Νίκος Ζαχαριάδης – Απόρρητο αυτοβιογραφικό σημείωμα προς την ΚΕ του ΚΚΕ (15/08/1946) - Και δυο λόγια για τη νομή επαναστατικών ντοκουμέντων από το ψευτοΚΚΕ

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ, ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ.
ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΨΩΜΙ – ΔΟΥΛΕΙΑ – ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

Το ΚΜ δημοσιεύει σήμερα ένα ντοκουμέντο που ήρθε πρόσφατα στη δημοσιότητα. Είναι το απόρρητο βιογραφικό που σύνταξε ο Νίκος Ζαχαριάδης το καλοκαίρι του 1946 και το κατάθεσε στην ΚΕ του ΚΚΕ.  Πρόκειται για την κατά τη δική του κρίση αποτίμηση της μέχρι τότε 43χρονης ζωής του. Δεν περιέχει πληροφορίες που να αλλάζουν ΔΟΜΙΚΑ σε κάτι την εικόνα που έχουν οι επαναστάτες και κομμουνιστές, αλλά και πολλοί αριστεροί δημοκράτες για τη φωτοδότρα αυτή προσωπικότητα του ελλαδίτικου προλεταριάτου, και πιο βαθιά του νεοελληνικού έθνους. Είναι ωστόσο ενδεικτική της καλώς εννοούμενης μετριοφροσύνης, αλλά και της αδρής, ρωμέικης πλευράς του αρχηγού του ΚΚΕ, που δεν χωράει περικοκλάδες και φλυαρίες. Την ίδια ώρα, περιέχει αξιόλογες πληροφορίες, κύρια για την διαμόρφωσή του σαν προσωπικότητας και την -προ της ανάληψης των καθηκόντων του Γραμματέα του ΚΚΕ- ζωή και δράση του.

Η Έκκληση της Εκτελεστικής Επιτροπής της Γ' Κομμουνιστικής Διεθνούς σε όλα τα μέλη του ΚΚΕ (Νοέμβρης 1931)

Το φύλλο του "Νέου Ριζοσπάστη" - 1/11/1931

Η συγκεκριμένη ανάρτηση ήτανε «προγραμματισμένη» για τις 3 του Νοέμβρη, που συμπληρωθήκανε 80 χρόνια από τη δημοσίευσή της (το ΚΜ έχει μια ολίγον «δογματική» μανία με τις επετείους). Ωστόσο, εκείνες τις μέρες οι πραξικοπηματικές εξελίξεις με τα υπό τον Παπούλια ανακτοβούλια – νέα «συμβούλια του στέμματος» με ρυθμιστή τον αρχιφασίστα Καρατζαφέρη, δεν άφηναν χώρο για αναρτήσεις ιδεολογικού περιεχόμενου. Προείχαν οι τρέχουσες εξελίξεις και τα δεσμά με τα οποία ζώνουνε το λαό μας οι προβοκάτορες που τον κυβερνάνε.

Ωστόσο, και χωρίς αυτό να σημαίνει πως περάσαμε σε περίοδο ήρεμων νερών (κάθε άλλο), νομίζουμε πως έχει μια αξία να σκύψουμε για λίγο πάνω από το συγκεκριμένο ντοκουμέντο, την Έκκληση της Γ’ (Κομμουνιστικής) Διεθνούς σε όλα τα μέλη και στελέχη του ΚΚΕ, το Νοέμβρη του 1931, η οποία και έβαλε τέλος στην εσωκομματική φραξιονιστική πάλη χωρίς αρχές της περιόδου 1929-1931, που είχε οδηγήσει το ΚΚΕ – ΕΤΚΔ στα πρόθυρα του οργανωτικού ξεχαρβαλώματος.

Ένας απολογισμός της δράσης του ΚΚ Ισπανίας στον εθνικοεπαναστατικό πόλεμο 1936-1939 (José Díaz - 1940)

Συνεχίζοντας το μικρό μας αφιέρωμα στον αγώνα της Αντιφασιστικής Ισπανίας του 1936-1939, αναδημοσιεύουμε σήμερα έναν σχετικά σύντομο απολογισμό της δράσης του ΚΚ Ισπανίας στη διάρκεια του εθνικοεπαναστατικού πολέμου κατά του γερμανοϊταλικού φασισμού και της ισπανικής φασιστικής αντίδρασης, την οποία ο τελευταίος στήριζε.

Το κείμενο είναι γραμμένο στα 1940, γι’ αυτό και υπάρχουν κάποιες αναφορές που συνδέονται με την τότε εκτίμηση της Γ’ ΚΔ για το χαραχτήρα του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου (δες την πρώτη υποσημείωση*). Ο συγγραφέας του, ο επαναστάτης αρχηγός του ΚΚ Ισπανίας Χοσέ Δίαθ, πέθανε δυο χρόνια αργότερα, το 1942, από καρκίνο στην Τιφλίδα της Γεωργίας.

Για τη φύση της ισπανικής αντιφασιστικής επανάστασης - Κείμενο του Π. Τολιάττι (Έρκολι) - 1936

Η σημαία του ισπανικού Λαϊκού Μετώπου

Λίγες μέρες πριν τη συμπλήρωση 75 χρόνων από την έναρξη του  ένοπλου αντιφασιστικού αγώνα στην Ισπανία, αποτέλεσμα του φασιστικού πραξικοπήματος της 17^ης του Ιούλη του 1936 κατά της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης του Λαϊκού Μετώπου , το ΚΜ αναδημοσιεύει (από τη Βιβλιοθήκη του αθηναϊκού Ιντυμήντια) την παρακάτω πραγμάτεια του τότε ηγετικού στελέχους του ΚΚ Ιταλίας και μέλους της Εκτελεστικής Επιτροπής της Γ’ Κομμουνιστικής Διεθνούς Παλμίρο Τολιάττι (ψευδώνυμο Μ. Έρκολι) με τίτλο "Η Ισπανική Επανάσταση". Πρόκειται για μια αρκετά περιεκτική ανάλυση της ταξικής φύσης του αντιφασιστικού Λαϊκού Μετώπου της Ισπανίας του 1936, σε συνθήκες ένοπλης πάλης με το φασισμό και τη γερμανοϊταλική επέμβαση.

Ο Τολιάττι στέκεται στη θέση που παίρνει κάθε τάξη και ταξική μερίδα απέναντι στο Μέτωπο, ενώ επισημαίνει (αν και το κείμενο διαπνέεται από υπερβολική αλλά δικαιολογημένη το 1936 αισιοδοξία) και κάποια τρωτά στον τρόπο που εντάσσονταν οι μάζες –ειδικά της αγροτιάς- στον επαναστατικό αγώνα, τρωτά που σε συνδυασμό με το πούλημα της Ισπανικής Δημοκρατίας από τους δυτικούς ιμπεριαλιστές της «μη επέμβασης» και του εξευμενισμού του Χίτλερ οδήγησαν στην ήττα και σε ανείπωτες συμφορές για το ισπανικό λαϊκό – δημοκρατικό κίνημα.

Ποιος ήταν τελικά ο Νίκος Μπελογιάννης ;; Ο επαναστάτης και η γελοιογραφία του (Σκέψεις του ιστολογίου και ένα ντοκουμέντο του ΚΚΕ του 1952)

Στις 30 του Μάρτη του 1952, οι μοναρχοφασίστες της Αθήνας, υπό την καθοδήγηση των υπερατλαντικών αφεντικών τους, προχώρησαν σε ένα έγκλημα που συντάραξε τη διεθνή κοινή γνώμη, όχι μονάχα των τότε σοσιαλιστικών και λαϊκοδημοκρατικών χωρών, από τη Λαοκρατική Γερμανία μέχρι τη Λαϊκή Κίνα, αλλά και τους δημοκράτες σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο.

Παρά την πρωτοφανή διεθνή κινητοποίηση χιλιάδων προσωπικοτήτων από όλο το φάσμα των τεχνών, των επιστημών, της πολιτικής και κοινωνικής ζωής σε όλο τον πλανήτη για την απονομή χάριτος, εχτέλεσαν ως «κατάσκοπο της Σοβιετικής Ένωσης και της Κομινφόρμ στην Ελλάδα» το Νίκο Μπελογιάννη, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ και επικεφαλής του παράνομου μηχανισμού του Κόμματος εντός Ελλάδος (μετά την ήττα του ΔΣΕ στα 1949, η έδρα της ΚΕ βρισκόταν στην προσφυγιά, συγκεκριμένα στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας).

Τα γεγονότα είναι γνωστά στους έχοντες βασικές, έστω και αδρές γνώσεις επί της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας του τόπου μας. Άλλωστε, τόσο η «Εντολή» της Διδώς Σωτηρίου όσο και η ταινία «Ο άνθρωπος με το Γαρύφαλλο» του Νίκου Τζίμα (με όλες τις  πολύ μεγάλες ιδεολογικές ενστάσεις που μπορεί να έχει ένας μαρξιστής – λενινιστής για εχτιμήσεις που γίνονται σε αυτά), καθώς και η μετά το 1981 όψιμη πρεμούρα για λιβανωτά στους παλιούς κομμουνιστές από την εξουσία κρατικογραφειοκρατών και σοσιαλφασιστών, έχουν οδηγήσει τα τελευταία χρόνια σε ένα βομβαρδισμό του λαού με αγιογραφίες. Από αυτή τη μοίρα δε γλίτωσε και ο σύντροφος Νίκος Μπελογιάννης.

Ο Μεταξάς και ο Μουμπάρακ ή για τη θέση των μαρξιστών για τους κύριους και τους δευτερεύοντες εχθρούς

Το καθοδηγητικό απαράτ της Γ' Διεθνούς (1935)

Το συγκεκριμένο κείμενο δεν είναι επίσημο ντοκουμέντο της Γ’ Κομμουνιστικής Διεθνούς που δημοσιεύτηκε στον κομμουνιστικό τύπο, αλλά εσωτερική οδηγία της Εκτελεστικής Επιτροπής της προς τα Βαλκανικά ΚΚ και ειδικά το ΚΚΕ, που τότε, τον Ιούλη του 1939, πέρναγε μια πολύ άσχημη φάση μισοδιάλυσης του μηχανισμού της Κ.Ε. του από τα χτυπήματα του μεταξικού φασισμού του Μανιαδάκη, με ολόκληρο το ΠΓ της ΚΕ και το Γραμματέα του Νίκο Ζαχαριάδη σιδηροδέσμιους. Η δημοσίεψη έχει ένα καλοπροαίρετα «προβοκατόρικο» χαραχτήρα, αφού σχετίζεται με τα γεγονότα που συμβαίνουνε τούτες τις μέρες στην Αίγυπτο. Κι αυτό γιατί όλος ο ντόπιος υπεραντιδραστικός μικροαστισμός ωρύεται για την «υπέροχη λαϊκή εξέγερση» κατά του Μουμπάρακ και την «ανάγκη υποστήριξής της», ασχέτως των αποτελεσμάτων που θα έχει μια ενδεχόμενη νίκη της –δηλαδή νίκη του Ελ Μπαραντέι και των Αδερφών Μουσουλμάνων που είναι το πολιτικό της επιτελείο- για τους λαούς όλου του κόσμου.

Ι.Β. Στάλιν : Για τον αντιφασιστικό χαρακτήρα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου 1939-1945

Η συγκεκριμένη δημοσίευση είναι μια καθυστερημένη πρώτη απάντηση σε όλη τη σύγχρονη φιλολογία που ανθεί στη μικροαστική-ριζοσπαστική "αριστερή" διανόηση της χώρας μας και αναθεωρεί από τα "αριστερά" το μαρξισμό, τόσο στο κεφάλαιο Β΄Παγκόσμιος Πόλεμος γενικά,  όσο και στο κεφάλαιο ΕΑΜ - Δεκέμβρης '44 - Συμφωνία της Βάρκιζας ειδικότερα.

Μετά από μια 35ετία (1956-1991) διανοητικής υποταγής στην αστική τάξη σε ζητήματα ιστορίας και ταξικής πάλης που αφορούσανε τη μεγάλη δεκαετία του ΄40, με προεξάρχουσα την καθοδήγηση του ψευτοΚΚΕ, από το 1991 και πάλι με προεξάρχουσα την τελευταία και τα παραπαίδια της του ΝΑΡ άρχισε να ανθίζει ένα νέο διανοητικό "λουλούδι".