70 χρόνια από την Αντιφασιστική Νίκη

Ελληνίδα εβραία, επιζήσασα από στρατόπεδο συγκέντρωσης, τραγουδά δίστιχο μνήμης και τιμής για τον Κόκκινο Στρατό, που έφερε τη λευτεριά στην Ευρώπη, μαζί με τους υπόλοιπους Συμμάχους και τα αντιφασιστικά - εθνικοαπελευθερωτικά αντάρτικα.

«Συνεχίστε τον ένδοξο απελευθερωτικό σας πόλεμο» – Η αλληλογραφία Στάλιν – Μάο το Γενάρη του 1949

Βρισκόμαστε στα 1949, ο εμφύλιος πόλεμος στην Κίνα βρίσκεται στον κολοφώνα του, όπως συμβαίνει και στην Ελλάδα την ίδια περίοδο (δυστυχώς δεν είχανε την ίδια κατάληξη). Η κυβέρνηση της λεγόμενης «Εθνικιστικής Κίνας», που ακόμα αναγνωρίζεται -το Γενάρη του 1949- από την πλειοψηφία των κρατών της Γης, και από την ΕΣΣΔ, ως η νόμιμη κυβέρνηση της Κίνας, με έδρα την πόλη Nanjing, έντρομη μπροστά στην επέλαση του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού, των στρατιών του Μάο Τσε Τουνγκ και του Τσου Τεχ, με την ορμήνια των Αμερικάνων πατρώνων της, ζητάει απεγνωσμένα ειρηνευτικές συνομιλίες.

Επικεφαλής των αντιδραστικών ο Τσανγκ Κάι Σεκ, κάποτε υπαρχηγός του μεγάλου Κινέζου εθνικοδημοκράτη ηγέτη και φίλου της ΕΣΣΔ Σουν Γιατ Σεν στο Κουομιντάνγκ και επίτιμο μέλος της Γ’ Διεθνούς, και από τα 1925-1927 κιόλας υπεραντιδραστικός και εκφραστής της εξάρτησης της Κίνας από το δυτικό χρηματιστικό μονοπώλιο, σφαγέας και φασίστας. Η πρόταση Αμερικάνων – κουομιντανγκικών για μεσολάβηση των τεσσάρων μεγάλων του αντιφασιστικού συνασπισμού (ΕΣΣΔ, ΕΒ, ΕΠΑ, Γαλλία), που είχε σα στόχο το κέρδισμα χρόνου για τους αντιδραστικούς και την επανάληψη των εχθροπραξιών ενάντια στο ΚΚ Κίνας αργότερα, με πιο ευνοϊκούς όρους, έθετε το ΚΚ Κίνας, αλλά και το Πανενωσιακό ΚΚ(μπ.) και την κυβέρνηση της ΕΣΣΔ σε σοβαρά διλήμματα.

Να αρνηθούμε τους δολοφόνους του Νίκου Ζαχαριάδη για να χτίσουμε το νέο ΚΚΕ στα χνάρια του παλιού

38 χρόνια από τη δολοφονία του ήρωα Νίκου Ζαχαριάδη, Γενικού Γραμματέα του ΚΚΕ

Την 1^η Αυγούστου κλείνουν 38 χρόνια από την δολοφονία του γραμματέα του ΚΚΕ, Νίκου Ζαχαριάδη, από το ρώσικο σοσιαλιμπεριαλισμό και τους λακέδες του, τους πολιτικούς πρόγονους του ψευτοΚΚΕ και του ΣΥΝ. Η δολοφονία του ήρωα της ελληνικής προλεταριακής επανάστασης ήταν μια κίνηση υποχρεωτική για το ρώσικο σοσιαλιμπεριαλισμό και για τα σχέδια της ηγεμονίας του στην Ελλάδα. Αν με την επικείμενη πτώση της κλονιζόμενης τότε χούντας ο Ζαχαριάδης κατέβαινε στην Ελλάδα, θα έδινε ένα τεράστιο χτύπημα από το οποίο δεν θα συνερχόταν ποτέ το κάλπικο «ΚΚΕ», το βασικό πολιτικό πρακτορείο της Ρωσίας στη Ελλάδα.

Ποιος θα ακολουθούσε το μικρό τότε κόμμα του Φλωράκη, του Τσολάκη, του Καλούδη και Σία, όταν θα υπήρχε ζωντανός ο θρύλος, ο Ζαχαριάδης, με την τεράστια ακτινοβολία, το κύρος, τη βαθύτατη μαρξιστική του κατάρτιση και το κοφτερό πολιτικό μυαλό του;

Χρυσαυγίτες και μαυροκρινίτες ναζιστές, θα έχετε την τύχη των πολιτικών σας προγόνων!

Και μέσα στο γενικότερο κλίμα πολιτικής ανωμαλίας, με το Βενιζέλο –ελέω Παπανδρέου- οικουμενικό πρωθυπουργό που συντονίζεται με Σαμαρά, Καρατζαφέρη, Μπακογιάννη (οξυδερκέστατη αν μη τι άλλο αυτή η τελευταία!!), έμμεσα μέσω «Αγανακτισμένων» με την ψευτοαριστερά κλπ. και με τον επικεφαλής της ΝΔ να κοροϊδεύει ψιλό γαζί μέσα στα μούτρα τους ακόμη και τους «συντρόφους» του στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, να σου και οι ναζήδες να προκαλούν σε κάθε ευκαιρία!

Από τη μάχη για τη σωτηρία της Μόσχας

Εκτός λοιπόν από τον πόλεμο που έχουν κηρύξει στην αστική δημοκρατία, με πρόσχημα την κλεψά και τη διαφθορά που ένα «αντιπλουτοκρατικό σιδερένιο καθεστώς που θα κλείσει τη Βουλή» θα «εξαλείψει», οι ναζιστές (σε όλες τους τις αποχρώσεις, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τις καλύπτει με κάθε προφύλαξη το φασιστικό ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη) θυμούνται και τις «ιστορικές» για την κοσμοθεωρία τους επετείους. Έτσι, οι χρυσαυγίτες θυμήθηκαν χθες, 22 του Ιούνη, την «άγια» ημέρα της πρωτόγνωρης στα παγκόσμια πολεμικά χρονικά κτηνώδους και απρόκλητης επίθεσης της χιτλερικής Γερμανίας στη Σοβιετική Ένωση στις 22/6/1941, χωρίς επίσημη κήρυξη πολέμου και ενώ βρισκόταν σε ισχύ το σύμφωνο μη επίθεσης που είχαν υπογράψει οι δύο χώρες στις 23 του Αυγούστου του 1939!

9 του Μάη 1945: Η συντριβή του ναζισμού στην Ευρώπη. Να μην αφήσουμε το φασισμό να ξανασηκώσει κεφάλι

Αμερικάνοι και Σοβιετικοί φαντάροι στον ποταμό Έλβα (Απρίλης 1945)

Το ιστολόγιο αναθυμάται με συγκίνηση τα εκατομμύρια των μαχητών και των αμάχων, που χάθηκαν την εξαετία 1939-1945 στη μάχη κατά των νεοκανίβαλων του εθνικοσοσιαλισμού/φασισμού του Άξονα Γερμανίας – Ιαπωνίας - Ιταλίας, από το βομβαρδισμένο Λονδίνο και τα βουνά της ελληνοαλβανικής μεθορίου, τις αχανείς εκτάσεις της ευρωπαϊκής ΕΣΣΔ, μέχρι τη Χαβάη και την Ινδοκίνα.

Σήμερα που ο φασισμός ντύνεται πολλές φορές με «αντιιμπεριαλιστικό» και «αντιπλουτοκρατικό» μανδύα (σε ένα βαθμό το έκανε και τότε, αλλά τότε υπήρχε η προλεταριακή ΕΣΣΔ και η Γ' Κομμουνιστική Διεθνής που τον αποκάλυπταν), νομίζουμε πως πρέπει πάντα να κρατάμε ως κόρη οφθαλμού τη γραμμή της αντιφασιστικής ενότητας και πάλης, σε κάθε χώρα χωριστά, αλλά και διεθνώς.

Ο Ρώσος ανθύπατος Ιωάννης Καποδίστριας και οι Έλληνες μαρξιστές (1ο Μέρος)

Η συγκεκριμένη δημοσίεψη, που θα εκταθεί σε περισσότερα του ενός μέρη, έχει σα βάση της την οργή που προκαλεί σε όσους τυχαίνει να γνωρίζουνε δυο δράμια ελληνικής ιστορίας κι άλλο τόσο από μαρξισμό, η παντελής προσχώρηση της -μετά τα 1960- ρεβιζιονιστικής «αριστεράς» στους παραδοσιακούς εθνικούς μύθους που είχε χαλκεμένους από παλιά η ντόπια αντίδραση. Μύθους που στόχο τους είχανε το τράβηγμα του λαού στο άρμα της κυρίαρχης ξενόδουλης μερίδας της αστικής τάξης και τελικά μέσω αυτής στο άρμα του κάθε φορά «προστάτη» ιμπεριαλισμού.

Η καθάρια διεθνιστική παράδοση του ελληνικού προλεταριάτου και του κόμματός του, του ΣΕΚΕ(1918-1924) και μετέπειτα ΚΚΕ(1924-1956), η αντιμιλιταριστική – αντιιμπεριαλιστική θέση για την εκστρατεία στη Μικρασία, η προωθημένη θέση για τη Βαλκανική Ομοσπονδία με συστατικό αυτόνομο μέρος της την πολυεθνική τότε Μακεδονία, η βαθιά έγνοια για τη μακεδόνικη και την τούρκικη μειονότητα και τα δικαιώματά τους, η από τα γεννοφάσκια του ΣΕΚΕ βαθιά σύνδεση με τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης, δώσανε βαρύ χτύπημα στον σάπιο, μεγαλοελλαδίτικο, αστοτσιφλικάδικο μεγαλοϊδεατισμό. Κι αυτό μαζί με την επίσης πολύ βαθιά και δύσκολη, ωστόσο επίσης πρωτοπόρα θέση του ΚΚΕ για την εθνογένεση του σύγχρονου ελληνισμού, της νεοελληνικής εθνότητας, στα ύστερα βυζαντινά χρόνια και στην τουρκοκρατία, που τσάκιζε το μύθο του «τρισχιλιετούς πολιτισμού» και της απ’ ευθείας δήθεν συνέχειας αρχαίας και νέας Ελλάδας, την προγονοπληξία.