45 χρόνια από τη δολοφονία του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα - Σημειώσεις για μια μαοϊστική κριτική του τσεγκεβαρισμού

Ernesto Che Guevara

Αυτές τις μέρες συμπληρώνονται 45 χρόνια από τη δολοφονία του Ερνέστο «Τσε» Γκεβάρα από τη βολιβιανή αντίδραση, η οποία ζούσε και ανέπνεε τότε κάτω από τις φτερούγες του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.

Ήταν το τέλος μιας σύντομης (13 χρόνια όλα όλα) αλλά ιδιαίτερα έντονης διαδρομής του Γκεβάρα στις τάξεις του επαναστατικού κινήματος.

Όμως, ο τρόπος με τον οποίο χάθηκε ο Τσε δεν είναι, όπως νομίζουν οι επηρεασμένοι από την αστική, ρεβιζιονιστική και σοσιαλφασιστική μυθολογία, η κορυφή του, αλλά κατά μία έννοια φυσική απόρροια και συνέπεια του στρατηγικού του πολιτικού λάθους. Κι αυτό, παρά το γεγονός ότι πέθανε με το κεφάλι ψηλά, πράγμα που κανένας τίμιος άνθρωπος δε μπορεί να αμφισβητήσει.

Ο Γκεβάρα μπήκε στο επαναστατικό κίνημα στα ύστερα χρόνια της σταλινικής περιόδου, αρχές δεκαετίας του ’50, λίγο πριν το σοσιαλφασιστικό πραξικόπημα στην ΕΣΣΔ (το οποίο, σύμφωνα με τον ίδιο το Χρουστσόφ, ετοιμαζόταν τουλάχιστο από το 1942). Την περίοδο δηλαδή που η νίκη της κινέζικης επανάστασης ακτινοβολούσε και που όλοι οι προοδευτικοί και ειρηνόφιλοι λαοί, με επικεφαλής τους Στάλιν – Μάο, κατάγγελλαν και πολεμούσαν (οι Κινέζοι και με το ντουφέκι) την ωμή ιμπεριαλιστική εισβολή και διαμελισμό της Κορέας από τις ΕΠΑ και τους συμμάχους τους.

Η Άνοιξη της Πράγας, η ρώσικη εισβολή στην Τσεχοσλοβακία και οι αντικομμουνιστές του ψευτοΚΚΕ

Η εργατιά στην πρωτοπορία του αντισοσιαλφασιστικού
και αντισοσιαλιμπεριαλιστικού αγώνα - Πράγα 1968

Δρυός πεσούσης, πας ανήρ ξυλεύεται. Το τσάκισμα του παγκόσμιου επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος στις συμπληγάδες του δεξιού και «αριστερού» ρεβιζιονισμού, καθώς και η αντιστροφή του κουφαριού του σε πρωτοπορία του σύγχρονου φασισμού από τους σουσλοφικούς σοσιαλναζήδες, επιτρέπει σε όλα τα τρωκτικά του αντικομμουνισμού να κυκλοφορούν κραδαίνοντας κόκκινα λάβαρα χωρίς ίχνος τσίπας.

Αυτό είναι παγκόσμιο φαινόμενο. Στην Ελλάδα όμως, έχει ειδικές πλευρές. Κι αυτό γιατί στην Ελλάδα έχει στηθεί από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 και πιότερο μετά το 1974 ένα πολύ πιστό, γλοιώδικο και προκλητικό ρώσικο σοσιαλφασιστικό πραχτορείο, που έχει μάλιστα και την ιδιότητα των απροσχημάτιστων αλμάτων από τα δεξιά στα «αριστερά», ανάλογα με τη φάση και τις βουλές των αφεντικών του. Πρόκειται για το ψευτοΚΚΕ της Παπαρήγα, για το αντικομμουνιστικό κονκλάβιο με έδρα το μέγαρο του Περισσού.

Οι αντικινέζικες θηριωδίες των νέων τσάρων - Κινέζικη ταινία για τη ρώσικη επεκτατική επίθεση στην Κίνα (1969)

Το ΚΜ αναρτάει σήμερα μια ταινία διάρκειας 63 λεπτών, παραγωγής του Υπουργείου Εξωτερικών της ΛΔ της Κίνας (της Λαϊκής Κίνας του 1969 φυσικά κι όχι της σημερινής φασιστικής ιμπεριαλιστικής Κίνας). Ζητάμε εκ προοιμίου συγγνώμη από τους μη αγγλομαθείς αναγνώστες, αλλά νομίζουμε πως η διάδοση της αγγλικής γλώσσας στη χώρα μας και ειδικά στη νεολαία είναι τέτοια που δεν κάνει ανούσια ή άχρηστη μια τέτοια ανάρτηση.

Πρόκειται ουσιαστικά για την κινηματογραφημένη κινέζικη απάντηση στις προκλήσεις της σοσιαλιμπεριαλιστικής πια (στα 1969) Ρωσίας του Μπρέζνιεφ, που σε πλήρη διάσταση με τη σοσιαλιστική αντιιμπεριαλιστική ΕΣΣΔ των Λένιν - Στάλιν που ήταν συνεπής φίλος της εθνικοδημοκρατικής και έπειτα λαϊκοδημοκρατικής Κίνας, προσπαθούσε να κόψει κομμάτια από το κινέζικο έδαφος προς όφελός της και να τα ενσωματώσει στην αυτοκρατορία της.