«Οι ταξικοί αγώνες στην εποχή του ιμπεριαλισμού και του σοσιαλιμπεριαλισμού θα παίρνουν όλο και περισσότερο τη μορφή Κόκκινη Σημαία ενάντια σε Κόκκινη Σημαία»
Μάο Τσε Τουνγκ
ΜΑΥΡΟ ΣΤΟΥΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥΣ ΠΟΥ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΟΙ ΝΑΖΙΣΤΕΣ ΤΗΣ «ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ» ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΡΙΖΑ - ΨΕΥΤΟΚΚΕ - ΑΝΕΛ
ΕΙΔΙΚΑ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΜΑΥΡΟ ΣΤΟ ΜΩΡΑΛΗ
Ο πρώτος γύρος των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών
σημαδεύτηκε από δύο αντικρουόμενες μεταξύ τους τάσεις. Η πρώτη ήταν η αποτυχία
των φαιο-«κόκκινων», παρά το ότι γενικά ανέβασαν τις δυνάμεις τους, να πετύχουν
έναν πολιτικό θρίαμβο απέναντι στην κλασσική, κάπως φιλοευρωπαϊκή, μη
φαιο-«κόκκινη» αστική τάξη.
Κι αυτό παρ’ όλη την αβάντα που έδωσαν οι ρωσόδουλες
ηγεσίες Σαμαρά-Βενιζέλου (π.χ. στήριξη δύο υποψηφιοτήτων) αλλά και Γ.
Παπανδρέου (που υποστηρίζει ΔΗΜΑΡ) στις πολιτικές δυνάμεις της φαιο-«κόκκινης»
αντίδρασης.
Όμως είναι ο δεύτερος γύρος που θα κρίνει το αποτέλεσμα
καθώς εκεί οι φαιο-«κόκκινοι» θα δυναμώσουν εξαιτίας του διακομματικού
αντι-ευρωπαϊκού μετώπου που τους πριμοδοτεί. Η ΟΑΚΚΕ κράτησε τη γραμμή του
λευκού/αποχής στον πρώτο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών. Στο δεύτερο γύρο και
εκεί όπου διεκδικεί την εξουσία φανερά φαιο-«κόκκινος» υποψήφιος κατ’ αρχήν της
«Χρυσής Αυγής» και μετά του ΣΥΡΙΖΑ (που είναι πια ανοιχτός σύμμαχος των ναζί), αλλά
και υποψήφιος του ψευτοΚΚΕ και των ΑΝΕΛ, καλεί τα μέλη και τους φίλους της να
τον καταψηφίσουν ενισχύοντας τον υποψήφιο που βρίσκεται απέναντί τους (εκτός αν
είναι κάποιο γνωστό φασιστόμουτρο).
Το πρόβλημα με το σοσιαλιμπεριαλισμό
είναι ότι ξέρει καλά τα κουσούρια όλων τους ανεξαιρέτως. Κάθε αστικού ρεύματος,
είτε κλασσικού είτε προερχόμενου από το στρατόπεδο του λαού που έγινε αντιλαϊκό
στην πορεία, ακόμα και μεμονωμένων πολιτικών τους εκπροσώπων.
Τούτο αποτυπώνεται ανάγλυφα
στο παιχνίδι που παίζεται από τις έξι καθεστωτικές κοινοβουλευτικές ηγεσίες και
τη ναζιστική συμμορία γύρω από το λεγόμενο «αντιρατσιστικό νομοσχέδιο».
Ξαφνικά, δυο ηγεσίες ανοιχτά
(ΔΗΜΑΡ – ΠΑΣΟΚ) και μία σε δήθεν επικουρικό ρόλο (ΣΥΡΙΖΑ), οι οποίες ουδέποτε
δέχτηκαν και μάλιστα αντιστρατεύονταν τη λογική της δρακόντειας δημοκρατικής αυστηρότητας σε ρατσιστές και
ναζήδες, ακόμη κι όταν οι κανίβαλοι αυτοί απλώς «διαδίδουν τις ιδέες τους»,
πριν ν’ αρχίσουνε το ξύλο, την τρομοκρατία, τα μαχαιρώματα και τις δολοφονίες,
έγιναν δήθεν «διαπρύσιοι κήρυκες» της θέσπισης αντιρατσιστικής νομοθεσίας, και
μάλιστα εμφανίζονται να θεωρούν το θέμα «ζήτημα αρχής».
Ο Τσίπρας τελευταία μιλάει ανοιχτά. Δεν χρειάζεται
ούτε το τελευταίο φύλλο συκής «αριστεροσύνης» για να καλύπτει τα ανομήματα που
σκαρώνει πάνω στην πλάτη του λαού που κατέστρεψαν οι φαιο-«κόκκινοι» σύντροφοί
του εδώ και 32 χρόνια. Έτσι, πρόσφατα και με αφορμή κάλεσμα του Καμμένου για
πρόταση μομφής κατά του Στουρνάρα, ο παλιός κνίτης και νυν αρχηγός του «όλου
ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ», της τελευταίας φορεσιάς της ηγετικής κλίκας του ΣΥΝ, έφτιασε
ουσιαστικά στρατηγική συμμαχία με τους Ανεξάρτητους Έλληνες (ΑΝΕΛ).
Λίγες μέρες αργότερα, και σε συνέντευξη Τύπου, η
νεαρή «ελπίδα» του σοσιαλφασισμού, δήλωσε ότι «όπως ο Τσάβες χρησιμοποίησε
δεξιούς υπουργούς για να σηματοδοτήσει την εθνική ενότητα στην πρώτη του
κυβέρνηση», έτσι κι εκείνος θα χρησιμοποιήσει τους ακροδεξιούς και
φαιο-«κόκκινους» οικονομικά «αστέρες» του κόμματος του Καμμένου.
Με τέτοιους "δημοκράτες"(αριστερά) τι τους θες τους κνίτες (δεξιά)...
Βαδίζουμε προς τις εκλογές -αν το διακομματικό καθεστώς δε συνεχίσει τις πραξικοπηματικές του μανούβρες και δε τις μεταθέσει πάλι για τις Καλένδες- μέσα σε ένα γενικευμένο κλίμα πολιτικής ανωμαλίας, κοινωνικής σύγχυσης, καθίζησης του βιοτικού επίπεδου του λαού και -το χειρότερο- μιας όλο και λιγότεροκρυμμένης αποχαλίνωσης της βίας φασιστών και σοσιαλφασιστών.
Παράλληλα, συντελείται μπροστά στα μάτια μας το ξετύλιγμα μιας καλοστημένης απάτης: τοποθετείται ο λαός μπροστά σε ένα δίλημμα που είναι μεν σε μεγάλο βαθμό πραγματικό, αλλά οι επικεφαλής των φορέων της μιας εναλλαχτικής λύσης του διλήμματος είναι πουλημένοι στους φορείς της άλλης.
Η χτεσινή «επίσκεψη» του χρυσαυγίτικου ναζισμού, με ηγετικά στελέχη του, στις εγκαταστάσεις της Χαλυβουργίας Ελλάδος στον Ασπρόπυργο, και η αποδοχή της από το Δ.Σ. του Σωματείου των εργαζομένων στην επιχείρηση, που έχει για επικεφαλής του το συνδικαλιστή του ΠΑΜΕ-ψευτοΚΚΕ Γιώργο Σιφωνιό, είναι -όσο κι αν δε φαίνεται- ένα ιστορικής σημασίας γεγονός.
Οι ναζιστές πήγαν να κάνουν προεκλογική εκστρατεία και ιδεολογική δουλειά στους εργάτες, γι’ αυτό και τα προϊόντα που «πρόσφεραν» στους χαλυβουργούς από το «υστέρημά» τους οι μαχαιροβγάλτες, ήταν διανθισμένα με τα εμετικά τους αυτοκόλλητα «ψηφίζουμε Χρυσή Αυγή για να ξεβρομίσει ο τόπος».
Το φαιο-«κόκκινο» μέτωπο έχει τις ρίζες του στην εποχή της ρώσικης περεστρόικα, και συγκεκριμένα στην (μεταξύ 1990-1995) απόσπαση της κλασσικής φασιστικής ακροδεξιάς από την επιρροή του αμερικάνικου ηγεμονιστικού ιμπεριαλισμού. Οι πιο σιχαμεροί ιμπεριαλιστικοί κύκλοι του αμερικάνικου μονοπώλιου συντηρούσαν και ανανέωναν τις σχέσεις τους με τον κατά τόπους κλασσικό φασιστικό υπόκοσμο, στο όνομα της αντικομμουνιστικής ενότητας και πάλης. Αυτό ακόμα και μετά την παλινόρθωση του καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ, που συντελέστηκε την περίοδο 1956-1965.
Η ολοκλήρωση της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στην Κίνα που επισφραγίστηκε με τη σφαγή της Τιεν Αν Μεν και έκλεισε σε αυτή τη χώρα, αλλά και παγκόσμια τον κύκλο της μετατροπής του σοσιαλισμού σε ρεβιζιονισμό κι έπειτα σε σοσιαλιμπεριαλισμό 1978-1989, σε συνδυασμό με την «πτώση» του «σοσιαλισμού» σε Ρωσία και Ανατολική Ευρώπη, που ήδη από το 1987-1988 είχε σηματοδοτήσει ο Γκορμπατσόφ και το ρώσικο κρατικομονοπώλιο, για να καθησυχάσει τον Τρίτο Κόσμο και τη Δύση, αποκόλλησε τους κλασσικούς φασίστες από την ασφυχτική αγκαλιά της Ουάσιγκτον.
Ο ελληνικός λαός είναι ο μόνος λαός σχετικά αστικοδημοκρατικής χώρας που είναι αναγκασμένος να καταναλώνει καθημερινά σε γιγαντιαίες ποσότητες τη γκεμπελική, χυδαία προπαγάνδα του πιο αβυσσαλέου φασισμού και σοσιαλφασισμού. Και μάλιστα, λόγω τόσο της αντιλαϊκής αθλιότητας όσο και της ιδεολογικής λιποταξίας της παραδοσιακής αστικής τάξης, ο λαός έχει συνειδησιακά διαμορφωθεί έτσι που να θεωρεί «αντικαθεστωτικές» τις πλέον άθλιες, διαστρεβλωτικές της αλήθειας και της πραγματικότητας φωνές, και φυσικά τους φορείς τους! Οι κορυφαίες τηλεπερσόνες αυτού του κάλπικου αντικαθεστωτισμού στη χώρα μας είναι ο Γιώργος Καρατζαφέρης, πρόεδρος του φασιστικού ΛΑΟΣ, και η φαιοκόκκινη Λιάνα Κανέλλη, η υστερικών αντιδράσεων και «ιδιάζουσας» ιδιοσυγκρασίας βουλευτίνα του σοσιαλφασιστικού ψευτοΚΚΕ!
Επί ένα χρόνο μετά την ακήρυχτη ελληνική χρεωκοπία το ανατολικό διακομματικό μπλοκ κορυφής που κυβερνάει τη χώρα μας χρησιμοποιούσε τα κλασσικά πολιτικά και συνδικαλιστικά του εργαλεία, βασικά τη ΓΣΕΕ, το ΠΑΜΕ, το ψευτοΚΚΕ, τον ΣΥΝ και τον εξωκοινοβουλευτικό συρφετό τους για να παρατάξει απέναντι στην υπόλοιπη ΕΕ έναν πολιτικά ελεγχόμενο από το ίδιο εξεγερμένο λαό.
Αυτό το λαό τον χρειαζόταν σαν διαπραγματευτικό χαρτίόχι για να περιορίσει τα σκληρά μισθολογικά και φορολογικά μέτρα των δανειστών (σε αυτά ο πρωθυπουργός του καθεστώτος πλειοδοτούσε) αλλά για να πετύχει έναν στρατηγικό για τα ανατολικά αφεντικά του πολιτικό στόχο: Να φέρει σε πολιτικό αδιέξοδο και αποσύνθεση την ΕΕ, καθώς ζητούσε και ζητάει διαρκώς από αυτήν νέα δάνεια ενώ συνεχίζει δραστήρια και υποχθόνια το βιομηχανικό σαμποτάζ και την γραφειοκρατική διαφθορά της χώρας μας, δηλαδή δυναμώνει την κρίση, οδηγεί σε ολοένα και πιο αφόρητη ανεργία το λαό μας και κάνει την αποπληρωμή του δανείου αδύνατη.
Κάθε φορά λοιπόν αυτός ο μικρός σε όγκο εκβιαστής στην υπηρεσία της πιο πολιτικής υπερδύναμης στον κόσμο ερχόταν και απειλούσε τον οικονομικό αυτόν γίγαντα και πολιτικό νάνο που είναι η ΕΕ ότι η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει αν η ΕΕ δεν της δώσει νέα λεφτά. Και εκείνη του έδινε έντρομη ότι μπορεί να υπάρξει επέκταση των χρεοκοπιών στην Ευρωζώνη. Αλλά με κάθε δόσιμο δανείου κάτω από αυτές τις συνθήκες δυνάμωνε και δυναμώνει στο έπακρο η εσωτερική σύγκρουση στην Ευρωζώνη και στην ΕΕ, μια σύγκρουση που όλο και περισσότερο την παραλύει.
Νώντας, Παρασκευή, Αγγελική – η τελευταία τεσσάρων μηνών έγκυος… Τρεις εργαζόμενοι στο κεντρικό υποκατάστημα της MarfinEgnatiaBankεπί της οδού Σταδίου, αριθμός 23… Για δικούς του λόγους ο καθένας, λόγους τους οποίους δεν έχει σημασία πια να μαντέψουμε ή να εικάσουμε, πήραν την απόφαση να μη συμμετάσχουν στην κρατική «πανελλαδική απεργία» και στην «έφοδο στη Βουλή κατά των πολιτικών» της 5ης του Μάη του 2010, παρέα με τους ΛΑΟΣτζήδες, τους Χρυσαυγίτες με τις ελληνικές σημαίες και τα ψευτοαναρχικά μηδενιστικά τάγματα εφόδου… Και το πλήρωσαν με τη ζωή τους! Κι όχι μόνο! Κάποια καθάρματα, σκυλεύοντας τη μνήμη τους, συνεχίζουν να τους ποδοπατούνε μετά θάνατο με τις εξής δύο ερμηνείες της «τύχης» τους: πρώτη, εκείνη που λέει «να μη δούλευαν σε μέρα πανεργατικής απεργίας – δικιά τους η ευθύνη» - δεύτερη, εκείνη των κλασσικών ναζιστών της Χρυσής Αυγής που σπεύδουν να τους υιοθετήσουν, χαρακτηρίζοντάς τους «Έλληνες - θύματα της αναρχομπολσεβικικής τρομοκρατίας» και ουσιαστικά αυτοπαρουσιαζόμενοι ως θεματοφύλακες της μνήμης τους…