φόρτιση και που προκαλούν ακόμη πολεμική, όσο και μικρά και ανθρώπινα. Και το λέμε γινάτι, γιατί είναι φυσιολογικό η πλατιά μάζα των σύγχρονων, πνευματικά ανήσυχων ανθρώπων να προτιμάει τη ζωντανή ανάλυση και πολιτική από τις θύμησες, που, ειδικά σε όποιον δεν έχει βυθιστεί έστω σε κάποιο σημείο της ζωής του στην ιστορία του κινήματος για την ανθρώπινη χειραφέτηση, καμιά φορά δε λένε και πολλά.

Για την παραίτηση Μουμπάρακ και την άθλια ιμπεριαλιστική επέμβαση στα εσωτερικά της Αιγύπτου που συνεχίζεται…

Το είδαμε κι αυτό. Και θα γελούσαμε με την καρδιά μας, αν τα πράγματα δεν ήταν τόσο σοβαρά για την παγκόσμια ειρήνη και για τους λαούς, όχι μόνο της Μέσης Ανατολής, αλλά ολάκερης της οικουμένης. Ο κνίτης, ο συνασπισμαίος, ο νεοαναρχικός  φιλομηδενιστής, βρέθηκαν στο ίδιο χαράκωμα με τους δήθεν «απόλυτους εχθρούς» τους.

Με τον Ομπάμα, την Κλίντον, τον Κάμερον, την Άστον, τον Παπανδρέου και την καθ’ ημάς «Φιλελεύθερη Συμμαχία» (βασικά την πλειοψηφία των εν Ελλάδι φιλελεύθερων, με τιμητικές εξαιρέσεις) και γενικά όλο το δυτικό και κυρίως ψευτοδυτικό απαράτ, με ένα ΚΟΙΝΟ ΙΕΡΟ αίτημα: να φύγει ο τριτοκοσμικός σοσιαλκρατιστής διχτάτορας Μουμπάρακ από την προεδρία της Αιγύπτου, και να παραδώσει την εξουσία στο μέτωπο ισλαμοφασιστών και φιλελεύθερων που τον αντιπολιτεύεται, υπό την ηγεμονία φυσικά των πρώτων (πράγμα που στο πρώτο σκέλος του έγινε).

Γιατροί - ληστές οργανωμένοι από το ψευτοΚΚΕ και το ΣΥΝ ενάντια στο λαό

Τούτη η τοποθέτηση δημοσιεύτηκε πριν λίγες ώρες στο ιστολόγιο της Οργάνωσης για την Ανασυγκρότηση του ΚΚΕ  ( ο σύνδεσμος: http://oakke.blogspot.com/2011/02/blog-post_8409.html ). Το ΚΜ τη συμμερίζεται απόλυτα και εκφράζει την οργή του για το σιχαμερά απάνθρωπο τρόπο με τον οποίο μια κάστα επίορκων επιστημόνων κρατάει όμηρο τη φτωχολογιά, για τη διάσωση εξοργιστικών συντεχνιακών προνομίων. Προνομίων που έχουν την καταγωγή τους στο πελατειακό κράτος της μετεμφυλιακής μισοφασιστικής δεξιάς και του ψευτοδημοκρατικού κέντρου, αλλά γιγαντώθηκαν και έγιναν ιδεολογία, και μάλιστα «αντικαπιταλιστική», από το σοσιαλφασιστικό μπλοκ Ανδρέα Παπανδρέου – ψευτοΚΚΕ - Κύρκου, με τη συνέργια του κρατικοκαπιταλιστικού ΠΑΣΟΚ και των χειρότερων λαϊκίστικων στοιχείων της ΝΔ.

 

 Το ΚΜ το διπλοσκέφτεται όταν αναγκάζεται να καταγγείλει κινητοποιήσεις που -στη μορφή τους- παίρνουν «λαϊκό» χαραχτήρα.  

Αντιηγεμονιστική νίκη του λαού της Αιγύπτου (1976)

Πρόκειται για σύντομο άρθρο από την εφημερίδα «Λαϊκοί Αγώνες» του τότε μαοϊστικού Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος Ελλάδας (ΕΚΚΕ), από το φύλλο 42 της 1^ης του Απρίλη του 1976. Στο άρθρο περιγράφονται και αναλύονται πολύ συνοπτικά το γεγονός και τα αίτια του ξωπετάγματος των Ρώσων σοσιαλιμπεριαλιστών και των «συμβούλων» τους από την Αίγυπτο το Μάρτη του 1976, μαζί φυσικά με την ακύρωση του συμφώνου λυκοφιλίας μεταξύ Αιγύπτου και ΕΣΣΔ. Τα γεγονότα ξαναφέρνουν στην επικαιρότητα το ζήτημα της ρώσικης επιρροής στην Αίγυπτο, ειδικά μετά την αναβάθμιση του εξαιρετικά φιλικού προς τη Ρωσία και το Ιράν μπλοκ Ελ Μπαραντέι – Αδελφών Μουσουλμάνων από την πρόσφατη πατροναρισμένη εξέγερση, 35 χρόνια μετά την απόφαση του Αιγύπτιου Προέδρου Σαντάτ να τελειώνει με τους εκβιαστές και εκμεταλλευτές του αιγυπτιακού λαού μπρεζνιεφικούς φασίστες.

Ο Μεταξάς και ο Μουμπάρακ ή για τη θέση των μαρξιστών για τους κύριους και τους δευτερεύοντες εχθρούς

Το καθοδηγητικό απαράτ της Γ' Διεθνούς (1935)

Το συγκεκριμένο κείμενο δεν είναι επίσημο ντοκουμέντο της Γ’ Κομμουνιστικής Διεθνούς που δημοσιεύτηκε στον κομμουνιστικό τύπο, αλλά εσωτερική οδηγία της Εκτελεστικής Επιτροπής της προς τα Βαλκανικά ΚΚ και ειδικά το ΚΚΕ, που τότε, τον Ιούλη του 1939, πέρναγε μια πολύ άσχημη φάση μισοδιάλυσης του μηχανισμού της Κ.Ε. του από τα χτυπήματα του μεταξικού φασισμού του Μανιαδάκη, με ολόκληρο το ΠΓ της ΚΕ και το Γραμματέα του Νίκο Ζαχαριάδη σιδηροδέσμιους. Η δημοσίεψη έχει ένα καλοπροαίρετα «προβοκατόρικο» χαραχτήρα, αφού σχετίζεται με τα γεγονότα που συμβαίνουνε τούτες τις μέρες στην Αίγυπτο. Κι αυτό γιατί όλος ο ντόπιος υπεραντιδραστικός μικροαστισμός ωρύεται για την «υπέροχη λαϊκή εξέγερση» κατά του Μουμπάρακ και την «ανάγκη υποστήριξής της», ασχέτως των αποτελεσμάτων που θα έχει μια ενδεχόμενη νίκη της –δηλαδή νίκη του Ελ Μπαραντέι και των Αδερφών Μουσουλμάνων που είναι το πολιτικό της επιτελείο- για τους λαούς όλου του κόσμου.

Ρωσία – Κίνα: Ιμπεριαλισμός ή σοσιαλιμπεριαλισμός;; Μια διασάφηση…

Η ανάλυση που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στο φύλλο Αυγούστου – Σεπτεμβρίου του 2008 της εφημερίδας «Νέα Ανατολή», οργάνου της Κ.Ε. της ΟΑΚΚΕ (Οργάνωση για την Ανασυγκρότηση του ΚΚΕ). Είναι μέρος ενός μεγαλύτερου άρθρου με τίτλο «Μία νέα αριστερά θα αναδυθεί μέσα από τον αντι-σοσιαλφασιστικό αγώνα των λαών». Το αναδημοσιεύουμε σήμερα, για δυο αλληλένδετους λόγους: ο πρώτος είναι πως αποτελεί μια πολύ εμβριθή –από μαοϊστικής πλευράς- διασάφηση της ιδιαιτερότητας του σοσιαλιμπεριαλισμού σαν στρατοκρατικού κρατικο-φασιστικού ιμπεριαλισμού με «αντιιμπεριαλιστικό» προσωπείο, ειδικά δεδομένου ότι ο τελευταίος έχει προκύψει από την ανατροπή μιας εργατικής ή λαϊκοδημοκρατικής εξουσίας. Κι αυτό άσχετα αν έχει απεκδυθεί τα «κόκκινα» και εργατικά σύμβολα (Ρωσία) ή όχι (Κίνα). Ο δεύτερος είναι πως ήδη διάφοροι ζηλωτές της λεπτής ή χοντροκομμένης χυδαιότητας, μέσω σχολίων, επιχείρησαν να αποδώσουν το «Κόκκινο Μετερίζι» και τη διαχείρισή του στην ΟΑΚΚΕ.

Κάτω τα χέρια από την Αίγυπτο! Όχι στη φασιστικοποίηση μέσω Ελ Μπαραντέι και Αδελφών Μουσουλμάνων

Ακριβώς επειδή, όπως τονίσαμε και στην πρώτη δημοσίεψή μας, το ιστολόγιο τούτο είναι πολιτικό ημερολόγιο κι όχι στενά αγκιτατόρικο μέσο (αν και, όπως ήδη έχει γίνει φανερό παίρνει θέση στρατοπέδου στα ζητήματα), τους συντάκτες ύλης του τους βασανίζει το εξής δίλημμα: να γράφουνε για ένα γεγονός όταν ακόμα βράζει – εξελίσσεται, με κίνδυνο να μην έχουνε μπροστά τους όλο το πλαίσιο και τις αναγκαίες εκείνες λεπτομέρειες που θα συμβάλανε στο να βγει ένα σχετικά βάσιμο πόρισμα με βάση τις αρχές του μαρξισμού – λενινισμού – μαοϊσμού ή να αναμένουνε για μια κατόπιν εορτής χορταστική αλλά κάπως ανιαρή πια τοποθέτηση;; Ανάλογα με το θέμα, τη διάθεση, το ειδικό βάρος θα πράττουμε κατά συνείδηση…

Στην Αίγυπτο αυτή τη στιγμή εξελίσσεται αναμφισβήτητα μια εξέγερση πιο κομβικής σημασίας για ολόκληρο τον πλανήτη από την ομογάλακτή της προ 15ημέρου στην Τυνησία. Είναι διαφορετικό και το ειδικό βάρος της Αιγύπτου σε όλο το χώρο Βόρειας Αφρικής και Μέσης Ανατολής, συνολικά στον αραβικό κόσμο, και αρκετά διαφορετικό το διακύβευμα της τελικής έκβασης των γεγονότων…

Οι προβοκάτορες «αντιρατσιστές» με κρατικές πλάτες φουσκώνουνε τον εθνορατσισμό μέσα στο λαό

Τώρα που κατάκατσε λιγάκι ο κουρνιαχτός, μετά την αποχώρηση των 237 μεταναστών από το κτίριο της Νομικής Σχολής της Αθήνας, ήρθε η ώρα να ειπωθούνε μερικές αλήθειες, γιατί πλέον η σιωπή είναι συνενοχή. Το συμπέρασμα που κάποτε ακουγότανε σα σκάνδαλο και επέσειε την ειρωνεία, σήμερα έχει γίνει υποψία, έως και εδραιωμένη πεποίθηση, μιας μεγάλης μάζας δημοκρατικών ανθρώπων: η καθεστωτική ψευτοαριστερά, ιδιαίτερα ο ΣΥΝ, δουλεύει για τη γιγάντωση του εθνορατσισμού, του φασισμού και του ναζισμού. Καθαρά και ξάστερα.

Ο λαός του Λιβάνου αντιστέκεται στο πραξικόπημα Χεζμπολλάχ - Συρίας - Ιράν

Οι Λιβανέζοι πατριώτες βρίσκονται τις τελευταίες μέρες στους δρόμους της Μπεϊρούτ και των άλλων μεγάλων πόλεων της χώρας. Και αντιστέκονται. Στο Λίβανο τούτη την ώρα ξετυλίγεται ένα βρώμικο πραξικόπημα με κοινοβουλευτικό φερετζέ. Την εκτροπή τούτη την οργανώνει το μακρύ χέρι της Συρίας και του Ιράν μες στο Λίβανο, η σιιτική Χεζμπολλάχ, που έχει στα χέρια της όλο το νότιο Λίβανο και τώρα, με τους ένοπλους τραμπούκους της, και μέρος της πρωτεύουσας της χώρας. Μ΄ αυτό το πραξικόπημα επιχειρούνε να κάνουνε κανονική έξωση του λαοφιλή πατριώτη, αν και συμβιβαστικού με τους πράχτορες της Συρίας, Σάαντ Χαρίρι και να ανεβάσουνε μια κυβέρνηση πουλημένη, μαριονέτα της Συρίας και του Ιράν με πρωθυπουργό το σουνίτη μουσουλμάνο Νατζίμπ Μικάτι.

Ο Ρώσος ανθύπατος Ιωάννης Καποδίστριας και οι Έλληνες μαρξιστές (2ο μέρος)

Πρόκειται για το δεύτερο και τελευταίο μέρος αυτής της ενότητας (παραπέρα κατάτμηση του υλικού θα γινότανε κουραστική). Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως το ιστολόγιο θα σταματήσει εδώ με το θέμα  του ’21. Κι αυτό όχι από ιστοριολαγνεία, αν και πάσχουμε λιγάκι κι απ’ αυτήν. Οι θετικές αλλά κυρίως οι αρνητικές πλευρές που κληροδότησε στους Νεοέλληνες ο τρόπος που οργανώθηκε η εξέγερση και τελικά το νεοελληνικό κράτος, διατηρούνε και σήμερα ακέραιο το ρόλο τους στην πορεία που χαράζει ο λαός και το έθνος. Αυτό όμως είναι ζήτημα μιας ή περισσότερων, μελλοντικών δημοσιέψεων…

Δυο λόγια μονάχα για δυο από τους κορυφαίους διανοητές του ελληνικού προλεταριάτου, διανοούμενους που το υπηρέτησαν με τη γραφίδα τους με πάθος και των οποίων τα κείμενα αναπαράγουμε δω.

Ο Ρώσος ανθύπατος Ιωάννης Καποδίστριας και οι Έλληνες μαρξιστές (1ο Μέρος)

Η συγκεκριμένη δημοσίεψη, που θα εκταθεί σε περισσότερα του ενός μέρη, έχει σα βάση της την οργή που προκαλεί σε όσους τυχαίνει να γνωρίζουνε δυο δράμια ελληνικής ιστορίας κι άλλο τόσο από μαρξισμό, η παντελής προσχώρηση της -μετά τα 1960- ρεβιζιονιστικής «αριστεράς» στους παραδοσιακούς εθνικούς μύθους που είχε χαλκεμένους από παλιά η ντόπια αντίδραση. Μύθους που στόχο τους είχανε το τράβηγμα του λαού στο άρμα της κυρίαρχης ξενόδουλης μερίδας της αστικής τάξης και τελικά μέσω αυτής στο άρμα του κάθε φορά «προστάτη» ιμπεριαλισμού.

Η καθάρια διεθνιστική παράδοση του ελληνικού προλεταριάτου και του κόμματός του, του ΣΕΚΕ(1918-1924) και μετέπειτα ΚΚΕ(1924-1956), η αντιμιλιταριστική – αντιιμπεριαλιστική θέση για την εκστρατεία στη Μικρασία, η προωθημένη θέση για τη Βαλκανική Ομοσπονδία με συστατικό αυτόνομο μέρος της την πολυεθνική τότε Μακεδονία, η βαθιά έγνοια για τη μακεδόνικη και την τούρκικη μειονότητα και τα δικαιώματά τους, η από τα γεννοφάσκια του ΣΕΚΕ βαθιά σύνδεση με τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης, δώσανε βαρύ χτύπημα στον σάπιο, μεγαλοελλαδίτικο, αστοτσιφλικάδικο μεγαλοϊδεατισμό. Κι αυτό μαζί με την επίσης πολύ βαθιά και δύσκολη, ωστόσο επίσης πρωτοπόρα θέση του ΚΚΕ για την εθνογένεση του σύγχρονου ελληνισμού, της νεοελληνικής εθνότητας, στα ύστερα βυζαντινά χρόνια και στην τουρκοκρατία, που τσάκιζε το μύθο του «τρισχιλιετούς πολιτισμού» και της απ’ ευθείας δήθεν συνέχειας αρχαίας και νέας Ελλάδας, την προγονοπληξία.

Για το δίκιο και το άδικο στο θέμα των διοδίων

Η μετά το 1981 τραγική πορεία του πιο ζωντανού και παραγωγικού τμήματος του νεοελληνικού έθνους, με το βύθισμά του στην κρατικοπαρασιτική σαπίλα του εξαρτημένου τριτοκοσμικού ελλαδίτικου καπιταλισμού, χρειαζόταν και στο ιδεολογικό επίπεδο ένα αντίστοιχό της, μια αντανάκλαση μέσω κατόπτρου, μια κοσμοθεωρητική δικαιολόγηση και βαθύτερα μια απολογητική. Και δεδομένου ότι η τελευταία 30ετία είχε στη μορφή αλλά και στο περιεχόμενο συνάφεια με τα αλήστου μνήμης καθεστώτα του -μετά το 1960- «υπαρκτού σοσιαλισμού», δε μπορούσε αυτή η απολογητική παρά να είναι στη μορφή της «λαϊκή», «αριστερή», «δημοκρατική», «αντιδεξιά» και βέβαια «αντικαπιταλιστική».

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τον κοσμάκη που έχοντας γονατίσει από τα βάρη της οικονομικής μισοκατάρρευσης, νιώθει ότι παίρνει λίγο από το αίμα του πίσω όταν σηκώνει τη μπάρα με τα χέρια ή με άλλα, ευφάνταστα είναι η αλήθεια, μέσα και φεύγει περιχαρής που δεν πλήρωσε «χαράτσι» στις «πολυεθνικές»;; 

Ο «φράχτης» στον Έβρο, η ψευτοπροοδευτική υποκρισία και η γιγάντωση του ναζισμού

Αν ρωτήσει κάποιος ένα μέσο άνθρωπο του λαού, κάτοικο του κέντρου της Αθήνας (ίσως πια και οποιασδήποτε επαρχιακής πόλης), ψηφοφόρο ας πούμε ενός εκ των δύο κομμάτων εξουσίας, ποιο από τα δύο «στρατόπεδα» υποστηρίζει στη γνωστή στο πανελλήνιο εδώ και μια τριετία «μάχη» του Αγίου Παντελεήμονα, κατά 80% τουλάχιστο θα απαντήσει εκείνο των «πατριωτών» (στο οποίο ανήκουν και οι ναζιστές, αλλά και οι συντριπτικά περισσότεροι κάτοικοι) και όχι εκείνο των «αντιρατσιστών». Στο δε ερώτημα περί ύψωσης ή μη του γνωστού πια «φράχτη» στον Έβρο, τα ποσοστά των δημοσκοπήσεων που εμφανίζονται στον αστικό τύπο (κι ας αφήσουμε τις ευκολίες περί «χάλκευσης» κλπ.) είναι συντριπτικά υπέρ του, όπως και υπέρ της απέλασης όλων των χωρίς χαρτιά μεταναστών που αναπνέουνε τούτη την ώρα κάτω από ελλαδίτικο ήλιο ή φεγγάρι.

Την ίδια ώρα, μια ναζιστική συμμορία, ένα κόμμα τραμπούκων, μαχαιροβγαλτών, πολιτικά και ψυχικά διεστραμμένων οπαδών και νοσταλγών του Χίτλερ, η Χρυσή Αυγή, έχει στρογγυλοκαθίσει στις καρέκλες του Δημοτικού Συμβουλίου της Αθήνας.

Ι.Β. Στάλιν : Για τον αντιφασιστικό χαρακτήρα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου 1939-1945

Η συγκεκριμένη δημοσίευση είναι μια καθυστερημένη πρώτη απάντηση σε όλη τη σύγχρονη φιλολογία που ανθεί στη μικροαστική-ριζοσπαστική "αριστερή" διανόηση της χώρας μας και αναθεωρεί από τα "αριστερά" το μαρξισμό, τόσο στο κεφάλαιο Β΄Παγκόσμιος Πόλεμος γενικά,  όσο και στο κεφάλαιο ΕΑΜ - Δεκέμβρης '44 - Συμφωνία της Βάρκιζας ειδικότερα.

Μετά από μια 35ετία (1956-1991) διανοητικής υποταγής στην αστική τάξη σε ζητήματα ιστορίας και ταξικής πάλης που αφορούσανε τη μεγάλη δεκαετία του ΄40, με προεξάρχουσα την καθοδήγηση του ψευτοΚΚΕ, από το 1991 και πάλι με προεξάρχουσα την τελευταία και τα παραπαίδια της του ΝΑΡ άρχισε να ανθίζει ένα νέο διανοητικό "λουλούδι". 

Ο επαναστατικός δημοκρατισμός του Λένιν και ο γραφειοκρατισμός του Τρότσκι

Το απόσπασμα που ακολουθεί είναι μετάφραση από την αγγλική έκδοση του βιβλίου "Αναμνήσεις απ' το Λένιν" (1933) της Ναντέζντα Κρούπσκαγια, μέλους της ΚΕ του Πανενωσιακού Κομμουνιστικού Κόμματος (Μπολσεβίκοι) της Σοβιετικής Ένωσης και χήρας του μεγάλου Βλαδίμηρου Ίλιτς Λένιν.Το κεφάλαιο από το οποίο είναι παρμένο το συγκεκριμένο απόσπασμα έχει τίτλο "Ζυρίχη 1916".

Σε μια εποχή που έχουμε πήξει κυριολεκτικά στην "επαναστατική" απαλλοτρίωση, στον πραξικοπηματισμό με "αριστερό" προσωπείο, στον τραμπουκισμό που βαφτίζεται επανάσταση και στην ομηρία των εργατικών και λαϊκών μαζών από τους δήθεν σωτήρες τους "αντικαπιταλιστές αγωνιστές", έχει μια σημασία να δούμε τι διαφοροποιεί τον επαναστατικό λενινισμό, την κομμουνιστική κοσμαντίληψη και θεωρία από τον κρατικίστικο, παρασιτικό, τραμπούκικο και εκ του ασφαλούς ορμώμενο "αντικαπιταλισμό" των ημερών μας, τον "αντικαπιταλισμό" των πλιάτσικων, του χτισίματος γραφείων καθηγητών, του τραμπουκισμού εναντίον δημοσιογράφων και συγγραφέων, τον "αντικαπιταλισμό" των έμμισθων "συνδικαλιστών" που κάνουν "απεργία" στη θέση των ναυτεργατών και ούτω καθ' εξής. 

Την Κόκκινη Σημαία ακόμη πιο Ψηλά...

Τούτο το ιστολόγιο δε διεκδικεί τίποτα παραπάνω απ' όσα υποδηλώνει ο τίτλος του... Πρόκειται ουσιαστικά για καταφύγιο - πολιτικό ημερολόγιο των συντακτών ύλης...

Το να αυτοκατατάσσονται κάποιοι με αμετροέπεια σε ρεύματα και τάσεις αποδίδοντας στην αφεντιά τους τίτλους τιμής περασμένων επαναστατικών εποχών, σκυλεύοντας τες αδιάντροπα, είναι μια από τις πιο χυδαίες και χτυπητές μορφές που έχει πάρει ο αντεπαναστατικός εκφυλισμός, η βαθιά κρίση του κινήματος για την ανθρώπινη χειραφέτηση και απελευθέρωση...

Το ιστολόγιο τοποθετείται ξεκάθαρα: στόχος του είναι να συμβάλλει με τις μικρές του δυνάμεις στο να καθαρίσει η Κόπρος του Αυγεία με την οποία ο ρεβιζιονισμός και ο σοσιαλφασισμός έχουν επικαλύψει την επαναστατική ιστορία του διεθνούς αλλά και του ντόπιου κομμουνιστικού κινήματος...Η πολιτική κατατομή του ιστολογίου μοιραία θα το τοποθετήσει στο χώρο του τριτοδιεθνισμού, εμπλουτισμένου με τη μεγάλη διαλεκτική επαναστατική ανάπτυξη του ρεύματος αυτού από το μαοϊσμό...

Αυτό δε σημαίνει πως ο χαρακτήρας του ιστολογίου θα είναι καθαρά αγκιτατόρικος...Θα αποτελεί και ημερολόγιο καταστρώματος της ταξικής πάλης, όπως την αντιλαμβάνεται η γκλάβα των συντακτών ύλης, θα είναι δηλαδή επικεντρωμένο στο διεθνές και ελλαδίτικο πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι, μέσα από το πολιτικό φίλτρο του μαρξισμού - λενινισμού - μαοϊσμού... (δε θα περιλαμβάνει, θέλουμε να πούμε, ενδοσκοπήσεις και μηρυκασμούς απαισιοδοξίας...)

Τούτα τα λίγα για αρχή...όρεξη να υπάρχει - σχόλια δεκτά αρκεί να μη φέρουν τον ιό της χυδαιότητας και της κακής προαίρεσης...