Τέτοιες μέρες το ’49 η υποχώρηση του ΔΣΕ – Τιμή και δόξα στους ήρωες της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής δημοκρατίας – Αιώνια καταισχύνη στους φαιο-«κόκκινους» συκοφάντες τους

Αφορμή για τούτο το γραφτό σχόλιο δεν είναι κάποιο αφηρημένο επετειακό καθήκον. Είναι η αναγέννηση, το βρικολάκιασμα πιο καλά, του κλασσικού ταγματασφαλίτικου και χίτικου πνεύματος αντιμετώπισης της ιστορίας της χώρας μας τη μεγάλη δεκαετία του ’40, με τη συνενοχή και τη συμπαιγνία ολόκληρου του πολιτικού συστήματος κορυφής.

Ο Χορτιάτης μετά την καταστροφή του από Γερμανούς και
ταγματαλήτες

Την ώρα που οι ναζήδες της «Χρυσής Αυγής» προσκαλούνται σήμερα, 2 του Σεπτέμβρη, σαν «καθωσπρέπει κοινοβουλευτικό κόμμα» από τον εκλεγμένο με τη στήριξη της ΝΔ δήμαρχο Πυλαίας – Χορτιάτη Ιγνάτιο Καϊτετζίδη να «τιμήσουν» τα θύματα των παππούδων τους στις 2/9/1944, δηλαδή να φτύσουν στους τάφους 246 σκοτωμένων από τους ταγματαλήτες κατοίκων του Χορτιάτη, η σαμαροφυλλάδα «Δημοκρατία» δίνει με την κυριακάτικη έκδοσή της την -γυρισμένη στην περίοδο του απριλιανού φασισμού ’67 - ’74- ταινία του Ηλία Μαχαίρα «Γράμμος – Βίτσι».

Για τη βιομηχανία «αποκαταστάσεων» που στήνει ο ψευτοκομμουνισμός + Νίκος Ζαχαριάδης : ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΤΟΥ ΚΚΕ (Η παράνομη μπροσούρα - 1962)

Μεταξύ 2 και 9 του Οχτώβρη του 2011, το ψευτοΚΚΕ ετοιμάζεται να προχωρήσει στο «μεγάλο κόλπο», στο δήθεν «ξεκαθάρισμα των λογαριασμών του με την ιστορία». Με τρεις εκδηλώσεις σε Αθήνα (Α’ Νεκροταφείο), Καλλιθέα και Λαμία, θα δώσει επίσημο χαραχτήρα στην «αποκατάσταση», όπως ισχυρίζεται ο Περισσός, των Νίκου Ζαχαριάδη και Νίκου Βαβούδη και την πολιτική αποκατάσταση (εννοεί όχι πλήρη – κομματική) του Θανάση Κλάρα – Άρη Βελουχιώτη. Αυτές οι «αποκαταστάσεις», που πλην εκείνης του Νίκου Ζαχαριάδη έχουνε «ξαναγίνει» μεταξύ 1956 και 1958, διαθέτουνε και την τραγική και αστεία, και την εξόχως εξοργιστική πλευρά τους.

Να αρνηθούμε τους δολοφόνους του Νίκου Ζαχαριάδη για να χτίσουμε το νέο ΚΚΕ στα χνάρια του παλιού

38 χρόνια από τη δολοφονία του ήρωα Νίκου Ζαχαριάδη, Γενικού Γραμματέα του ΚΚΕ

Την 1^η Αυγούστου κλείνουν 38 χρόνια από την δολοφονία του γραμματέα του ΚΚΕ, Νίκου Ζαχαριάδη, από το ρώσικο σοσιαλιμπεριαλισμό και τους λακέδες του, τους πολιτικούς πρόγονους του ψευτοΚΚΕ και του ΣΥΝ. Η δολοφονία του ήρωα της ελληνικής προλεταριακής επανάστασης ήταν μια κίνηση υποχρεωτική για το ρώσικο σοσιαλιμπεριαλισμό και για τα σχέδια της ηγεμονίας του στην Ελλάδα. Αν με την επικείμενη πτώση της κλονιζόμενης τότε χούντας ο Ζαχαριάδης κατέβαινε στην Ελλάδα, θα έδινε ένα τεράστιο χτύπημα από το οποίο δεν θα συνερχόταν ποτέ το κάλπικο «ΚΚΕ», το βασικό πολιτικό πρακτορείο της Ρωσίας στη Ελλάδα.

Ποιος θα ακολουθούσε το μικρό τότε κόμμα του Φλωράκη, του Τσολάκη, του Καλούδη και Σία, όταν θα υπήρχε ζωντανός ο θρύλος, ο Ζαχαριάδης, με την τεράστια ακτινοβολία, το κύρος, τη βαθύτατη μαρξιστική του κατάρτιση και το κοφτερό πολιτικό μυαλό του;

Το ψευτοΚΚΕ ασελγεί πάνω στη μνήμη των διεθνιστών αγωνιστών του ΚΚΕ και μαχητών του ΔΣΕ

Ο αληθινός Ριζοσπάστης μιλάει τη γλώσσα της αλήθειας για το λαό που δεν υπάρχει κατά τους κνίτες - Δεκαετία του '30

Είναι γνωστός ο βαθύς και λυσσασμένος αντιμαρξισμός της κλίκας που εγκατέστησαν οι Ρώσοι προδότες του μαρξισμού -μετά το θάνατο του Στάλιν και το 20^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ- στην ηγεσία του ψεύτικου «ΚΚΕ» που έφτιαξαν στη θέση του πραγματικού ΚΚΕ. Δε θα μπορούσαν άλλωστε υπάλληλοι των πιο λυσσασμένων για επέχταση σωβινιστών ιμπεριαλιστών να είναι μαρξιστές, άρα και διεθνιστές. Αυτό δε σημαίνει φυσικά πως είναι και εθνικιστές, καθώς αυτό θα ερχόταν σε αντιπαράθεση με την ξενοδουλεία τους. Ωστόσο, μιας και ο ελληνικός εθνοσωβινισμός είναι από τους πιο βρώμικους και σιχαμερούς στην ευρωπαϊκή ήπειρο (γενικά οι βαλκανικοί εθνικισμοί είναι τέτοιοι) και έχει και φιλορώσικη αλλά και αντισλάβικη παράδοση, οι προδότες του μαρξισμού ανάλογα με τα συμφέροντα των «μεγάλων αφεντικών», μεταμφιέζονται τη μια σε εθνοπατριώτες και την άλλη σε διεθνιστές. Πολύ εύκολο αλλά και «σατανικό» συνάμα, για κάποιους που δεν είναι τίποτα απ’ τα δύο. Την τελευταία δεκαπενταετία, υποδύονται κυρίως το πρώτο.