Είναι γεγονός πως η ίδια η, ακόμα και αισθητική, φυσιογνωμία τούτου δω του ιστολογίου είναι σχετικά περιοριστική ως προς τη θεματολογία του, σε σχέση με άλλα, φιλικά του δημοκρατικά και αριστερά ιστολόγια, που από τη λιγότερο «βαριά» δομή και χαραχτήρα τους προσφέρονται και για δημοσιέψεις όχι αμιγώς πολιτικές, ίσως λιγάκι πιο προσωπικές και συναισθηματικά φορτισμένες.
Δε μετανιώνουμε γι’ αυτό, άλλωστε εξ αρχής δηλώθηκε πως δεν επρόκειτο για ένα ιστολόγιο που να λειτουργεί στην κύρια πλευρά του σαν προσωπικό ημερολόγιο στοχασμών, αλλά κυρίως σαν μια προσπάθεια ιδεολογικο-πολιτικής κατάθεσης σκέψεων, θέσεων και ντοκουμέντων. Αυτός είναι και ο λόγος που το ιστολόγιο σίγησε, παρά τη μεγάλη στενοχώρια που του προκάλεσε ο θάνατος δύο πολύ αγαπημένων καλλιτεχνών, που άγγιξαν με την ευαισθησία της καλλιτεχνικής τους δημιουργίας και κατάθεσης την ψυχή του λαού τις τελευταίες δεκαετίες, του Μανώλη Ρασούλη και του Νίκου Παπάζογλου.
Τώρα που έφυγε από κοντά μας στα 84 του ο Θανάσης ο Βέγγος, ένας από τους πιο γλυκούς και σεμνούς ανθρώπους του χώρου του επί δεκαετίες, προκαλώντας αυθεντική πανελλήνια συγκίνηση (και για το ίδιο το γεγονός, όσο και για το τέλος μιας εποχής λαϊκής αθωότητας και καλοσύνης που ενσάρκωναν οι ρόλοι τους οποίους ερμήνευε), αισθανθήκαμε την ανάγκη να του αποτίσουμε ένα μικρό φόρο τιμής, σε πλήρη αντιστοιχία με τα συναισθήματα της πλατιάς μάζας του λαού μας.
