Ανακοίνωση της 27ης του Νοέμβρη 1973 της ΑΑΣΠΕ (φοιτητικής παράταξης του ΕΚΚΕ) για την ηρωική Εξέγερση του Πολυτεχνείου

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ (ΑΑΣΠΕ)

 

Παράνομο τρικάκι της ΑΑΣΠΕ

ΤΟ ΑΙΜΑΤΟΚΥΛΙΣΜΑ ΤΗΣ ΣΠΟΥΔΑΖΟΥΣΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΚΑΙ Η ΒΑΡΒΑΡΗ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ Σ’ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟΝ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟ ΛΑΟ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΑ!

ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΝΕΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΤΙΝΑΞΗ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΥ ΖΥΓΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΑΣ!

Η ΝΕΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΕΞΩΡΑΪΣΜΟΥ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΔΟΥΛΟΥ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ !

ΤΟ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΑΝ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΜΑΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΘΑ ΠΑΛΕΨΕΙ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΣΧΕΔΙΩΝ ΤΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΨΕΥΤΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΤΟΥ ΛΥΣΗ!

Μια πρώιμη μαοϊκή άποψη για τα Ιουλιανά του 1965 (και μια αναφορά στο Σωτήρη Πέτρουλα)

Τα Ιουλιανά αποτελέσανε ένα σημαντικό σταθμό στη μάχη του ελληνικού λαού τόσο ενάντια στην αμερικανοκρατία στον τόπο μας, όσο και ενάντια στο βρώμικο αντιδημοκρατικό ρόλο που έπαιζε το  Παλάτι (δεμένο παραδοσιακά κύρια με τον εγγλέζικο ιμπεριαλισμό) στην πολιτική ζωή της χώρας.

Είναι γεγονός πως αφ’ ενός το σοσιαλφασιστικό πραξικόπημα στο ΚΚΕ του 1956 και άρα η ανυπαρξία επαναστατικού, λαϊκοδημοκρατικού φορέα για να καθοδηγήσει τη φτωχολογιά την περίοδο εκείνη (η ρεβιζιονιστική ΕΔΑ ως εκ του χαραχτήρα της δεν μπορούσε να παίξει τέτοιο ρόλο), αφ’ ετέρου η άγνοια του προβοκατόρικου -υπέρ της αστικής πια ΕΣΣΔ- ρόλου του αρχηγού της «αριστερής πτέρυγας» της Ένωσης Κέντρου Αντρέα Παπαντρέου, που θα αποκαλυπτόταν πολλά χρόνια αργότερα, οδήγησαν το λαό σε μια τακτική ήττα και τις μικρές τότε επαναστατικές δυνάμεις σε αδυναμία να συλλάβουν το βάθος των αντιθέσεων και να εκπονήσουν γραμμή μαζών και γραμμή νίκης. Η λαϊκή ήττα επισφραγίστηκε με το φασιστικό κιάσσο του Απρίλη του 1967.

Ωστόσο, η λίγη αυτή δημοκρατία που έχει απομείνει σήμερα στη χώρα και επιτρέπει ακόμη στα δημοκρατικά και επαναστατικά ρεύματα να εκφράζονται, να μιλούν, να εκδίδουν εφημερίδες και έντυπα, και που κατακτήθηκε με κορωνίδα το αντιφασιστικό Πολυτεχνείο, έχει τις ρίζες της στον αντι-μοναρχοφασιστικό αγώνα που έδωσε ο ελληνικός λαός σε όλη την περίοδο μετά την ήττα του ΔΣΕ στα 1949, που μια από τις κορυφώσεις του ήταν και τα λεγόμενα Ιουλιανά, και κυρίως η μεγάλη εβδομάδα 15 έως 22 του Ιούλη του 1965, οπότε και ο λαός αναμετρήθηκε ανοιχτά στο δρόμο με την αντίδραση και τους πάτρονές της.

Ο επαναστατικός δημοκρατισμός του Λένιν και ο γραφειοκρατισμός του Τρότσκι

Το απόσπασμα που ακολουθεί είναι μετάφραση από την αγγλική έκδοση του βιβλίου "Αναμνήσεις απ' το Λένιν" (1933) της Ναντέζντα Κρούπσκαγια, μέλους της ΚΕ του Πανενωσιακού Κομμουνιστικού Κόμματος (Μπολσεβίκοι) της Σοβιετικής Ένωσης και χήρας του μεγάλου Βλαδίμηρου Ίλιτς Λένιν.Το κεφάλαιο από το οποίο είναι παρμένο το συγκεκριμένο απόσπασμα έχει τίτλο "Ζυρίχη 1916".

Σε μια εποχή που έχουμε πήξει κυριολεκτικά στην "επαναστατική" απαλλοτρίωση, στον πραξικοπηματισμό με "αριστερό" προσωπείο, στον τραμπουκισμό που βαφτίζεται επανάσταση και στην ομηρία των εργατικών και λαϊκών μαζών από τους δήθεν σωτήρες τους "αντικαπιταλιστές αγωνιστές", έχει μια σημασία να δούμε τι διαφοροποιεί τον επαναστατικό λενινισμό, την κομμουνιστική κοσμαντίληψη και θεωρία από τον κρατικίστικο, παρασιτικό, τραμπούκικο και εκ του ασφαλούς ορμώμενο "αντικαπιταλισμό" των ημερών μας, τον "αντικαπιταλισμό" των πλιάτσικων, του χτισίματος γραφείων καθηγητών, του τραμπουκισμού εναντίον δημοσιογράφων και συγγραφέων, τον "αντικαπιταλισμό" των έμμισθων "συνδικαλιστών" που κάνουν "απεργία" στη θέση των ναυτεργατών και ούτω καθ' εξής.