Η Άνοιξη της Πράγας, η ρώσικη εισβολή στην Τσεχοσλοβακία και οι αντικομμουνιστές του ψευτοΚΚΕ

Η εργατιά στην πρωτοπορία του αντισοσιαλφασιστικού
και αντισοσιαλιμπεριαλιστικού αγώνα - Πράγα 1968

Δρυός πεσούσης, πας ανήρ ξυλεύεται. Το τσάκισμα του παγκόσμιου επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος στις συμπληγάδες του δεξιού και «αριστερού» ρεβιζιονισμού, καθώς και η αντιστροφή του κουφαριού του σε πρωτοπορία του σύγχρονου φασισμού από τους σουσλοφικούς σοσιαλναζήδες, επιτρέπει σε όλα τα τρωκτικά του αντικομμουνισμού να κυκλοφορούν κραδαίνοντας κόκκινα λάβαρα χωρίς ίχνος τσίπας.

Αυτό είναι παγκόσμιο φαινόμενο. Στην Ελλάδα όμως, έχει ειδικές πλευρές. Κι αυτό γιατί στην Ελλάδα έχει στηθεί από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 και πιότερο μετά το 1974 ένα πολύ πιστό, γλοιώδικο και προκλητικό ρώσικο σοσιαλφασιστικό πραχτορείο, που έχει μάλιστα και την ιδιότητα των απροσχημάτιστων αλμάτων από τα δεξιά στα «αριστερά», ανάλογα με τη φάση και τις βουλές των αφεντικών του. Πρόκειται για το ψευτοΚΚΕ της Παπαρήγα, για το αντικομμουνιστικό κονκλάβιο με έδρα το μέγαρο του Περισσού.

Η πλήρης αντιστροφή της πραγματικότητας από το σοσιαλφασιστικό καθεστώς της Ελλάδας έγκλημα διαρκείας κατά του λαού

Στην Ευρώπη ψευτοδουλικός, στην Ελλάδα "κατά των αγορών"

Παρακολουθώντας κάποιος όλη τη φιλολογία των τελευταίων ημερών γύρω από το σχηματισμό της κυβέρνησης «εθνικής ενότητας», τα προβλήματα των κλικών Παπανδρέου – Βενιζέλου και Σαμαρά αντίστοιχα να χωρέσουν τις φαινομενικά εντελώς αλλοπρόσαλλες μεταστροφές τους στα όρια και των κομματικών μηχανισμών ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, και να μην εξερεθίσουν εντελώς την ΕΕ, χωρίς να ξεφύγουν από τη στρατηγική του σοσιαλιμπεριαλισμού για μεθοδευμένη πολιτική αστάθεια που υπηρετούν, σου έρχεται αναμφίβολα ένα ανακάτωμα στο στομάχι.

Όχι τόσο για όλα αυτά τα υποκείμενα των ηγετικών κλικών, που ο ρόλος τους σε όσους έχουν παρακολουθήσει και συμφωνούν με τη μαοϊστική ΟΑΚΚΕίτικη ανάλυση είναι γνωστός και κατανοητός, όσο για το πόσο σιχαμερά ασπόνδυλη είναι η αστική τάξη, όλες ανεξαιρέτως οι φράξιες της και το πολιτικό της προσωπικό σε αυτό τον τόπο. Γνήσιοι πολιτικοί απόγονοι των ξενόδουλων μοναρχοφασιστικών κυβερνήσεων του Εμφύλιου, που ενώνανε Φιλελεύθερους και Λαϊκούς, Σοφούληδες και Τσαλδάρηδες, στην «ιερή» αντιΔΣΕ και αντιδημοκρατική πάλη, σε συνεργασία με τους πρώην ταγματαλήτες.