Επί ένα χρόνο μετά την ακήρυχτη ελληνική χρεωκοπία το ανατολικό διακομματικό μπλοκ κορυφής που κυβερνάει τη χώρα μας χρησιμοποιούσε τα κλασσικά πολιτικά και συνδικαλιστικά του εργαλεία, βασικά τη ΓΣΕΕ, το ΠΑΜΕ, το ψευτοΚΚΕ, τον ΣΥΝ και τον εξωκοινοβουλευτικό συρφετό τους για να παρατάξει απέναντι στην υπόλοιπη ΕΕ έναν πολιτικά ελεγχόμενο από το ίδιο εξεγερμένο λαό.
Αυτό το λαό τον χρειαζόταν σαν διαπραγματευτικό χαρτί όχι για να περιορίσει τα σκληρά μισθολογικά και φορολογικά μέτρα των δανειστών (σε αυτά ο πρωθυπουργός του καθεστώτος πλειοδοτούσε) αλλά για να πετύχει έναν στρατηγικό για τα ανατολικά αφεντικά του πολιτικό στόχο: Να φέρει σε πολιτικό αδιέξοδο και αποσύνθεση την ΕΕ, καθώς ζητούσε και ζητάει διαρκώς από αυτήν νέα δάνεια ενώ συνεχίζει δραστήρια και υποχθόνια το βιομηχανικό σαμποτάζ και την γραφειοκρατική διαφθορά της χώρας μας, δηλαδή δυναμώνει την κρίση, οδηγεί σε ολοένα και πιο αφόρητη ανεργία το λαό μας και κάνει την αποπληρωμή του δανείου αδύνατη.
Κάθε φορά λοιπόν αυτός ο μικρός σε όγκο εκβιαστής στην υπηρεσία της πιο πολιτικής υπερδύναμης στον κόσμο ερχόταν και απειλούσε τον οικονομικό αυτόν γίγαντα και πολιτικό νάνο που είναι η ΕΕ ότι η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει αν η ΕΕ δεν της δώσει νέα λεφτά. Και εκείνη του έδινε έντρομη ότι μπορεί να υπάρξει επέκταση των χρεοκοπιών στην Ευρωζώνη. Αλλά με κάθε δόσιμο δανείου κάτω από αυτές τις συνθήκες δυνάμωνε και δυναμώνει στο έπακρο η εσωτερική σύγκρουση στην Ευρωζώνη και στην ΕΕ, μια σύγκρουση που όλο και περισσότερο την παραλύει.

