28 του Οχτώβρη - Νίκος Ζαχαριάδης: Ανοιχτό Γράμμα - 4 προτάσεις στην κυβέρνηση Μεταξά - Άρθρο «Η θέση μας στον πόλεμο»

Στη θέση του ΚΚΕ για τον αντιφασιστικό - εθνικοαπελευθερωτικό πόλεμο του 1940-1941 έχει πέσει πολλή λάσπη, ιδιαίτερα από τους υποτιθέμενους κληρονόμους (στην πραγματικότητα δολοφόνους) του πραγματικού ΚΚΕ, δηλαδή βασικά τις καθοδηγήσεις του ψευτοΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ-ΔΗΜΑΡ.

Οι αμιγείς κνίτες του Περισσού, για πρώτη φορά στην ιστορία τους τον τελευταίο χρόνο, βγαίνουν ανοιχτά και ξετσίπωτα με τη γραμμή ότι το ιστορικό γράμμα του Νίκου Ζαχαριάδη είναι λάθος από άποψη αρχής, αφού ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν τάχα «άδικος και από τις δύο πλευρές», όπως τονίζει όπου σταθεί και όπου βρεθεί ο μπρεζνιεφικός νεοτροτσκιστής «θεωρητικός» Μάκης Μαΐλης.

Το ψευτοΚΚΕ φτάνει στο σημείο να χαρακτηρίζει πλέον άδικο τον πόλεμο ΗΠΑ - Μεγάλης Βρετανίας ακόμη και την περίοδο που αυτές βρίσκονταν σε ανοιχτή συμμαχία με τη Σοβιετική Ένωση, την περίοδο 1941-1945, καθώς, κατά τους σοσιαλφασίστες, «πολεμούσαν για αμιγώς ιμπεριαλιστικούς σκοπούς».

Ο Πούτιν τιμά τον Αλ. Πάρνη ή Ο κάλπικος «Ζαχαριάδης» των Γ. Πετρόπουλου - Σήφη

Ήταν προφανές από την αρχή και από τα «συμφραζόμενα», ωστόσο πάντα η επιβεβαίωση έχει μια πλευρά οδυνηρότητας.

Ο συγγραφέας Αλέξης Πάρνης, στα 85 του χρόνια και μετά από μακρά παραμονή στην αφάνεια, είχε εκδώσει το 2009 το πεζογράφημα - «magnum opus» του «Η Οδύσσεια των Διδύμων», στο οποίο αφηγούνταν ουσιαστικά την προσωπική του ιστορία, πλευρές της σχέσης του με τον Ζαχαριάδη και, παράλληλα, την ιστορία του σοσιαλφασιστικού πραξικοπήματος που έλαβε χώρα στη Σοβιετική Ένωση στα 1956, μέσα από τα μάτια ενός κουκουέ της Τασκένδης, που έντεχνα τον ταυτίζει με τον εαυτό του.

Νίκος Ζαχαριάδης – Απόρρητο αυτοβιογραφικό σημείωμα προς την ΚΕ του ΚΚΕ (15/08/1946) - Και δυο λόγια για τη νομή επαναστατικών ντοκουμέντων από το ψευτοΚΚΕ

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ, ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ.
ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΨΩΜΙ – ΔΟΥΛΕΙΑ – ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

Το ΚΜ δημοσιεύει σήμερα ένα ντοκουμέντο που ήρθε πρόσφατα στη δημοσιότητα. Είναι το απόρρητο βιογραφικό που σύνταξε ο Νίκος Ζαχαριάδης το καλοκαίρι του 1946 και το κατάθεσε στην ΚΕ του ΚΚΕ.  Πρόκειται για την κατά τη δική του κρίση αποτίμηση της μέχρι τότε 43χρονης ζωής του. Δεν περιέχει πληροφορίες που να αλλάζουν ΔΟΜΙΚΑ σε κάτι την εικόνα που έχουν οι επαναστάτες και κομμουνιστές, αλλά και πολλοί αριστεροί δημοκράτες για τη φωτοδότρα αυτή προσωπικότητα του ελλαδίτικου προλεταριάτου, και πιο βαθιά του νεοελληνικού έθνους. Είναι ωστόσο ενδεικτική της καλώς εννοούμενης μετριοφροσύνης, αλλά και της αδρής, ρωμέικης πλευράς του αρχηγού του ΚΚΕ, που δεν χωράει περικοκλάδες και φλυαρίες. Την ίδια ώρα, περιέχει αξιόλογες πληροφορίες, κύρια για την διαμόρφωσή του σαν προσωπικότητας και την -προ της ανάληψης των καθηκόντων του Γραμματέα του ΚΚΕ- ζωή και δράση του.

Η Έκκληση της Εκτελεστικής Επιτροπής της Γ' Κομμουνιστικής Διεθνούς σε όλα τα μέλη του ΚΚΕ (Νοέμβρης 1931)

Το φύλλο του "Νέου Ριζοσπάστη" - 1/11/1931

Η συγκεκριμένη ανάρτηση ήτανε «προγραμματισμένη» για τις 3 του Νοέμβρη, που συμπληρωθήκανε 80 χρόνια από τη δημοσίευσή της (το ΚΜ έχει μια ολίγον «δογματική» μανία με τις επετείους). Ωστόσο, εκείνες τις μέρες οι πραξικοπηματικές εξελίξεις με τα υπό τον Παπούλια ανακτοβούλια – νέα «συμβούλια του στέμματος» με ρυθμιστή τον αρχιφασίστα Καρατζαφέρη, δεν άφηναν χώρο για αναρτήσεις ιδεολογικού περιεχόμενου. Προείχαν οι τρέχουσες εξελίξεις και τα δεσμά με τα οποία ζώνουνε το λαό μας οι προβοκάτορες που τον κυβερνάνε.

Ωστόσο, και χωρίς αυτό να σημαίνει πως περάσαμε σε περίοδο ήρεμων νερών (κάθε άλλο), νομίζουμε πως έχει μια αξία να σκύψουμε για λίγο πάνω από το συγκεκριμένο ντοκουμέντο, την Έκκληση της Γ’ (Κομμουνιστικής) Διεθνούς σε όλα τα μέλη και στελέχη του ΚΚΕ, το Νοέμβρη του 1931, η οποία και έβαλε τέλος στην εσωκομματική φραξιονιστική πάλη χωρίς αρχές της περιόδου 1929-1931, που είχε οδηγήσει το ΚΚΕ – ΕΤΚΔ στα πρόθυρα του οργανωτικού ξεχαρβαλώματος.

Για τη βιομηχανία «αποκαταστάσεων» που στήνει ο ψευτοκομμουνισμός + Νίκος Ζαχαριάδης : ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΤΟΥ ΚΚΕ (Η παράνομη μπροσούρα - 1962)

Μεταξύ 2 και 9 του Οχτώβρη του 2011, το ψευτοΚΚΕ ετοιμάζεται να προχωρήσει στο «μεγάλο κόλπο», στο δήθεν «ξεκαθάρισμα των λογαριασμών του με την ιστορία». Με τρεις εκδηλώσεις σε Αθήνα (Α’ Νεκροταφείο), Καλλιθέα και Λαμία, θα δώσει επίσημο χαραχτήρα στην «αποκατάσταση», όπως ισχυρίζεται ο Περισσός, των Νίκου Ζαχαριάδη και Νίκου Βαβούδη και την πολιτική αποκατάσταση (εννοεί όχι πλήρη – κομματική) του Θανάση Κλάρα – Άρη Βελουχιώτη. Αυτές οι «αποκαταστάσεις», που πλην εκείνης του Νίκου Ζαχαριάδη έχουνε «ξαναγίνει» μεταξύ 1956 και 1958, διαθέτουνε και την τραγική και αστεία, και την εξόχως εξοργιστική πλευρά τους.

56 χρόνια από τα γεγονότα της Τασκένδης - Ντοκουμέντο: Η τελευταία νόμιμη (5η) Ολομέλεια ΚΕ του ΚΚΕ (Δεκέμβρης του 1955)

56 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΣΟΣΙΑΛΦΑΣΙΣΤΙΚΟΥ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΚΟ ΤΑΣΚΕΝΔΗΣ ΤΟΥ ΚΚΕ – ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 5^ης ΟΛΟΜΕΛΕΙΑΣ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ (ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 1955)

Πριν από 56 χρόνια και λίγες μέρες, στην πρωτεύουσα της Σοσιαλιστικής Ομόσπονδης Δημοκρατίας του Ουζμπεκιστάν, τη μακρινή Τασκένδη, γραφότανε μία από τις πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, μα και ταυτόχρονα η πρώτη, χρυσή σελίδα της ιστορίας της αντίστασης στο σοσιαλφασισμό.

Στις 9-10 του Σεπτέμβρη του 1955, οργανωμένη κλάκα σοσιαλφασιστών και ρεβιζιονιστών τραμπούκων, με επικεφαλής μια μειοψηφία διαφθαρμένα στελέχη της ΚΟ Τασκένδης του ΚΚΕ, επιτεθήκανε ενάντια στα γραφεία της ΚΕ της ΚΟ Τασκένδης του κόμματος. Στόχος τους να τσακίσουνε τη ζαχαριαδική, πιστή στο ΚΚΕ και την ΚΕ του καθοδήγηση και να εγκαταστήσουνε νέα, αντισταλινική – αντιζαχαριαδική – χρουστσοφική καθοδήγηση, σαν ένα πρώτο βήμα για την άλωση του ΚΚΕ από το σοσιαλφασισμό – ρεβιζιονισμό, που θα ξεκινούσε τελικά με την βρώμικη και αντικαταστατική «6^η Πλατιά Ολομέλεια της ΚΕ και της ΚΕΕ του ΚΚΕ» του Μάρτη του 1956.

Να αρνηθούμε τους δολοφόνους του Νίκου Ζαχαριάδη για να χτίσουμε το νέο ΚΚΕ στα χνάρια του παλιού

38 χρόνια από τη δολοφονία του ήρωα Νίκου Ζαχαριάδη, Γενικού Γραμματέα του ΚΚΕ

Την 1^η Αυγούστου κλείνουν 38 χρόνια από την δολοφονία του γραμματέα του ΚΚΕ, Νίκου Ζαχαριάδη, από το ρώσικο σοσιαλιμπεριαλισμό και τους λακέδες του, τους πολιτικούς πρόγονους του ψευτοΚΚΕ και του ΣΥΝ. Η δολοφονία του ήρωα της ελληνικής προλεταριακής επανάστασης ήταν μια κίνηση υποχρεωτική για το ρώσικο σοσιαλιμπεριαλισμό και για τα σχέδια της ηγεμονίας του στην Ελλάδα. Αν με την επικείμενη πτώση της κλονιζόμενης τότε χούντας ο Ζαχαριάδης κατέβαινε στην Ελλάδα, θα έδινε ένα τεράστιο χτύπημα από το οποίο δεν θα συνερχόταν ποτέ το κάλπικο «ΚΚΕ», το βασικό πολιτικό πρακτορείο της Ρωσίας στη Ελλάδα.

Ποιος θα ακολουθούσε το μικρό τότε κόμμα του Φλωράκη, του Τσολάκη, του Καλούδη και Σία, όταν θα υπήρχε ζωντανός ο θρύλος, ο Ζαχαριάδης, με την τεράστια ακτινοβολία, το κύρος, τη βαθύτατη μαρξιστική του κατάρτιση και το κοφτερό πολιτικό μυαλό του;

ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ : Ο ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ ΛΕΝΙΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ (1946)

Ένας από τους βασικούς λόγους που μπήκε μπροστά η δημιουργία τούτου του ιστολογίου, όπως γίνεται φανερό και στη σύντομη εκείνη πρώτη ανάρτησή του, ήταν η υπεράσπιση της μαρξιστικής κοσμοθεωρίας και της ιστορίας του κομμουνιστικού κινήματος από κάθε λογής πολιτικούς απατεώνες, που τις διαστρεβλώνουν και τις πλάθουνε καταπώς τους βολεύει.

 

Τούτο δε σημαίνει –όπως ίσως μπορεί να θεώρησε κάποιος εσφαλμένα από μιαν ασάφεια εκείνης της ανάρτησης- πως δεν υπάρχουν οργανωμένες δυνάμεις που τιμούν το σφυροδρέπανο που βρίσκεται δίπλα στο όνομά τους, ούτε πως το ΚΜ, που είναι ένα ιστολόγιο και τίποτε περισσότερο ή λιγότερο, επιφύλασσε για τον εαυτό του το ρόλο του επαρμένου, μοναχικού, δήθεν μοναδικού «υπερασπιστή» του μαρξισμού στη χώρα μας (άλλωστε, για να λέμε την αλήθεια, μια τέτοια έπαρση και μεγαλομανία δε θα τη σήκωναν, πέρα από το πολιτικά γελοίο του ζητήματος, τα ιδεολογικά και γνωστικά κυβικά του). Σήμαινε απλώς μια ιδεολογική κήρυξη πολέμου (πιο σωστά την έναρξη της συμμετοχής σε έναν πόλεμο που ήδη διεξαγόταν) ενάντια στον υπερδεξιό ψευτομαρξισμό που ξέβρασαν οι ΚΟΒες του ψευτοΚΚΕ ιδιαίτερα μετά το 1989, και ο οποίος εκφράζεται τόσο από τους νεοτροτσκιστές του ΝΑΡ και της σημερινής καθοδήγησης του Περισσού, όσο και από τους «αριστερορευματίες» του ΣΥΝ και τους αλαβανικούς του ΜΑΑ, με όλες τις εξωκοινοβουλευτικές τροτσκιστικές ουρές τους.

 

Προβληματισμοί για τα αίτια της προσωρινής ήττας του ελλαδίτικου μ-λ κινήματος στο ζήτημα της συνέχειας του ΚΚΕ

Ένα από τα πιο βασικά ζητήματα που απασχολεί, πιστεύουμε, κάθε Έλληνα μαρξιστή – λενινιστή, ειδικά μετά το 1980, όταν και έπαψαν πια να είναι μαζικές οι μ-λ οργανώσεις, είναι πώς και γιατί «χάσαμε» στα μάτια των μαζών την ιστορική, πολιτική συνέχεια του παλιού, μεγάλου ΚΚΕ. Γιατί, με λίγα λόγια, στη συνείδηση του μέσου ανθρώπου στη χώρα μας, δεν μπόρεσε να κλονιστεί το δήθεν «αυτονόητο» γεγονός, ότι το ψευτοΚΚΕ των Κολιγιάννη – Φλωράκη – Φαράκου – Παπαρήγα ήταν και είναι η φυσική συνέχεια του ΚΚΕ.

Καμιά φορά, και λόγω του ειδικού χαραχτήρα που είχε η άλωση του Κόμματος μας από το ρεβιζιονισμό – σοσιαλφασισμό (εξωτερική επέμβαση, απροσχημάτιστη βία, εξορία και δολοφονία του ιστορικού Αρχηγού, φυσική εξόντωση αγωνιστών), σε συνδυασμό με το ό,τι μιλάμε για αγωνιστές που βρίσκονταν ήδη εξόριστοι από την πατρίδα μας μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ στη Λαϊκή Δημοκρατία της Αλβανίας (διπλές κακουχίες δηλαδή), τείνουμε να εξηγούμε τα ζητήματα μόνο με στενά ελλαδίτικους όρους. Ξεχνάμε δηλαδή, παρά το δράμα των επαναστατών κουκουέδων που έμειναν πιστοί στο μαρξισμό – λενινισμό, η τελική έκβαση (πρόσκαιρη πιστεύουμε) της πάλης υπέρ της πλευράς του ρεβιζιονισμού ήταν μία εξέλιξη που λίγο έως πολύ πήρε παγκόσμια χαρακτηριστικά. Γι’ αυτό και δεν ωφελεί ιδιαίτερα, όσο κι αν έχει τη γοητεία του, το να κάνουμε υποθέσεις εργασίας «τι θα είχε συμβεί αν»….

Ι.Β. Στάλιν : Για τον αντιφασιστικό χαρακτήρα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου 1939-1945

Η συγκεκριμένη δημοσίευση είναι μια καθυστερημένη πρώτη απάντηση σε όλη τη σύγχρονη φιλολογία που ανθεί στη μικροαστική-ριζοσπαστική "αριστερή" διανόηση της χώρας μας και αναθεωρεί από τα "αριστερά" το μαρξισμό, τόσο στο κεφάλαιο Β΄Παγκόσμιος Πόλεμος γενικά,  όσο και στο κεφάλαιο ΕΑΜ - Δεκέμβρης '44 - Συμφωνία της Βάρκιζας ειδικότερα.

Μετά από μια 35ετία (1956-1991) διανοητικής υποταγής στην αστική τάξη σε ζητήματα ιστορίας και ταξικής πάλης που αφορούσανε τη μεγάλη δεκαετία του ΄40, με προεξάρχουσα την καθοδήγηση του ψευτοΚΚΕ, από το 1991 και πάλι με προεξάρχουσα την τελευταία και τα παραπαίδια της του ΝΑΡ άρχισε να ανθίζει ένα νέο διανοητικό "λουλούδι".