Για τα εκλογικά παντρέματα ΚΚΕ(μ-λ) – Διαρρηχτών («ΜΛΚΚΕ»): ενότητα υπεραντιδραστικών μικροαστών σε σοσιαλφασιστική πλατφόρμα

Δεν πάει πολύς καιρός που το αιώνιο απωθημένο του λεγόμενου «εξωκοινοβούλιου», δηλαδή το «ξεπέρασμα των διαφορών» των δύο «μ-λ» έγινε πράξη, έστω και προσωρινά, μπροστά στις επερχόμενες εκλογές. Εγένετο λοιπόν «Πρωτοβουλία για μια Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία», με άξονες πάλης «Δουλειά, Ειρήνη, Δημοκρατία, Εθνική Ανεξαρτησία», η οποία φιλοδοξεί να αποτελέσει την ΑΝΤΑΡΣΥΑ των φτωχών ή αλλιώτικα των «συνεπών μαρξιστών – λενινιστών». Έτσι τουλάχιστο θέλουν να αυτοαποκαλούνται και να περνιούνται οι καθοδηγητές του ΚΚΕ(μ-λ) και των Διαρρηχτών του «ΜΛΚΚΕ», αν και τον τίτλο αυτό διεκδικούνε με λιγότερη ζέση επίσης οι ΚΟΝΤΡΑίοι αναρχο-χοτζικοί, οι «Ανασυνταξάδες 18-55» και λοιπές «επαναστατικές» δυνάμεις.

Φυσικά, ειδικά στη χώρα της απέραντης μικρής παραγωγής, του μικροαφεντικού και των πάμπολλων κορδωμένων παγωνιών, συνήθως ό,τι δηλώσεις το περνάς και ο ίδιος για πραγματικότητα, και για τέτοια τείνουν να το περνάνε και οι άλλοι. Δεν έχει σημασία η τεκμηρίωση, η συνέπεια, η λογική συνέχεια λόγων και πράξεων.

Ο ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ (Ένα άρθρο της «Νέας Ανατολής» του 1986)

Τα γεγονότα που ακολούθησαν τον σεισμό των 9 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ που χτύπησε την Ιαπωνία, ακολουθήθηκε από το υπερκαταστροφικό τσουνάμι και κορυφώθηκε με το πυρηνικό ατύχημα στη Φουκουσίμα, που ακόμη η έκτασή του δεν έχει διευκρινιστεί, εχτός από την παγκόσμια θλίψη και συγκίνηση που έχουν προκαλέσει, ξανάνοιξαν το ζήτημα της χρήσης της πυρηνικής ενέργειας για ειρηνικούς σκοπούς.

Όλες οι ύαινες της μεσαιωνικής οπισθοδρόμησης, οι όχι τυχαία ρωσόφιλες στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος τους (πώς θα πουλάει πετρέλαιο και φυσικό αέριο και θα εξαρτάει έθνη και κράτη η Ρωσία, αν οι ευρωπαϊκές χώρες γίνουν ενεργειακά ανεξάρτητες;;), βγήκαν στα κεραμίδια ενάντια στην πυρηνική ενέργεια και στους «τεράστιους» κινδύνους που εγκυμονεί η χρήση της, τελικά ενάντια στη διάσπαση του ατόμου, που γι' αυτούς είναι συνώνυμη μονάχα με την καταστροφική πυρηνική έκρηξη πολεμικού τύπου. Ο μεσαίωνας Τρεμόπουλος των Οικολόγων Πράσινων καλεί σε παμβαλκανική αντιπυρηνική εξέγερση, μαζί με όλο τον ευρωπαϊκό (δημοκρατικότερο βέβαια σε σχέση με τους Έλληνες συνασπισμαίους «πράσινους») οικολογισμό.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΜΙΑ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ

(Προς τον κ.κ. κνίτη “laiko stroma”)

Το Διαδίκτυο, παρέα με την κοσμογονία που έφερε στην επικοινωνία και στη διάδοση της γνώσης και της πληροφορίας, έβγαλε επίσης από τα λαγούμια τους χιλιάδες τρωκτικά που, με το προκάλυμμα της ανωνυμίας (του οποίου χρήση κάνουμε κι εμείς φυσικά σαν ιστολόγιο και το οποίο είναι αναγκαίο για την προάσπιση της ελευθερίας του λόγου, ειδικά στην εποχή του σοσιαλιμπεριαλισμού και του σοσιαλφασισμού) χύνουνε ανενόχλητα τη χολή της χυδαιότητας.

Σ’ αυτή την κατηγορία δε θα μπορούσαν να μην εμπίπτουνε και οι «στενοί» κνίτες του Περισσού, αλλά και διάφοροι «πλατείς» κνίτες (οπαδοί, διαγραμμένοι, ΣΥΡΙΖΑιοειδείς, ΝΑΡόφιλοι κλπ.), που μάλιστα, ακριβώς λόγω της ανωνυμίας, εκδηλώνουνε στη μπλογκόσφαιρα πολύ πιο έντονα απ’ ό,τι στην πραγματική ζωή τη βαθιά συγγένειά τους. Π.χ. μπορείς να βρεις μέχρι και ιστολόγια που από τη μια έχουν αγορεύσεις της Λιάνας Κανέλλη στη Βουλή, κι από την άλλη προκηρύξεις και λιβανωτό των νέων μηδενιστικών φασιστικών τρομοκρατικών οργανώσεων. Δε μιλάμε φυσικά για την όσμωση κνιτών – ναριτών – αριστεροβηματιών, που φτάνει τα όρια της συνειδησιακής συγχώνευσης.

Για να περάσουμε από το γενικό στο ειδικό, η νεοτροτσκιστική – σοσιαλφασιστική λύσσα αυτού του βαθιά αντεπαναστατικού και αντιμαρξιστικού χυλού (πέρα από τις ατομικές – ψυχικές διαθέσεις των φορέων αυτών των αντιλήψεων) εκδηλώνεται πολύ έντονα σε ένα κομβικό σημείο της πολιτικής διαπάλης: στο ζήτημα των διεθνών σχέσεων και συσχετισμών.

Ρωσία – Κίνα: Ιμπεριαλισμός ή σοσιαλιμπεριαλισμός;; Μια διασάφηση…

Η ανάλυση που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στο φύλλο Αυγούστου – Σεπτεμβρίου του 2008 της εφημερίδας «Νέα Ανατολή», οργάνου της Κ.Ε. της ΟΑΚΚΕ (Οργάνωση για την Ανασυγκρότηση του ΚΚΕ). Είναι μέρος ενός μεγαλύτερου άρθρου με τίτλο «Μία νέα αριστερά θα αναδυθεί μέσα από τον αντι-σοσιαλφασιστικό αγώνα των λαών». Το αναδημοσιεύουμε σήμερα, για δυο αλληλένδετους λόγους: ο πρώτος είναι πως αποτελεί μια πολύ εμβριθή –από μαοϊστικής πλευράς- διασάφηση της ιδιαιτερότητας του σοσιαλιμπεριαλισμού σαν στρατοκρατικού κρατικο-φασιστικού ιμπεριαλισμού με «αντιιμπεριαλιστικό» προσωπείο, ειδικά δεδομένου ότι ο τελευταίος έχει προκύψει από την ανατροπή μιας εργατικής ή λαϊκοδημοκρατικής εξουσίας. Κι αυτό άσχετα αν έχει απεκδυθεί τα «κόκκινα» και εργατικά σύμβολα (Ρωσία) ή όχι (Κίνα). Ο δεύτερος είναι πως ήδη διάφοροι ζηλωτές της λεπτής ή χοντροκομμένης χυδαιότητας, μέσω σχολίων, επιχείρησαν να αποδώσουν το «Κόκκινο Μετερίζι» και τη διαχείρισή του στην ΟΑΚΚΕ.