Μια απάντηση στο φίλο Σ.Φ.Δ.**(Συμπληρωμένη)

Στη δημοσίεψη - απάντηση στον κνίτη με το ψευδώνυμο «laiko stroma», με τίτλο «Απάντηση σε μία προβοκάτσια», μεταξύ άλλων σημειώναμε σαν ιστολόγιο: «Το να λες το 1948 κρατικό καπιταλισμό την ΕΣΣΔ όπως έκαναν τότε οι προδότες  μετατροτσκιστές τύπου Καστοριάδη, Παπαϊωάννου, Στίνα κλπ., οι χειρότεροι τροτσκιστές ή η κλίκα Τίτο – Ράνκοβιτς, ήταν αντεπαναστατικό. Το να λες το ίδιο το 1970 ήταν προϋπόθεση για να είσαι στοιχειωδώς μαρξιστής στην ανάλυσή σου. Υπήρξε άλμα, α-συνέχεια, αλλαγή ποιότητας το 1953-1960 στην ταξική φύση της ΕΣΣΔ, δεν υπάρχει μονάχα ποσοτική συσσώρευση στην εξέλιξη των φαινομένων.»

Η συγκεκριμένη αναφορά στους Κορνήλιο Καστοριάδη και Κώστα Παπαϊωάννου, έγινε η αφορμή ενός γόνιμου διαλόγου με έναν φίλο αντιφασίστα ονόματι Σ.Φ.Δ. Επειδή τα σχόλια και των δυο μας είναι μακροσκελή και καταντάνε δυσανάγνωστα έτσι όπως είναι δομημένο το ιστολόγιο, είναι καλύτερο νομίζουμε να αναρτηθεί η νέα αυτή απάντηση σα χωριστή δημοσίεψη. Ο διάλογος δε σταματά εδώ, αλλά και δεν αφορά μονάχα τον Σ.Φ.Δ. και το ιστολόγιο, αλλά και όποιον συναγωνιστή ή φίλο θέλει να συνεισφέρει τον γνωσιακό οβολό του, ειδικά σε ζητήματα που αγνοούμε ή «πιάνουμε» ανεπαρκώς.

Ο επαναστατικός δημοκρατισμός του Λένιν και ο γραφειοκρατισμός του Τρότσκι

Το απόσπασμα που ακολουθεί είναι μετάφραση από την αγγλική έκδοση του βιβλίου "Αναμνήσεις απ' το Λένιν" (1933) της Ναντέζντα Κρούπσκαγια, μέλους της ΚΕ του Πανενωσιακού Κομμουνιστικού Κόμματος (Μπολσεβίκοι) της Σοβιετικής Ένωσης και χήρας του μεγάλου Βλαδίμηρου Ίλιτς Λένιν.Το κεφάλαιο από το οποίο είναι παρμένο το συγκεκριμένο απόσπασμα έχει τίτλο "Ζυρίχη 1916".

Σε μια εποχή που έχουμε πήξει κυριολεκτικά στην "επαναστατική" απαλλοτρίωση, στον πραξικοπηματισμό με "αριστερό" προσωπείο, στον τραμπουκισμό που βαφτίζεται επανάσταση και στην ομηρία των εργατικών και λαϊκών μαζών από τους δήθεν σωτήρες τους "αντικαπιταλιστές αγωνιστές", έχει μια σημασία να δούμε τι διαφοροποιεί τον επαναστατικό λενινισμό, την κομμουνιστική κοσμαντίληψη και θεωρία από τον κρατικίστικο, παρασιτικό, τραμπούκικο και εκ του ασφαλούς ορμώμενο "αντικαπιταλισμό" των ημερών μας, τον "αντικαπιταλισμό" των πλιάτσικων, του χτισίματος γραφείων καθηγητών, του τραμπουκισμού εναντίον δημοσιογράφων και συγγραφέων, τον "αντικαπιταλισμό" των έμμισθων "συνδικαλιστών" που κάνουν "απεργία" στη θέση των ναυτεργατών και ούτω καθ' εξής.