Η Άνοιξη της Πράγας, η ρώσικη εισβολή στην Τσεχοσλοβακία και οι αντικομμουνιστές του ψευτοΚΚΕ

Η εργατιά στην πρωτοπορία του αντισοσιαλφασιστικού
και αντισοσιαλιμπεριαλιστικού αγώνα - Πράγα 1968

Δρυός πεσούσης, πας ανήρ ξυλεύεται. Το τσάκισμα του παγκόσμιου επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος στις συμπληγάδες του δεξιού και «αριστερού» ρεβιζιονισμού, καθώς και η αντιστροφή του κουφαριού του σε πρωτοπορία του σύγχρονου φασισμού από τους σουσλοφικούς σοσιαλναζήδες, επιτρέπει σε όλα τα τρωκτικά του αντικομμουνισμού να κυκλοφορούν κραδαίνοντας κόκκινα λάβαρα χωρίς ίχνος τσίπας.

Αυτό είναι παγκόσμιο φαινόμενο. Στην Ελλάδα όμως, έχει ειδικές πλευρές. Κι αυτό γιατί στην Ελλάδα έχει στηθεί από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 και πιότερο μετά το 1974 ένα πολύ πιστό, γλοιώδικο και προκλητικό ρώσικο σοσιαλφασιστικό πραχτορείο, που έχει μάλιστα και την ιδιότητα των απροσχημάτιστων αλμάτων από τα δεξιά στα «αριστερά», ανάλογα με τη φάση και τις βουλές των αφεντικών του. Πρόκειται για το ψευτοΚΚΕ της Παπαρήγα, για το αντικομμουνιστικό κονκλάβιο με έδρα το μέγαρο του Περισσού.

Ο επαναστατικός Μάης του '68 και ο σοσιαλφασισμός

Μάης του 1968 - Μάης του 2011: το ΚΜ αναδημοσιεύει ένα άρθρο που πρωτοδημοσιεύτηκε τον Ιούνη του 1998 στην εφημερίδα «Νέα Ανατολή» της ΟΑΚΚΕ (φύλλο 306). Πρόκειται για μια ανάλυση του επαναστατικού γαλλικού Μάη του ’68, από μαρξιστική - λενινιστική - μαοϊστική σκοπιά. Το ιδιαίτερα ενδιαφέρον στοιχείο της συγκεκριμένης ανάλυσης είναι πως έρχεται σε αντιπαράθεση με τη μικροαστική φιλολογία περί τον Μάη, που κριτικάρει το ρεβιζιονιστικό – σοσιαλφασιστικό Γαλλικό «Κ»Κ ότι «δεν επεδίωξε την κατάληψη της εξουσίας και υπεράσπισε την αστική δημοκρατία λόγω σοσιαλδημοκρατικού ρεφορμισμού», αν και όντως υπήρχαν και τέτοια σοσιαλδημοκρατικά στοιχεία στο εσωτερικό του, σα δευτερεύουσα πλευρά.

Αντίθετα, η αναλυτική γραμμή του άρθρου βασίζεται στη θέση πως ο Μάης είχε να παλέψει από τη μια με τον εξωτερικό εχθρό του, την κλασσική γαλλική Δεξιά του ντεγκωλισμού, κι από την άλλη με τον εσωτερικό του υπονομευτή και διαστρεβλωτή, τους Γάλλους «κνίτες», που δεν προσπαθούσαν όμως «απλά να τον τιθασεύσουν», όπως βαυκαλίζονται οι μικροαστοί αριστεριστές, αλλά αντίθετα να τον αντιστρέψουν και το κουφάρι του να το κάνουν όχημα για να μπουκάρουν στο αστικό κράτος και να ασκήσουν από κει τη διχτατορία τους, σε συμμαχία στην αρχή με τους κλασσικούς αστούς και στη συνέχεια μόνοι τους.