ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΔΕΚΕΜΒΡΗ;; Δυο λόγια για το «Δεκέμβρη» του ‘08 + η μπροσούρα «Οι Ανατολικές Συνοικίες το Δεκέμβρη του ’44»

Ο Δεκέμβρης δεν ήταν ερώτηση. Ήταν πισωδρόμηση.

Τρία χρόνια έχουνε περάσει από τη μέρα που ένας αποκτηνωμένος μπάτσος, με φασιστικές πολιτικές καταβολές, πιωμένος, τράβηξε κουμπούρι και άφησε στον τόπο ένα παιδί 15 χρονώ, τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, το γνωστό πια σε όλους μας Αλέξη. Ο δολοφόνος αυτός ήταν γέννημα των νέων τραμπούκικων και κτηνωδών σωμάτων που λάνσαρε ο σκοτεινός και βρώμικος σοσιαλφασίστας -και φίλος της ψευτοαριστεράς- Χρυσοχοΐδης στην πρώτη του θητεία στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης, κυρίως των Ειδικών Φρουρών και της ΟΠΚΕ. Δε μετάνιωσε ποτέ για το έγκλημά του, αλλά ξέρναγε -μέχρι την καταδίκη του σε ισόβια- χολή και προσπαθούσε να παρουσιάσει τον έφηβο Αλέξη σαν ένα λούμπεν και αντικοινωνικό στοιχείο, δικαιολογώντας έμμεσα τη δολοφονία του.

Ο μπάτσος αυτός προσπάθησε έτσι να εκμεταλλευτεί με τον καλύτερο για τον ίδιο τρόπο τον πρωτόλειο, πολλές φορές αυθεντικό αλλά γενικά επιδερμικό και συχνά σάπιο αντιαστυνομισμό του κλασσικού αναρχισμού και του λούμπεν που παροικεί στην ευρύτερη περιοχή των Εξαρχείων. Αυτός ο αντιαστυνομισμός, πέρα από το δίκαιο μίσος που γεννά σε πολλούς νεολαίους τόσο η ελληνική τριτοκοσμική και φιλοφασιστική αστυνομία, όσο και γενικά κάθε αστικός καταπιεστικός μηχανισμός όπου Γης, είναι απόρροια της θέσης του αναρχισμού ότι η αστυνομία είναι πάντα το κέντρο της αντιλαϊκής αντίδρασης, ανεξαρτήτως εποχής. Αυτή τη γραμμή, χωρίς να την υιοθετεί, τη χαϊδεύει ο σοσιαλφασισμός, κυρίως σαν Αλαβάνος - Δίκτυο - ΑΝΤΑΡΣΥΑ (και σαν ΑΚ βέβαια), ακριβώς για να ανεβοκατεβάζει και να αλώνει, με φιλικές του τάσεις, τους αστικούς μηχανισμούς, μεταξύ αυτών και την αστυνομία. Όταν οι σοσιαλφασίστες αλώσουν πλήρως το κράτος, μαζί με τους συμμάχους τους μες στο φασιστικό ΛΑΟΣ, στα ΠΑΣΟΚ και στις ΝΔ, τότε τον αναρχισμό τον περιμένει μεγάλο ματσούκι και τσάκισμα, μπροστά στο οποίο το ξύλο από τους ΚΝΑΤάδες στις 20 του Οχτώβρη θα μοιάζει χάδι.

Μια πρώιμη μαοϊκή άποψη για τα Ιουλιανά του 1965 (και μια αναφορά στο Σωτήρη Πέτρουλα)

Τα Ιουλιανά αποτελέσανε ένα σημαντικό σταθμό στη μάχη του ελληνικού λαού τόσο ενάντια στην αμερικανοκρατία στον τόπο μας, όσο και ενάντια στο βρώμικο αντιδημοκρατικό ρόλο που έπαιζε το  Παλάτι (δεμένο παραδοσιακά κύρια με τον εγγλέζικο ιμπεριαλισμό) στην πολιτική ζωή της χώρας.

Είναι γεγονός πως αφ’ ενός το σοσιαλφασιστικό πραξικόπημα στο ΚΚΕ του 1956 και άρα η ανυπαρξία επαναστατικού, λαϊκοδημοκρατικού φορέα για να καθοδηγήσει τη φτωχολογιά την περίοδο εκείνη (η ρεβιζιονιστική ΕΔΑ ως εκ του χαραχτήρα της δεν μπορούσε να παίξει τέτοιο ρόλο), αφ’ ετέρου η άγνοια του προβοκατόρικου -υπέρ της αστικής πια ΕΣΣΔ- ρόλου του αρχηγού της «αριστερής πτέρυγας» της Ένωσης Κέντρου Αντρέα Παπαντρέου, που θα αποκαλυπτόταν πολλά χρόνια αργότερα, οδήγησαν το λαό σε μια τακτική ήττα και τις μικρές τότε επαναστατικές δυνάμεις σε αδυναμία να συλλάβουν το βάθος των αντιθέσεων και να εκπονήσουν γραμμή μαζών και γραμμή νίκης. Η λαϊκή ήττα επισφραγίστηκε με το φασιστικό κιάσσο του Απρίλη του 1967.

Ωστόσο, η λίγη αυτή δημοκρατία που έχει απομείνει σήμερα στη χώρα και επιτρέπει ακόμη στα δημοκρατικά και επαναστατικά ρεύματα να εκφράζονται, να μιλούν, να εκδίδουν εφημερίδες και έντυπα, και που κατακτήθηκε με κορωνίδα το αντιφασιστικό Πολυτεχνείο, έχει τις ρίζες της στον αντι-μοναρχοφασιστικό αγώνα που έδωσε ο ελληνικός λαός σε όλη την περίοδο μετά την ήττα του ΔΣΕ στα 1949, που μια από τις κορυφώσεις του ήταν και τα λεγόμενα Ιουλιανά, και κυρίως η μεγάλη εβδομάδα 15 έως 22 του Ιούλη του 1965, οπότε και ο λαός αναμετρήθηκε ανοιχτά στο δρόμο με την αντίδραση και τους πάτρονές της.

Προβληματισμοί για τα αίτια της προσωρινής ήττας του ελλαδίτικου μ-λ κινήματος στο ζήτημα της συνέχειας του ΚΚΕ

Ένα από τα πιο βασικά ζητήματα που απασχολεί, πιστεύουμε, κάθε Έλληνα μαρξιστή – λενινιστή, ειδικά μετά το 1980, όταν και έπαψαν πια να είναι μαζικές οι μ-λ οργανώσεις, είναι πώς και γιατί «χάσαμε» στα μάτια των μαζών την ιστορική, πολιτική συνέχεια του παλιού, μεγάλου ΚΚΕ. Γιατί, με λίγα λόγια, στη συνείδηση του μέσου ανθρώπου στη χώρα μας, δεν μπόρεσε να κλονιστεί το δήθεν «αυτονόητο» γεγονός, ότι το ψευτοΚΚΕ των Κολιγιάννη – Φλωράκη – Φαράκου – Παπαρήγα ήταν και είναι η φυσική συνέχεια του ΚΚΕ.

Καμιά φορά, και λόγω του ειδικού χαραχτήρα που είχε η άλωση του Κόμματος μας από το ρεβιζιονισμό – σοσιαλφασισμό (εξωτερική επέμβαση, απροσχημάτιστη βία, εξορία και δολοφονία του ιστορικού Αρχηγού, φυσική εξόντωση αγωνιστών), σε συνδυασμό με το ό,τι μιλάμε για αγωνιστές που βρίσκονταν ήδη εξόριστοι από την πατρίδα μας μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ στη Λαϊκή Δημοκρατία της Αλβανίας (διπλές κακουχίες δηλαδή), τείνουμε να εξηγούμε τα ζητήματα μόνο με στενά ελλαδίτικους όρους. Ξεχνάμε δηλαδή, παρά το δράμα των επαναστατών κουκουέδων που έμειναν πιστοί στο μαρξισμό – λενινισμό, η τελική έκβαση (πρόσκαιρη πιστεύουμε) της πάλης υπέρ της πλευράς του ρεβιζιονισμού ήταν μία εξέλιξη που λίγο έως πολύ πήρε παγκόσμια χαρακτηριστικά. Γι’ αυτό και δεν ωφελεί ιδιαίτερα, όσο κι αν έχει τη γοητεία του, το να κάνουμε υποθέσεις εργασίας «τι θα είχε συμβεί αν»….