Χρυσή Αυγή: «Συστημική» οργάνωση ή καθεστωτική ναζιστική συμμορία;

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ - ΟΙ ΧΙΤΛΕΡΙΚΟΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ, ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ. ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΨΩΜΙ – ΔΟΥΛΕΙΑ – ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

Ο ναζιστής Μιχαλολιάκος επιδεικνύει τη χιτλερική μπόχα 
της βρώμικης ψυχής του - Πίσω του όλο το καθεστώς

Η άνοδος, η παρά φύση πολιτική γιγάντωση μιας ναζιστικής συμμορίας δολοφόνων μαχαιροβγαλτών είναι φυσικό να έχει δημιουργήσει όχι μονάχα αποστροφή, αλλά και μεγάλη ανησυχία σε κάθε πατριώτη, σε κάθε δημοκράτη κι ακόμα περισσότερο σε κάθε αριστερό σε τούτη δω τη χώρα.

Αυτά τα συναισθήματα, αυτό το μαύρο σύννεφο που έχει επικαθίσει πάνω από την ψυχή κάθε ελευθερόφιλου ανθρώπου στην Ελλάδα και, σε ένα βαθμό, και στην Ευρώπη, δε μπορεί να τα ελέγξει ούτε να τα αφυδατώσει το διακομματικό καθεστώς κορυφής των υπόλοιπων οκτώ κομμάτων (μαζί με τις προς το παρόν ημιθανείς εφεδρείες του φασιστικού ΛΑΟΣ και των Οικολόγων Πράσινων).

Μπορεί όμως κάλλιστα να προσπαθήσει, και το κάνει ήδη, να τα αφυδατώσει και να τα καναλιζάρει στις δικές του βρώμικες ατραπούς. Τέτοιος υποκριτικός και κάλπικος είναι ο «αντιφασισμός» και ο «αντιχρυσαυγιτισμός» της καθεστωτικής ψευτοαριστεράς ΣΥΡΙΖΑ-ψευτοΚΚΕ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του εντελώς υποταγμένου στην τελευταία ψευτοαναρχισμού (στο μεγαλύτερό του κομμάτι).

5/5/2010 – 5/5/2011: Οι δημοκράτες δεν ξεχνούν τους 3 εργαζόμενους της Μαρφίν

Νώντας, Παρασκευή, Αγγελική – η τελευταία τεσσάρων μηνών έγκυος… Τρεις εργαζόμενοι στο κεντρικό υποκατάστημα της Marfin Egnatia Bank επί της οδού Σταδίου, αριθμός 23… Για δικούς του λόγους ο καθένας, λόγους τους οποίους δεν έχει σημασία πια να μαντέψουμε ή να εικάσουμε, πήραν την απόφαση να μη συμμετάσχουν στην κρατική «πανελλαδική απεργία» και στην «έφοδο στη Βουλή κατά των πολιτικών» της 5^ης του Μάη του 2010, παρέα με τους ΛΑΟΣτζήδες, τους Χρυσαυγίτες με τις ελληνικές σημαίες και τα ψευτοαναρχικά μηδενιστικά τάγματα εφόδου… Και το πλήρωσαν με τη ζωή τους! Κι όχι μόνο! Κάποια καθάρματα, σκυλεύοντας τη μνήμη τους, συνεχίζουν να τους ποδοπατούνε μετά θάνατο με τις εξής δύο ερμηνείες της «τύχης» τους: πρώτη, εκείνη που λέει «να μη δούλευαν σε μέρα πανεργατικής απεργίας – δικιά τους η ευθύνη» - δεύτερη, εκείνη των κλασσικών ναζιστών της Χρυσής Αυγής που σπεύδουν να τους υιοθετήσουν, χαρακτηρίζοντάς τους «Έλληνες - θύματα της αναρχομπολσεβικικής τρομοκρατίας» και ουσιαστικά αυτοπαρουσιαζόμενοι ως θεματοφύλακες της μνήμης τους…