Δημήτρης Γληνός - ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΤΟ ΕΑΜ (Σεπτέμβρης 1942)

Τούτο το ντοκουμέντο το δημοσιεύουμε σήμερα, σαν ένα μικρό φόρο τιμής σε έναν από τους κορυφαίους της νεοελληνικής διανόησης, που ο συνεπής μέχρι την άκρη δημοκρατισμός του τον οδήγησε στο τέλος της ζωής του (1935-1943) στον επαναστατικό μαρξισμό, στο Δημήτρη Γληνό. Το προλεταριάτο και το κόμμα του, το παλιό μεγάλο ΚΚΕ, σε μια χώρα στην οποία η αστική τάξη δεν είχε ποτέ πραγματικό και βαθύ εθνικό και δημοκρατικό χαραχτήρα, ήταν φυσικό να κερδίσουν, στην εποχή της επαναστατικής ωριμότητάς τους (1930-1955), συγκεκριμένα το 1935 τον κορυφαίο αυτό μαχητή και δάσκαλο, τον αφοσιωμένο για χρόνια στο να βγάλει το λαό μας από τα πνευματικά σκοτάδια της αμορφωσιάς, της θρησκοληψίας, του σιχαμερού αρχαϊκο-καθαρευουσιανισμού, του γλωσσικού διχασμού.

Ο Ρώσος ανθύπατος Ιωάννης Καποδίστριας και οι Έλληνες μαρξιστές (2ο μέρος)

Πρόκειται για το δεύτερο και τελευταίο μέρος αυτής της ενότητας (παραπέρα κατάτμηση του υλικού θα γινότανε κουραστική). Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως το ιστολόγιο θα σταματήσει εδώ με το θέμα  του ’21. Κι αυτό όχι από ιστοριολαγνεία, αν και πάσχουμε λιγάκι κι απ’ αυτήν. Οι θετικές αλλά κυρίως οι αρνητικές πλευρές που κληροδότησε στους Νεοέλληνες ο τρόπος που οργανώθηκε η εξέγερση και τελικά το νεοελληνικό κράτος, διατηρούνε και σήμερα ακέραιο το ρόλο τους στην πορεία που χαράζει ο λαός και το έθνος. Αυτό όμως είναι ζήτημα μιας ή περισσότερων, μελλοντικών δημοσιέψεων…

Δυο λόγια μονάχα για δυο από τους κορυφαίους διανοητές του ελληνικού προλεταριάτου, διανοούμενους που το υπηρέτησαν με τη γραφίδα τους με πάθος και των οποίων τα κείμενα αναπαράγουμε δω.