Για τη φύση της ισπανικής αντιφασιστικής επανάστασης - Κείμενο του Π. Τολιάττι (Έρκολι) - 1936

Η σημαία του ισπανικού Λαϊκού Μετώπου

Λίγες μέρες πριν τη συμπλήρωση 75 χρόνων από την έναρξη του  ένοπλου αντιφασιστικού αγώνα στην Ισπανία, αποτέλεσμα του φασιστικού πραξικοπήματος της 17^ης του Ιούλη του 1936 κατά της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης του Λαϊκού Μετώπου , το ΚΜ αναδημοσιεύει (από τη Βιβλιοθήκη του αθηναϊκού Ιντυμήντια) την παρακάτω πραγμάτεια του τότε ηγετικού στελέχους του ΚΚ Ιταλίας και μέλους της Εκτελεστικής Επιτροπής της Γ’ Κομμουνιστικής Διεθνούς Παλμίρο Τολιάττι (ψευδώνυμο Μ. Έρκολι) με τίτλο "Η Ισπανική Επανάσταση". Πρόκειται για μια αρκετά περιεκτική ανάλυση της ταξικής φύσης του αντιφασιστικού Λαϊκού Μετώπου της Ισπανίας του 1936, σε συνθήκες ένοπλης πάλης με το φασισμό και τη γερμανοϊταλική επέμβαση.

Ο Τολιάττι στέκεται στη θέση που παίρνει κάθε τάξη και ταξική μερίδα απέναντι στο Μέτωπο, ενώ επισημαίνει (αν και το κείμενο διαπνέεται από υπερβολική αλλά δικαιολογημένη το 1936 αισιοδοξία) και κάποια τρωτά στον τρόπο που εντάσσονταν οι μάζες –ειδικά της αγροτιάς- στον επαναστατικό αγώνα, τρωτά που σε συνδυασμό με το πούλημα της Ισπανικής Δημοκρατίας από τους δυτικούς ιμπεριαλιστές της «μη επέμβασης» και του εξευμενισμού του Χίτλερ οδήγησαν στην ήττα και σε ανείπωτες συμφορές για το ισπανικό λαϊκό – δημοκρατικό κίνημα.

Μια απάντηση στο φίλο Σ.Φ.Δ.**(Συμπληρωμένη)

Στη δημοσίεψη - απάντηση στον κνίτη με το ψευδώνυμο «laiko stroma», με τίτλο «Απάντηση σε μία προβοκάτσια», μεταξύ άλλων σημειώναμε σαν ιστολόγιο: «Το να λες το 1948 κρατικό καπιταλισμό την ΕΣΣΔ όπως έκαναν τότε οι προδότες  μετατροτσκιστές τύπου Καστοριάδη, Παπαϊωάννου, Στίνα κλπ., οι χειρότεροι τροτσκιστές ή η κλίκα Τίτο – Ράνκοβιτς, ήταν αντεπαναστατικό. Το να λες το ίδιο το 1970 ήταν προϋπόθεση για να είσαι στοιχειωδώς μαρξιστής στην ανάλυσή σου. Υπήρξε άλμα, α-συνέχεια, αλλαγή ποιότητας το 1953-1960 στην ταξική φύση της ΕΣΣΔ, δεν υπάρχει μονάχα ποσοτική συσσώρευση στην εξέλιξη των φαινομένων.»

Η συγκεκριμένη αναφορά στους Κορνήλιο Καστοριάδη και Κώστα Παπαϊωάννου, έγινε η αφορμή ενός γόνιμου διαλόγου με έναν φίλο αντιφασίστα ονόματι Σ.Φ.Δ. Επειδή τα σχόλια και των δυο μας είναι μακροσκελή και καταντάνε δυσανάγνωστα έτσι όπως είναι δομημένο το ιστολόγιο, είναι καλύτερο νομίζουμε να αναρτηθεί η νέα αυτή απάντηση σα χωριστή δημοσίεψη. Ο διάλογος δε σταματά εδώ, αλλά και δεν αφορά μονάχα τον Σ.Φ.Δ. και το ιστολόγιο, αλλά και όποιον συναγωνιστή ή φίλο θέλει να συνεισφέρει τον γνωσιακό οβολό του, ειδικά σε ζητήματα που αγνοούμε ή «πιάνουμε» ανεπαρκώς.