Αποτελεί στέρεη
πεποίθηση των μαοϊστών για την μετά το 1989 περίοδο ότι η συντριπτική
πλειοψηφία των στελεχών που ξέρασε από τις γραμμές του το ενιαίο πραχτορείο της
Μόσχας, το ψευτοΚΚΕ του Φλωράκη, δηλαδή -εχτός φυσικά του ίδιου του σημερινού
ψευτοΚΚΕ- οι ηγετικές ομάδες των ΝΑΡ - ΣΥΝ και σήμερα ΑΝΤΑΡΣΥΑ - ΣΥΡΙΖΑ, αλλά
και «προσωπικότητες» τύπου Δαμανάκη – Ανδρουλάκη - Ν. Μπίστη και σία, πλην
ελαχίστων εξαιρέσεων, συνέχισαν κανονικότατα να δουλεύουν πολιτικά και
ιδεολογικά για το ίδιο αφεντικό για το οποίο εργάζεται και ο Περισσός: για
την ρώσικη υπερδύναμη, δηλαδή για την υπερσυγκεντρωμένη κρατικοφασιστική αστική
τάξη του Κρεμλίνου, η οποία από τον Χρουστσόφ έως τον Πούτιν έχει την ίδια ταξική ποιότητα και χαρακτήρα.
Κάτι τέτοιο δεν
εδράζεται σε «αστυνομικά» στοιχεία, αν και υπάρχουν και τέτοια, όπως π.χ. η
στενότατη σχέση του Ανδρουλάκη με τον πράχτορα της Ρωσίας, «εθνικό» ολιγάρχη
Κόκκαλη, η υπερπροβολή από τα κανάλια του καθεστώτος, ειδικά επί Σημίτη αλλά
και αργότερα, του γυρολόγου κομμάτων παλιού τραμπούκου της «Κ»ΝΕ Νίκου Μπίστη,
που σήμερα προσαράζει στη ΔΗΜΑΡ, δημοσιεύματα για (αργο)μισθίες της Δαμανάκη
από εταιρείες συμφερόντων Μπόμπολα, του έτερου ρωσοφτιαγμένου «εθνικού»
ολιγάρχη, η αναγωγή του
εμφατικά καθεστωτικού και εντελώς ανοιχτά ρωσόδουλου Δελαστίκ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε
«εθνικό αναλυτή» και θαμώνα των εκπομπών του Πρετεντέρη, του Χατζηνικολάου κλπ.
