Μια πολύ χαρακτηριστική στιγμή από τα γεγονότα του 1989 στην Κίνα είναι η καταστροφή από ένα τεθωρακισμένο στρατιωτικό όχημα του περίφημου αγάλματος της Θεάς της Δημοκρατίας, μίας αρκετά ογκώδους κατασκευής από αφρολέξ και πεπιεσμένο χαρτί πάνω σε μεταλλικό καλούπι που παριστάνει μια γυναίκα να κρατά έναν πυρσό. Το άγαλμα κατασκευάστηκε από φοιτητές της Κεντρικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών και στήθηκε στην πλατεία Τιεν Αν Μεν από τολμηρούς νεολαίους που αψήφησαν τις απειλές της ασφάλειας ότι θα έχαναν το δίπλωμά τους. Τοποθετήθηκε ανάμεσα στο Μνημείο των Ηρώων του Λαού και την Πύλη της πλατείας, κοιτάζοντας προς το τεράστιο πορτραίτο του Μάο που κρέμεται εκεί.
Αν και πολλοί συγκρίνουν το έργο με το Άγαλμα της Ελευθερίας των ΗΠΑ προβάλλοντας τον ισχυρισμό περί αμερικανικής καλλιτεχνικής (και παραπέρα πολιτικής) επιρροής, ένας γλύπτης που ήταν παρών στην κατασκευή του αγάλματος ονόματι Τσάο Τσινγκ-Γιουάν έχει εξηγήσει ότι οι δημιουργοί του όχι μόνο συνειδητά απέφυγαν να πάρουν σαν πρότυπο το άγαλμα της Νέας Υόρκης επειδή μια τέτοια κίνηση θα ήταν φιλο-αμερικανική, αλλά αντίθετα επηρεάστηκαν πολύ από το πασίγνωστο έργο σοσιαλιστικού ρεαλισμού της σοβιετικής γλύπτριας Βέρας Μούχινα που παριστάνει έναν εργάτη και μία αγρότισσα με προτεταμένα χέρια να κρατούν το σφυροδρέπανο.
Η Θεά της Δημοκρατίας έζησε μόλις πέντε ημέρες. Χτυπημένη από ένα τανκ, έγειρε μπρος και δεξιά με αποτέλεσμα να πέσει κάτω, σπάζοντας τα χέρια που κρατούσαν το δαυλό. Οι φοιτητές φωνάζουν: «Κάτω ο φασισμός!», «Αλήτες, αλήτες!». Οι δολοφόνοι αποκαλύπτονται σαν ανοιχτοί φασίστες. Η σημαία τους, σπάζοντας το σύμβολο της δημοκρατίας θα βουτούσε στο αίμα φοιτητών και προλετάριων επαναστατών χάνοντας πια την κόκκινη επίχρωσή της, και θα αποκάλυπτε σε όλο τον κόσμο το αληθινό της χρώμα. Αλλά ας δούμε πώς φτάσαμε μέχρι τη σφαγή.
