Τέτοιες μέρες το ’49 η υποχώρηση του ΔΣΕ – Τιμή και δόξα στους ήρωες της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής δημοκρατίας – Αιώνια καταισχύνη στους φαιο-«κόκκινους» συκοφάντες τους

Αφορμή για τούτο το γραφτό σχόλιο δεν είναι κάποιο αφηρημένο επετειακό καθήκον. Είναι η αναγέννηση, το βρικολάκιασμα πιο καλά, του κλασσικού ταγματασφαλίτικου και χίτικου πνεύματος αντιμετώπισης της ιστορίας της χώρας μας τη μεγάλη δεκαετία του ’40, με τη συνενοχή και τη συμπαιγνία ολόκληρου του πολιτικού συστήματος κορυφής.

Ο Χορτιάτης μετά την καταστροφή του από Γερμανούς και
ταγματαλήτες

Την ώρα που οι ναζήδες της «Χρυσής Αυγής» προσκαλούνται σήμερα, 2 του Σεπτέμβρη, σαν «καθωσπρέπει κοινοβουλευτικό κόμμα» από τον εκλεγμένο με τη στήριξη της ΝΔ δήμαρχο Πυλαίας – Χορτιάτη Ιγνάτιο Καϊτετζίδη να «τιμήσουν» τα θύματα των παππούδων τους στις 2/9/1944, δηλαδή να φτύσουν στους τάφους 246 σκοτωμένων από τους ταγματαλήτες κατοίκων του Χορτιάτη, η σαμαροφυλλάδα «Δημοκρατία» δίνει με την κυριακάτικη έκδοσή της την -γυρισμένη στην περίοδο του απριλιανού φασισμού ’67 - ’74- ταινία του Ηλία Μαχαίρα «Γράμμος – Βίτσι».

Οι φασίστες του ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση και στο στρατό – Ο φασισμός επίσημα μέρος της καθεστωτικής εξουσίας

Μερικές φορές, τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Η είσοδος 4 στελεχών του φασιστικού ΛΑΟΣ στο υπουργικό συμβούλιο της κυβέρνησης Παπαδήμου, πρέπει να σημάνει το μεγαλύτερο συναγερμό, για κάθε πατριώτη και δημοκράτη, για κάθε αντιφασίστα, για κάθε τίμιο άνθρωπο του λαού. Και γι’ αυτό καθ’ αυτό το ανατριχιαστικό γεγονός, να μπαίνουνε στα υπουργεία ανοιχτοί χουντοφασίστες της πάλαι ποτέ ΕΠΕΝ (του κόμματος των βασανιστών) τύπου Βορίδη, ή ανοιχτοί ρατσιστές και φιλοναζιστές παλιάνθρωποι τύπου Γεωργιάδη, αλλά και γιατί αυτό συμβαίνει μέσα σε μία ατμόσφαιρα ευδαιμονίας και «εθνικής χαράς», καθώς επιτέλους οι πολιτικοί αρχηγοί «συνετίστηκαν» και προχωράμε πια με «αρραγή εθνική ενότητα» προς τον εκφασισμό και την αποικιοποίηση της χώρας μας.

Ο ΕΠΕΝίτης χουντοφασίστας Βορίδης το 1985

Πρέπει να καταγγείλουμε με την πιο στεντόρεια φωνή όλο τον συρφετό των ηγεσιών του συνόλου των υπόλοιπων καθεστωτικών κομμάτων που έχουν εκπροσώπηση σε κοινοβούλιο και ευρωκοινοβούλιο, καθώς κανείς δεν πρόταξε, πριν από οποιοδήποτε ζήτημα οικονομικής πολιτικής ή διαχείρισης, το ζήτημα του αποκλεισμού του ΛΑΟΣ από οποιαδήποτε ανάληψη κυβερνητικής ευθύνης. Φυσικά, δεν περίμενε κανείς να το κάνουν τώρα, αφού δε το έκαναν όταν οι φιλοναζήδες αυτού του κόμματος, πριν μπουν στη Βουλή το 2007,  στέκονταν στο πλευρό του μέλους του κόμματος τους γεροναζί Κωνσταντίνου Πλεύρη στη δίκη του για το χιτλερικό του πόνημα "Εβραίοι Όλη η Αλήθεια", υπερασπιζόμενοι το δικαίωμά του να ζητάει την εξόντωση λαών και εθνών (Θάνος Πλεύρης και Άδωνις Γεωργιάδης).  

Η πλήρης αντιστροφή της πραγματικότητας από το σοσιαλφασιστικό καθεστώς της Ελλάδας έγκλημα διαρκείας κατά του λαού

Στην Ευρώπη ψευτοδουλικός, στην Ελλάδα "κατά των αγορών"

Παρακολουθώντας κάποιος όλη τη φιλολογία των τελευταίων ημερών γύρω από το σχηματισμό της κυβέρνησης «εθνικής ενότητας», τα προβλήματα των κλικών Παπανδρέου – Βενιζέλου και Σαμαρά αντίστοιχα να χωρέσουν τις φαινομενικά εντελώς αλλοπρόσαλλες μεταστροφές τους στα όρια και των κομματικών μηχανισμών ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, και να μην εξερεθίσουν εντελώς την ΕΕ, χωρίς να ξεφύγουν από τη στρατηγική του σοσιαλιμπεριαλισμού για μεθοδευμένη πολιτική αστάθεια που υπηρετούν, σου έρχεται αναμφίβολα ένα ανακάτωμα στο στομάχι.

Όχι τόσο για όλα αυτά τα υποκείμενα των ηγετικών κλικών, που ο ρόλος τους σε όσους έχουν παρακολουθήσει και συμφωνούν με τη μαοϊστική ΟΑΚΚΕίτικη ανάλυση είναι γνωστός και κατανοητός, όσο για το πόσο σιχαμερά ασπόνδυλη είναι η αστική τάξη, όλες ανεξαιρέτως οι φράξιες της και το πολιτικό της προσωπικό σε αυτό τον τόπο. Γνήσιοι πολιτικοί απόγονοι των ξενόδουλων μοναρχοφασιστικών κυβερνήσεων του Εμφύλιου, που ενώνανε Φιλελεύθερους και Λαϊκούς, Σοφούληδες και Τσαλδάρηδες, στην «ιερή» αντιΔΣΕ και αντιδημοκρατική πάλη, σε συνεργασία με τους πρώην ταγματαλήτες.

Η βρώμικη επίθεση του ΟΗΕ στη Λιβύη τεράστιο πλήγμα και στην ίδια και στην Ευρώπη

Αναδημοσιεύουμε δω την τοποθέτηση των συναγωνιστών της ΟΑΚΚΕ για την ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Λιβύη, θεωρώντας ότι συμπυκνώνει την προλεταριακή κομμουνιστική, αλλά και την ευρύτερη δημοκρατική αντιιμπεριαλιστική θέση απέναντι σε αυτά τα παγκόσμιας σημασίας τελευταία γεγονότα.

Η ΒΡΩΜΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΟΗΕ ΣΤΗ ΛΙΒΥΗ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΠΛΗΓΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

ΟΙ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ «ΤΙΝΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΙΑ»

ΟΙ ΝΕΟΝΑΖΙΣΤΙΚΕΣ ΡΩΣΙΑ ΚΑΙ ΚΙΝΑ «ΜΑΖΕΥΟΥΝ ΤΟΝ ΚΑΡΠΟ»

Η στρατιωτική επίθεση στη Λιβύη με εντολή του Συμβούλιου Ασφαλείας του ΟΗΕ αποτελεί ένα ποιοτικό άλμα, μια κατάφωρη καταπάτηση της βασικής αρχής της ειρηνικής συνύπαρξης, που είναι η μη επέμβαση ενός κράτους στα εσωτερικά ενός άλλου δηλαδή η μη αφαίρεση του δικαιώματος του να διαλέγει την κυβέρνηση και τον τρόπο της διακυβέρνησής του. Αν γίνει δεκτή η λογική αυτής της επέμβασης τότε κάθε εσωτερική διαπάλη σε μια χώρα που θα παίρνει αιματηρά χαρακτηριστικά θα δίνει το δικαίωμα στα 5 μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας να της επιβάλλουν διακυβέρνησή και διαμοιρασμό της εξουσίας ανάλογα με την ισχύ του καθενός από αυτά. Αν αυτό το γεγονός συνδυαστεί με το ό,τι ανάμεσα σε αυτά τα 5 κράτη, τα 3 κυρίαρχα είναι οι υπερεπεμβατικές και αλαζονικές ΗΠΑ, η προσαρτησιακή νεοχιτλερική Ρωσία και η οικονομικά άπληστη Κίνα, καταλαβαίνει κανείς ποια εποχή βαρβαρότητας στις διεθνείς σχέσεις ανοίγει η επέμβαση της Λιβύης.

Ο ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ (Ένα άρθρο της «Νέας Ανατολής» του 1986)

Τα γεγονότα που ακολούθησαν τον σεισμό των 9 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ που χτύπησε την Ιαπωνία, ακολουθήθηκε από το υπερκαταστροφικό τσουνάμι και κορυφώθηκε με το πυρηνικό ατύχημα στη Φουκουσίμα, που ακόμη η έκτασή του δεν έχει διευκρινιστεί, εχτός από την παγκόσμια θλίψη και συγκίνηση που έχουν προκαλέσει, ξανάνοιξαν το ζήτημα της χρήσης της πυρηνικής ενέργειας για ειρηνικούς σκοπούς.

Όλες οι ύαινες της μεσαιωνικής οπισθοδρόμησης, οι όχι τυχαία ρωσόφιλες στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος τους (πώς θα πουλάει πετρέλαιο και φυσικό αέριο και θα εξαρτάει έθνη και κράτη η Ρωσία, αν οι ευρωπαϊκές χώρες γίνουν ενεργειακά ανεξάρτητες;;), βγήκαν στα κεραμίδια ενάντια στην πυρηνική ενέργεια και στους «τεράστιους» κινδύνους που εγκυμονεί η χρήση της, τελικά ενάντια στη διάσπαση του ατόμου, που γι' αυτούς είναι συνώνυμη μονάχα με την καταστροφική πυρηνική έκρηξη πολεμικού τύπου. Ο μεσαίωνας Τρεμόπουλος των Οικολόγων Πράσινων καλεί σε παμβαλκανική αντιπυρηνική εξέγερση, μαζί με όλο τον ευρωπαϊκό (δημοκρατικότερο βέβαια σε σχέση με τους Έλληνες συνασπισμαίους «πράσινους») οικολογισμό.

Για τη λήξη της απεργίας πείνας των 300 μεταναστών

Ο θόρυβος που δημιουργήθηκε γύρω από το πού θα κατέληγε η απεργία πείνας των 237 (για να είμαστε ακριβείς) μεταναστών, που μετά τη Νομική οδηγήθηκαν από τους πολιτικούς νταβατζήδες του ΣΥΝ σε συνεργασία με το φιλικό του τμήμα του κράτους στο Μέγαρο «Υπατία», δεν έχει κοπάσει ακόμα εντελώς, παρά τη λήξη της απεργίας. Χτες μάλιστα το πολιτικό συνεχές – χυλός που ξεκινάει από τις «αριστερές» εσωκομματικές τάσεις του ΣΥΝ και το ΣΥΡΙΖΑ και φτάνει στην «Κόντρα», την Α.Κ. και το σπασιματικό αναρχο-λούμπεν διοργανώσανε και πορεία επινικείων, για τη «δικαίωση» της γραμμής τους, με την οποία οι μετανάστες «νίκησαν».

Στην πραγματικότητα η συγκεκριμένη υπόθεση, όπως εξελίχθηκε από την κρατικά προστατευόμενη μεταφορά αυτών των ανθρώπων από την Κρήτη αρχικά στη Νομική μέχρι και την προ λίγων ημερών συμφωνία Ραγκούση - Παπουτσή - Λοβέρδου - Νταλάρα με τους αυτόκλητους «σωτήρες» των μεταναστών έδωσε την τελική ώθηση που χρειαζόταν για να μετατραπεί το εθνορατσιστικό μίσος μες στο λαό από σιγοκαίουσα φλόγα σε πυρκαγιά. Ειδικά στις συνθήκες της πιο βαθιάς και ολόπλευρης κοινωνικο-οικονομικής κρίσης που ζει η χώρα μετά το τέρμα του Εμφύλιου Πολέμου.

Τι απέγιναν οι δωσίλογοι και οι γερμανοτσολιάδες;; (2007)

Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 4 του Νοέμβρη του 2007 και το υπογράφει ο γνωστός δημοσιογράφος Τάκης Καμπύλης. Αφορά κάποιες λιγότερο γνωστές πτυχές του πώς εξελίχθηκε ή μάλλον πώς κατά βάση ΔΕΝ εξελίχθηκε στη χώρα μας η υπόθεση «τιμωρία των συνεργατών των ναζί» (αν και φαίνεται πως έγινε μια μικρή αλλά ανολοκλήρωτη προσπάθεια και από λίγους ευσυνείδητους του επίσημου κράτους, πέρα από τη λαϊκή δικαιοσύνη που απένειμαν με το τουφέκι -όσον αφορά στους προδότες- ο ΕΛΑΣ, η ΟΠΛΑ, η «Στενή Αυτοάμυνα», ο ΔΣΕ αργότερα κλπ.), σε κραυγαλέα αντίθεση με το σύνολο σχεδόν των χωρών που βρέθηκαν, ολόκληρες ή τμήμα τους, υπό κατοχή από το φασιστικό Άξονα Βερολίνου - Ρώμης - Τόκιο την περίοδο μεταξύ 1939 και 1945 και οι οποίες έστησαν στον τοίχο παραδειγματικά σημαντικό αριθμό τέτοιων καθαρμάτων. Σαν ιστολόγιο, δεν αναδημοσιεύουμε μονάχα σκέψεις και αναλύσεις ή ντοκουμέντα του ιστορικού αλλά και του σύγχρονου κομμουνιστικού κινήματος, αλλά και πραγμάτειες πάνω σε ζητήματα που θεωρούμε ότι αφορούν και εξηγούν πτυχές των πολιτικών και ιδεολογικών εξελίξεων του σήμερα. Αυτό φυσικά δεν αναιρεί το γεγονός ότι σε περιπτώσεις ανάλογων δημοσιέψεων, δεν ταυτιζόμαστε με κάθε λέξη ή εχτίμηση του συγγραφέα, πόσο μάλλον με το σύνολο της τοποθέτησής του ως προσώπου απέναντι στο κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι (π.χ. ο γενικά αντιφασίστας στην αρθρογραφία του Καμπύλης, πρόσφατα τοποθετήθηκε πολιτικά υπέρ της ΔΗΜΑΡ του Κουβέλη).