Αυτή η σύγκρουση έχει μεγάλη σημασία, γιατί έχει να κάνει με το κατά πόσο η
βρώμικη αμερικάνικη υπερδύναμη, έστω για το δικό της ιμπεριαλιστικό συμφέρο, θα
προβάλλει κάποια αντίσταση στο ρωσοκινεζικό ναζιστικό Άξονα και στον
ισλαμοφασισμό ή θα συνεχίσει να βρίσκεται όχι μόνο στρατηγικά απέναντι στους λαούς,
αλλά και τακτικά στο πλευρό του κύριου εχθρού της Ευρώπης και βαθύτερα του
πλανήτη, της Ρωσίας, όπως συμβαίνει επί προεδρίας Ομπάμα.
Ο Ομπάμα έχει καταφέρει μέχρι
στιγμής, δουλεύοντας απ’ ότι φαίνεται σε αγαστή συνεργασία με την πρακτόρισσα
του Κρεμλίνου Χίλαρι Κλίντον, να παραδώσει στον Άξονα, πέρα από το Ιράκ και το
Αφγανιστάν, πρόσφατα και την Τυνησία, την Αίγυπτο, τη Λιβύη, το μισό Μάλι, ενώ
εκεί οδεύουν η Γεωργία και το Πακιστάν.
