Τα Ιουλιανά αποτελέσανε ένα σημαντικό σταθμό στη μάχη του ελληνικού λαού τόσο ενάντια στην αμερικανοκρατία στον τόπο μας, όσο και ενάντια στο βρώμικο αντιδημοκρατικό ρόλο που έπαιζε το Παλάτι (δεμένο παραδοσιακά κύρια με τον εγγλέζικο ιμπεριαλισμό) στην πολιτική ζωή της χώρας.
Είναι γεγονός πως αφ’ ενός το σοσιαλφασιστικό πραξικόπημα στο ΚΚΕ του 1956 και άρα η ανυπαρξία επαναστατικού, λαϊκοδημοκρατικού φορέα για να καθοδηγήσει τη φτωχολογιά την περίοδο εκείνη (η ρεβιζιονιστική ΕΔΑ ως εκ του χαραχτήρα της δεν μπορούσε να παίξει τέτοιο ρόλο), αφ’ ετέρου η άγνοια του προβοκατόρικου -υπέρ της αστικής πια ΕΣΣΔ- ρόλου του αρχηγού της «αριστερής πτέρυγας» της Ένωσης Κέντρου Αντρέα Παπαντρέου, που θα αποκαλυπτόταν πολλά χρόνια αργότερα, οδήγησαν το λαό σε μια τακτική ήττα και τις μικρές τότε επαναστατικές δυνάμεις σε αδυναμία να συλλάβουν το βάθος των αντιθέσεων και να εκπονήσουν γραμμή μαζών και γραμμή νίκης. Η λαϊκή ήττα επισφραγίστηκε με το φασιστικό κιάσσο του Απρίλη του 1967.
Ωστόσο, η λίγη αυτή δημοκρατία που έχει απομείνει σήμερα στη χώρα και επιτρέπει ακόμη στα δημοκρατικά και επαναστατικά ρεύματα να εκφράζονται, να μιλούν, να εκδίδουν εφημερίδες και έντυπα, και που κατακτήθηκε με κορωνίδα το αντιφασιστικό Πολυτεχνείο, έχει τις ρίζες της στον αντι-μοναρχοφασιστικό αγώνα που έδωσε ο ελληνικός λαός σε όλη την περίοδο μετά την ήττα του ΔΣΕ στα 1949, που μια από τις κορυφώσεις του ήταν και τα λεγόμενα Ιουλιανά, και κυρίως η μεγάλη εβδομάδα 15 έως 22 του Ιούλη του 1965, οπότε και ο λαός αναμετρήθηκε ανοιχτά στο δρόμο με την αντίδραση και τους πάτρονές της.
