56 χρόνια από τα γεγονότα της Τασκένδης - Ντοκουμέντο: Η τελευταία νόμιμη (5η) Ολομέλεια ΚΕ του ΚΚΕ (Δεκέμβρης του 1955)

56 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΣΟΣΙΑΛΦΑΣΙΣΤΙΚΟΥ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΚΟ ΤΑΣΚΕΝΔΗΣ ΤΟΥ ΚΚΕ – ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 5^ης ΟΛΟΜΕΛΕΙΑΣ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ (ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 1955)

Πριν από 56 χρόνια και λίγες μέρες, στην πρωτεύουσα της Σοσιαλιστικής Ομόσπονδης Δημοκρατίας του Ουζμπεκιστάν, τη μακρινή Τασκένδη, γραφότανε μία από τις πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, μα και ταυτόχρονα η πρώτη, χρυσή σελίδα της ιστορίας της αντίστασης στο σοσιαλφασισμό.

Στις 9-10 του Σεπτέμβρη του 1955, οργανωμένη κλάκα σοσιαλφασιστών και ρεβιζιονιστών τραμπούκων, με επικεφαλής μια μειοψηφία διαφθαρμένα στελέχη της ΚΟ Τασκένδης του ΚΚΕ, επιτεθήκανε ενάντια στα γραφεία της ΚΕ της ΚΟ Τασκένδης του κόμματος. Στόχος τους να τσακίσουνε τη ζαχαριαδική, πιστή στο ΚΚΕ και την ΚΕ του καθοδήγηση και να εγκαταστήσουνε νέα, αντισταλινική – αντιζαχαριαδική – χρουστσοφική καθοδήγηση, σαν ένα πρώτο βήμα για την άλωση του ΚΚΕ από το σοσιαλφασισμό – ρεβιζιονισμό, που θα ξεκινούσε τελικά με την βρώμικη και αντικαταστατική «6^η Πλατιά Ολομέλεια της ΚΕ και της ΚΕΕ του ΚΚΕ» του Μάρτη του 1956.

Να αρνηθούμε τους δολοφόνους του Νίκου Ζαχαριάδη για να χτίσουμε το νέο ΚΚΕ στα χνάρια του παλιού

38 χρόνια από τη δολοφονία του ήρωα Νίκου Ζαχαριάδη, Γενικού Γραμματέα του ΚΚΕ

Την 1^η Αυγούστου κλείνουν 38 χρόνια από την δολοφονία του γραμματέα του ΚΚΕ, Νίκου Ζαχαριάδη, από το ρώσικο σοσιαλιμπεριαλισμό και τους λακέδες του, τους πολιτικούς πρόγονους του ψευτοΚΚΕ και του ΣΥΝ. Η δολοφονία του ήρωα της ελληνικής προλεταριακής επανάστασης ήταν μια κίνηση υποχρεωτική για το ρώσικο σοσιαλιμπεριαλισμό και για τα σχέδια της ηγεμονίας του στην Ελλάδα. Αν με την επικείμενη πτώση της κλονιζόμενης τότε χούντας ο Ζαχαριάδης κατέβαινε στην Ελλάδα, θα έδινε ένα τεράστιο χτύπημα από το οποίο δεν θα συνερχόταν ποτέ το κάλπικο «ΚΚΕ», το βασικό πολιτικό πρακτορείο της Ρωσίας στη Ελλάδα.

Ποιος θα ακολουθούσε το μικρό τότε κόμμα του Φλωράκη, του Τσολάκη, του Καλούδη και Σία, όταν θα υπήρχε ζωντανός ο θρύλος, ο Ζαχαριάδης, με την τεράστια ακτινοβολία, το κύρος, τη βαθύτατη μαρξιστική του κατάρτιση και το κοφτερό πολιτικό μυαλό του;

Ο Ρώσος ανθύπατος Ιωάννης Καποδίστριας και οι Έλληνες μαρξιστές (1ο Μέρος)

Η συγκεκριμένη δημοσίεψη, που θα εκταθεί σε περισσότερα του ενός μέρη, έχει σα βάση της την οργή που προκαλεί σε όσους τυχαίνει να γνωρίζουνε δυο δράμια ελληνικής ιστορίας κι άλλο τόσο από μαρξισμό, η παντελής προσχώρηση της -μετά τα 1960- ρεβιζιονιστικής «αριστεράς» στους παραδοσιακούς εθνικούς μύθους που είχε χαλκεμένους από παλιά η ντόπια αντίδραση. Μύθους που στόχο τους είχανε το τράβηγμα του λαού στο άρμα της κυρίαρχης ξενόδουλης μερίδας της αστικής τάξης και τελικά μέσω αυτής στο άρμα του κάθε φορά «προστάτη» ιμπεριαλισμού.

Η καθάρια διεθνιστική παράδοση του ελληνικού προλεταριάτου και του κόμματός του, του ΣΕΚΕ(1918-1924) και μετέπειτα ΚΚΕ(1924-1956), η αντιμιλιταριστική – αντιιμπεριαλιστική θέση για την εκστρατεία στη Μικρασία, η προωθημένη θέση για τη Βαλκανική Ομοσπονδία με συστατικό αυτόνομο μέρος της την πολυεθνική τότε Μακεδονία, η βαθιά έγνοια για τη μακεδόνικη και την τούρκικη μειονότητα και τα δικαιώματά τους, η από τα γεννοφάσκια του ΣΕΚΕ βαθιά σύνδεση με τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης, δώσανε βαρύ χτύπημα στον σάπιο, μεγαλοελλαδίτικο, αστοτσιφλικάδικο μεγαλοϊδεατισμό. Κι αυτό μαζί με την επίσης πολύ βαθιά και δύσκολη, ωστόσο επίσης πρωτοπόρα θέση του ΚΚΕ για την εθνογένεση του σύγχρονου ελληνισμού, της νεοελληνικής εθνότητας, στα ύστερα βυζαντινά χρόνια και στην τουρκοκρατία, που τσάκιζε το μύθο του «τρισχιλιετούς πολιτισμού» και της απ’ ευθείας δήθεν συνέχειας αρχαίας και νέας Ελλάδας, την προγονοπληξία.