Σκηνές από την ηρωική λαϊκή δημοκρατική εξέγερση της πλατείας Τιεν Αν Μεν του 1989

Πρόκειται για ένα σύντομο βίντεο επενδυμένο με την πολύ όμορφη μουσική από το soundtrack της γνωστής ταινίας "Ρέκβιεμ για ένα Όνειρο". Είναι σκηνές από τη δημοκρατική εξέγερση του κινέζικου λαού με πρωτοπόρα τη νεολαία και κορμό τη φτωχολογιά του Πεκίνου, ενάντια στη δικτατορία των  νέων αστών - ψευτοκομμουνιστών του "Κ"Κ Κίνας με επικεφαλής τον Τενγκ Ξιάο Πινγκ.

Τα αιτήματα ήταν αντιφασιστικά και λαϊκά, με πρώτο τη δημοκρατική δυνατότητα έκφρασης για το λαό, επίσης τη μείωση των τιμών στα βασικά είδη κατανάλωσης που ο πληθωρισμός τις εκτόξευε στα ύψη, την πάταξη της ήδη τεράστιας μετά από 10 χρόνια παλινορθωμένου καπιταλισμού διαφθοράς. 

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΚΟΣΜΩΝ

Το ΚΜ δημοσιεύει σήμερα ένα σημαντικό ντοκουμέντο του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος: πρόκειται για το άρθρο της Σύνταξης της «Λαϊκής Ημερησίας» του Πεκίνου «Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΜΑΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΚΟΣΜΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΣΤΟ ΜΑΡΞΙΣΜΟ – ΛΕΝΙΝΙΣΜΟ», με επεξηγήσεις για το άρθρο από την «Επιθεώρηση» του Πεκίνου. Το ντοκουμέντο αυτό δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά την 1^η του Νοέμβρη του 1977 και στα ελληνικά εκδόθηκε ένα μήνα αργότερα, το Δεκέμβρη του 1977, από το ΕΚΚΕ, ενώ σε ανάλογη έκδοση μέσα από τις «Μορφωτικές Εκδόσεις» του προχώρησε το ίδιο διάστημα και το ΜΛΚΚΕ. Η αναδημοσίευση εδώ είναι από την έκδοση του ΕΚΚΕ.

Τα τελευταία χρόνια, η μαοϊκή Θεωρία των Τριών Κόσμων έχει ξανάρθει κάπως στην επικαιρότητα των ιδεολογικών ζυμώσεων, με έναν παράδοξο τρόπο. Στις εχτιμήσεις των κνιτών στο «18^ο» (11o) συνέδριο του ψευτοΚΚΕ για το «σοσιαλισμό», χωρίς καμία επεξήγηση, κατακεραυνωνόταν η συγκεκριμένη θεωρία ως «αντιεπιστημονική» στα πλαίσια του «αριστερού οπορτουνιστικού» μαοϊστικού ρεύματος, που στρουγγίζεται από τους κυρίους αυτούς στον «αντικομμουνισμό του χθες και του σήμερα». Οι κνίτες τοποθετούν χρονικά τη γέννηση αυτής της θεωρίας στη δεκαετία του ’60, ενώ αυτή ουσιαστικά είναι γέννημα των αρχών της δεκαετίας του ’70, μετά τη σοσιαλιμπεριαλιστική εισβολή στην Τσεχοσλοβακία του 1968 και τη ρώσικη επίθεση στην Λαϊκή Κίνα -στον ποταμό Ουσούρι- το 1969. Η διαστρέβλωσή της από τους σοσιαλφασίστες είναι πάντα χοντροκομμένη, ενώ σχεδόν ποτέ δεν υπεισέρχονται στην ουσία της αλλά την αφορίζουν ως «απλοϊκή», «αντιεπιστημονική», «προκάλυμμα του κινέζικου εθνικισμού», «μη λαμβάνουσα υπ’ όψη το κοινωνικό καθεστώς κάθε χώρας» κλπ. 

Τρέμουν μήπως η ριζοσπαστική νεολαία και διανόηση, υιοθετώντας την αριστερή κριτική του Μάο και του ΚΚ Κίνας στα 1963-1964 στις δεξιές - φιλελεύθερες - υφεσιακές προς τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό πλευρές της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στην ΕΣΣΔ, περάσει και στην  μετά το 1968 μαοϊστική κριτική των «σκληρών αριστερών αντιιμπεριαλιστικών» , σοσιαλιμπεριαλιστικών πολιτικών και πρακτικών της περιόδου Μπρέζνιεφ. Γι΄ αυτό, και παρά τη δήθεν «αντιδεξιά» - «αντι20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ» ψευτοσταλινική γραμμή τους, προσπαθούν με κάθε μέσο να αποσιωπούν ότι η πιο βαθιά και αρχειακή κριτική στον αντιλενινισμό και στο δεξιό οπορτουνισμό του 20ού Συνεδρίου έχει γίνει από τους Κινέζους κομμουνιστές στις αρχές της δεκαετίας του '60 κι όχι ψευδεπίγραφα με μισόλογα το ...2009, με ταυτόχρονη πλήρη κάλυψη (από τους ψευτοκομμουνιστές) των φασιστικών εισβολών του Μπρέζνιεφ. Τότε, το '63, οι κύριοι αυτοί λυσσούσαν στην υπεράσπιση του Χρουστσόφ και προτιμούσαν (!) τους Αμερικάνους ιμπεριαλιστές από την «υπερεπαναστατική δογματική» Κίνα!

Ο επαναστατικός Μάης του '68 και ο σοσιαλφασισμός

Μάης του 1968 - Μάης του 2011: το ΚΜ αναδημοσιεύει ένα άρθρο που πρωτοδημοσιεύτηκε τον Ιούνη του 1998 στην εφημερίδα «Νέα Ανατολή» της ΟΑΚΚΕ (φύλλο 306). Πρόκειται για μια ανάλυση του επαναστατικού γαλλικού Μάη του ’68, από μαρξιστική - λενινιστική - μαοϊστική σκοπιά. Το ιδιαίτερα ενδιαφέρον στοιχείο της συγκεκριμένης ανάλυσης είναι πως έρχεται σε αντιπαράθεση με τη μικροαστική φιλολογία περί τον Μάη, που κριτικάρει το ρεβιζιονιστικό – σοσιαλφασιστικό Γαλλικό «Κ»Κ ότι «δεν επεδίωξε την κατάληψη της εξουσίας και υπεράσπισε την αστική δημοκρατία λόγω σοσιαλδημοκρατικού ρεφορμισμού», αν και όντως υπήρχαν και τέτοια σοσιαλδημοκρατικά στοιχεία στο εσωτερικό του, σα δευτερεύουσα πλευρά.

Αντίθετα, η αναλυτική γραμμή του άρθρου βασίζεται στη θέση πως ο Μάης είχε να παλέψει από τη μια με τον εξωτερικό εχθρό του, την κλασσική γαλλική Δεξιά του ντεγκωλισμού, κι από την άλλη με τον εσωτερικό του υπονομευτή και διαστρεβλωτή, τους Γάλλους «κνίτες», που δεν προσπαθούσαν όμως «απλά να τον τιθασεύσουν», όπως βαυκαλίζονται οι μικροαστοί αριστεριστές, αλλά αντίθετα να τον αντιστρέψουν και το κουφάρι του να το κάνουν όχημα για να μπουκάρουν στο αστικό κράτος και να ασκήσουν από κει τη διχτατορία τους, σε συμμαχία στην αρχή με τους κλασσικούς αστούς και στη συνέχεια μόνοι τους.

ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ : Ο ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ ΛΕΝΙΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ (1946)

Ένας από τους βασικούς λόγους που μπήκε μπροστά η δημιουργία τούτου του ιστολογίου, όπως γίνεται φανερό και στη σύντομη εκείνη πρώτη ανάρτησή του, ήταν η υπεράσπιση της μαρξιστικής κοσμοθεωρίας και της ιστορίας του κομμουνιστικού κινήματος από κάθε λογής πολιτικούς απατεώνες, που τις διαστρεβλώνουν και τις πλάθουνε καταπώς τους βολεύει.

 

Τούτο δε σημαίνει –όπως ίσως μπορεί να θεώρησε κάποιος εσφαλμένα από μιαν ασάφεια εκείνης της ανάρτησης- πως δεν υπάρχουν οργανωμένες δυνάμεις που τιμούν το σφυροδρέπανο που βρίσκεται δίπλα στο όνομά τους, ούτε πως το ΚΜ, που είναι ένα ιστολόγιο και τίποτε περισσότερο ή λιγότερο, επιφύλασσε για τον εαυτό του το ρόλο του επαρμένου, μοναχικού, δήθεν μοναδικού «υπερασπιστή» του μαρξισμού στη χώρα μας (άλλωστε, για να λέμε την αλήθεια, μια τέτοια έπαρση και μεγαλομανία δε θα τη σήκωναν, πέρα από το πολιτικά γελοίο του ζητήματος, τα ιδεολογικά και γνωστικά κυβικά του). Σήμαινε απλώς μια ιδεολογική κήρυξη πολέμου (πιο σωστά την έναρξη της συμμετοχής σε έναν πόλεμο που ήδη διεξαγόταν) ενάντια στον υπερδεξιό ψευτομαρξισμό που ξέβρασαν οι ΚΟΒες του ψευτοΚΚΕ ιδιαίτερα μετά το 1989, και ο οποίος εκφράζεται τόσο από τους νεοτροτσκιστές του ΝΑΡ και της σημερινής καθοδήγησης του Περισσού, όσο και από τους «αριστερορευματίες» του ΣΥΝ και τους αλαβανικούς του ΜΑΑ, με όλες τις εξωκοινοβουλευτικές τροτσκιστικές ουρές τους.

 

Να τσακίσουμε τις συμμορίες των μαχαιροβγαλτών δολοφόνων της Χρυσής Αυγής! Κάτω τα χέρια από τους μετανάστες! Τώρα δημοκρατικά μέτρα ενάντια στη δουλεμπορική λαθρομετανάστευση!

Ο αέρας μυρίζει μπαρούτι και τα πράγματα δεν φαίνεται να βαίνουν προς αποκλιμάκωση, αλλά προς πλήρη πολιτική εκτροπή. Για πρώτη φορά, έχουμε να κάνουμε με οργανωμένα, χτηνώδικα πογκρόμ κατά δικαίων και αδίκων, ναζιστικού – φυλετικού χαραχτήρα. Ήδη στο κέντρο της Αθήνας έχουν ξυλοκοπηθεί από μεικτά περίπολα χρυσαυγιτών και αγαναχτισμένων, πολιτικά καθυστερημένων ανθρώπων που σέρνονται πίσω από τους ναζιστές, δεκάδες μετανάστες, μαζί και πολλοί σκούροι στο δέρμα (!!) Έλληνες, που δεν πρόλαβαν να εξηγήσουν στους «τιμωρούς» ότι ανήκουν σε «ανώτερη» ράτσα. Μέχρι και λεωφορεία σταματούν οι «Άριοι», ώστε να κατεβάσουν και να σαπίσουν στο ξύλο, πολλοί μαζί, ανυπεράσπιστους ανθρώπους.

9 του Μάη 1945: Η συντριβή του ναζισμού στην Ευρώπη. Να μην αφήσουμε το φασισμό να ξανασηκώσει κεφάλι

Αμερικάνοι και Σοβιετικοί φαντάροι στον ποταμό Έλβα (Απρίλης 1945)

Το ιστολόγιο αναθυμάται με συγκίνηση τα εκατομμύρια των μαχητών και των αμάχων, που χάθηκαν την εξαετία 1939-1945 στη μάχη κατά των νεοκανίβαλων του εθνικοσοσιαλισμού/φασισμού του Άξονα Γερμανίας – Ιαπωνίας - Ιταλίας, από το βομβαρδισμένο Λονδίνο και τα βουνά της ελληνοαλβανικής μεθορίου, τις αχανείς εκτάσεις της ευρωπαϊκής ΕΣΣΔ, μέχρι τη Χαβάη και την Ινδοκίνα.

Σήμερα που ο φασισμός ντύνεται πολλές φορές με «αντιιμπεριαλιστικό» και «αντιπλουτοκρατικό» μανδύα (σε ένα βαθμό το έκανε και τότε, αλλά τότε υπήρχε η προλεταριακή ΕΣΣΔ και η Γ' Κομμουνιστική Διεθνής που τον αποκάλυπταν), νομίζουμε πως πρέπει πάντα να κρατάμε ως κόρη οφθαλμού τη γραμμή της αντιφασιστικής ενότητας και πάλης, σε κάθε χώρα χωριστά, αλλά και διεθνώς.

5/5/2010 – 5/5/2011: Οι δημοκράτες δεν ξεχνούν τους 3 εργαζόμενους της Μαρφίν

Νώντας, Παρασκευή, Αγγελική – η τελευταία τεσσάρων μηνών έγκυος… Τρεις εργαζόμενοι στο κεντρικό υποκατάστημα της Marfin Egnatia Bank επί της οδού Σταδίου, αριθμός 23… Για δικούς του λόγους ο καθένας, λόγους τους οποίους δεν έχει σημασία πια να μαντέψουμε ή να εικάσουμε, πήραν την απόφαση να μη συμμετάσχουν στην κρατική «πανελλαδική απεργία» και στην «έφοδο στη Βουλή κατά των πολιτικών» της 5^ης του Μάη του 2010, παρέα με τους ΛΑΟΣτζήδες, τους Χρυσαυγίτες με τις ελληνικές σημαίες και τα ψευτοαναρχικά μηδενιστικά τάγματα εφόδου… Και το πλήρωσαν με τη ζωή τους! Κι όχι μόνο! Κάποια καθάρματα, σκυλεύοντας τη μνήμη τους, συνεχίζουν να τους ποδοπατούνε μετά θάνατο με τις εξής δύο ερμηνείες της «τύχης» τους: πρώτη, εκείνη που λέει «να μη δούλευαν σε μέρα πανεργατικής απεργίας – δικιά τους η ευθύνη» - δεύτερη, εκείνη των κλασσικών ναζιστών της Χρυσής Αυγής που σπεύδουν να τους υιοθετήσουν, χαρακτηρίζοντάς τους «Έλληνες - θύματα της αναρχομπολσεβικικής τρομοκρατίας» και ουσιαστικά αυτοπαρουσιαζόμενοι ως θεματοφύλακες της μνήμης τους…

Για το Θανάση Βέγγο...

Είναι γεγονός πως η ίδια η, ακόμα και αισθητική, φυσιογνωμία τούτου δω του ιστολογίου είναι σχετικά περιοριστική ως προς τη θεματολογία του, σε σχέση με άλλα, φιλικά του δημοκρατικά και αριστερά ιστολόγια, που από τη λιγότερο «βαριά» δομή και χαραχτήρα τους προσφέρονται και για δημοσιέψεις όχι αμιγώς πολιτικές, ίσως λιγάκι πιο προσωπικές και συναισθηματικά φορτισμένες.

Δε μετανιώνουμε γι’ αυτό, άλλωστε εξ αρχής δηλώθηκε πως δεν επρόκειτο για ένα ιστολόγιο που να λειτουργεί στην κύρια πλευρά του σαν προσωπικό ημερολόγιο στοχασμών, αλλά κυρίως σαν μια προσπάθεια ιδεολογικο-πολιτικής κατάθεσης σκέψεων, θέσεων και ντοκουμέντων. Αυτός είναι και ο λόγος που το ιστολόγιο σίγησε, παρά τη μεγάλη στενοχώρια που του προκάλεσε ο θάνατος δύο πολύ αγαπημένων καλλιτεχνών, που άγγιξαν με την ευαισθησία της καλλιτεχνικής τους δημιουργίας και κατάθεσης την ψυχή του λαού τις τελευταίες δεκαετίες, του Μανώλη Ρασούλη και του Νίκου Παπάζογλου.

Τώρα που έφυγε από κοντά μας στα 84 του ο Θανάσης ο Βέγγος, ένας από τους πιο γλυκούς και σεμνούς ανθρώπους του χώρου του επί δεκαετίες, προκαλώντας αυθεντική πανελλήνια συγκίνηση (και για το ίδιο το γεγονός, όσο και για το τέλος μιας εποχής λαϊκής αθωότητας και καλοσύνης που ενσάρκωναν οι ρόλοι τους οποίους ερμήνευε), αισθανθήκαμε την ανάγκη να του αποτίσουμε ένα μικρό φόρο τιμής, σε πλήρη αντιστοιχία με τα συναισθήματα της πλατιάς μάζας του λαού μας.

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2011: ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟ ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΚΑΙ Η ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ – Αφίσα της Οργάνωσης για την Ανασυγκρότηση του ΚΚΕ (ΟΑΚΚΕ)

Επειδή η βερμπαλιστική φλυαρία των ψεύτικων "φίλων της εργατικής τάξης" θα μας ξεκουφάνει και τούτη την Πρωτομαγιά, κι επειδή οι πρωτομάστορες του αντεργατικού νεοελληνικού αίσχους για άλλη μια φορά θα υποδυθούν τους σωτήρες της εργατιάς και του λαού, τους οποίους οι ίδιοι έριξαν στα τάρταρα της δυστυχίας, δημοσιεύουμε τούτη την αφίσα που κολλήσανε στην Αθήνα αυτές τις μέρες οι συναγωνιστές μας της Οργάνωσης για την Ανασυγκρότηση του ΚΚΕ.

Νομίζουμε πως δένει όμορφα σε λίγες κουβέντες τα άμεσα καθήκοντα της εργατικής τάξης της χώρας μας για να γλιτώσει τώρα δα από την πείνα στην οποία την έχουν ρίξει, κι αυτήν και την υπόλοιπη φτωχολογιά, οι χειρότεροι εχθροί της, με την προοπτική της ανάδειξής της σε πρωτοπόρα, καθοδηγητική δύναμη του έθνους στο δρόμο για το σοσιαλιστικό – κομμουνιστικό μέλλον, που θα αγκαλιάσει αναπόφευκτα, αργά ή γρήγορα, ολάκερη την ανθρωπότητα.

200 της Καισαριανής ποτέ δε σας ξεχνάμε! Το ναζισμό για πάντα θα πολεμάμε!! Να θυμόμαστε την Πρωτομαγιά του '44!!

Δημοσιεύουμε τούτο το ντοκουμέντο, που προέρχεται από την κρατική τηλεόραση της δεκαετίας του ’80, σαν έναν ελάχιστο φόρο τιμής στα 200 παλικάρια, στους 200 πατριώτες, στους 200 ΕΑΜίτες και κομμουνιστές (μεταξύ τους 135 Ακροναυπλιώτες, που η βασιλομεταξική σπείρα παρέδωσε στους χιτλερικούς πριν φύγει για το Κάιρο) που με ψηλά το κεφάλι αντιμετώπισαν τους ναζιστές κανίβαλους εκτελεστές τους, την Πρωτομαγιά του 1944, στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής.

Η θυσία τους, ανήμερα της μέρας που η παγκόσμια εργατιά, από το 1890 και δώθε, σηκώνει το κεφάλι της και κοιτάζει προς το όμορφο, πανανθρώπινο αταξικό μέλλον, θα είναι πάντα φωτοδότρα για κάθε κομμουνιστή, για κάθε τίμιο πατριώτη και αντιφασίστα, στον αγώνα τους ενάντια στη βαρβαρότητα του φασισμού, που αποτελεί την πιο συμπυκνωμένη μορφή αντεργατικής κι ευρύτερα αντιλαϊκής βίας.

Σήμερα που οι μαχαιροβγάλτες ναζήδες  της "Χρυσής Αυγής" τοιμάζονται να μεταμφιεστούνε σε "καθωσπρέπει κυρίους" και να εισέλθουν στη Βουλή (ήδη έχουν εισέλθει από το 2007 οι προστάτες τους του ΛΑΟΣ), εκμεταλλευόμενοι την ανεργία και την πείνα που έσπειρε το διακομματικό καθεστώς που κατέστρεψε συνειδητά τη χώρα, πρέπει να βροντοφωνάξουμε:

Κάτω ο φασισμός και ο σοσιαλφασισμός! Ζήτω η Εργατική, η Κόκκινη Πρωτομαγιά!

Σ’ Ανατολή και Δύση, σ’ Ανατολή και Δύση, τη νέα κοινωνία η εργατιά θα χτίσει!!

Το καθεστώς των φασιστικών και σοσιαλφασιστικών ηγετικών κλικών οργιάζει…

Δεν έχει σημασία πια αν πολλοί άνθρωποι, μετά από τη συστηματική διαστροφή των εννοιών 30 χρόνια τώρα, έχουν συνηθίσει να αντιλαμβάνονται τη μπόχα ως ευωδιά… Χιλιάδες άλλοι, πολλοί που νιώθουν δημοκράτες, προοδευτικοί και αριστεροί έχουν αρχίσει να ανησυχούν, κι αυτό είναι ελπιδοφόρο… Ξέχωρα από τις απόψεις σε επί μέρους ζητήματα που κουβαλάει ο καθένας, όλο και περισσότεροι αρχίζουν και αχνοβλέπουν το ενιαίο και συμμετρικό της φασιστικής και σοσιαλφασιστικής δραστηριότητας…

Πρώτα (όχι απαραίτητα με χρονολογική σειρά) ο ΣΥΝ – ΣΥΡΙΖΑ, που τολμάει να ποζάρει και για συνέχεια της προδιχτατορικής ΕΔΑ, εφαρμόζει μεθόδους Γκοτζαμάνη, αντισυγκεντρώσεων παρακρατικού τύπου σε κομματικές συγκεντρώσεις (!!!) άλλου κόμματος (ΠΑΣΟΚ), ροπάλων (μόνο το τρίκυκλο έλειπε), και στέλνει στο νοσοκομείο μέλος του Εθνικού Συμβουλίου (το αντίστοιχο της Κεντρικής Επιτροπής) του ΠΑΣΟΚ με κάταγμα στο κεφάλι, ενώ και ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Αγ. Αναργύρων Καματερού (επίσης από το χώρο του ΠΑΣΟΚ) έχει σπασμένο το ένα του ζυγωματικό… Το ΠΑΣΟΚ καταγγέλλει παρουσία στον φασιστικό τραμπουκισμό δυνάμεων των ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με επικεφαλής τον υποψήφιο Δήμαρχο Αγ. Αναργύρων - Καματερού του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ο τελευταίος, όταν στριμώχνεται σε τηλεοπτική εκπομπή, τα ρίχνει στο ΚΚΕ(μ-λ)… ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ΚΚΕ(μ-λ) δεν διαψεύδουν με ανακοινώσεις τους τη συμμετοχή τους στην νεοακροδεξιά αντισυγκέντρωση, άρα είναι υπόλογοι μαζί με το σύνολο των πολιτικών συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ, για φασιστική τρομοκρατία…

Προβληματισμοί για τα αίτια της προσωρινής ήττας του ελλαδίτικου μ-λ κινήματος στο ζήτημα της συνέχειας του ΚΚΕ

Ένα από τα πιο βασικά ζητήματα που απασχολεί, πιστεύουμε, κάθε Έλληνα μαρξιστή – λενινιστή, ειδικά μετά το 1980, όταν και έπαψαν πια να είναι μαζικές οι μ-λ οργανώσεις, είναι πώς και γιατί «χάσαμε» στα μάτια των μαζών την ιστορική, πολιτική συνέχεια του παλιού, μεγάλου ΚΚΕ. Γιατί, με λίγα λόγια, στη συνείδηση του μέσου ανθρώπου στη χώρα μας, δεν μπόρεσε να κλονιστεί το δήθεν «αυτονόητο» γεγονός, ότι το ψευτοΚΚΕ των Κολιγιάννη – Φλωράκη – Φαράκου – Παπαρήγα ήταν και είναι η φυσική συνέχεια του ΚΚΕ.

Καμιά φορά, και λόγω του ειδικού χαραχτήρα που είχε η άλωση του Κόμματος μας από το ρεβιζιονισμό – σοσιαλφασισμό (εξωτερική επέμβαση, απροσχημάτιστη βία, εξορία και δολοφονία του ιστορικού Αρχηγού, φυσική εξόντωση αγωνιστών), σε συνδυασμό με το ό,τι μιλάμε για αγωνιστές που βρίσκονταν ήδη εξόριστοι από την πατρίδα μας μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ στη Λαϊκή Δημοκρατία της Αλβανίας (διπλές κακουχίες δηλαδή), τείνουμε να εξηγούμε τα ζητήματα μόνο με στενά ελλαδίτικους όρους. Ξεχνάμε δηλαδή, παρά το δράμα των επαναστατών κουκουέδων που έμειναν πιστοί στο μαρξισμό – λενινισμό, η τελική έκβαση (πρόσκαιρη πιστεύουμε) της πάλης υπέρ της πλευράς του ρεβιζιονισμού ήταν μία εξέλιξη που λίγο έως πολύ πήρε παγκόσμια χαρακτηριστικά. Γι’ αυτό και δεν ωφελεί ιδιαίτερα, όσο κι αν έχει τη γοητεία του, το να κάνουμε υποθέσεις εργασίας «τι θα είχε συμβεί αν»….

«Λαϊκοί» τραμπουκισμοί, εργατισμός και αντιφασιστική πάλη - Φασισμός και ψευτοαριστερά

Σε πρόσφατη συνέντευξή του στην εφημερίδα «Παρασκήνιο», ο «φύρερ» της ναζιστικής συμμορίας της «Χρυσής Αυγής» Ν. Μιχαλολιάκος, δήλωσε:

Ερώτηση: Γιατί προχωρήσατε στον «χαιρετισμό» προς τον Πέτρο Κωνσταντίνου (σ.κ.μ. δημ. σύμβουλος του ΣΕΚ – ΑΝΤΑΡΣΥΑ) στο δημοτικό συμβούλιο, ο οποίος ξεσήκωσε αντιδράσεις;

Απάντηση: «Εγώ δεν είδα καμία αντίδραση. Αυτοί που δεν χαιρετούν φασιστικά δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν, γιατί τρώνε γιαούρτια. Εγώ που χαιρέτησα έτσι, δεν τρώω γιαούρτια. Εν προκειμένω, αυτός ο χαιρετισμός δεν είναι ο επίσημος της Χρυσής Αυγής. Ο Πέτρος Κωνσταντίνου, σε ένα διάλειμμα της συνεδρίασης, με είχε αποκαλέσει φασίστα και θέλοντας να τον προκαλέσω χαιρέτησα έτσι, λέγοντας: «Ναι, ρε, είμαι φασίστας»!…»

Βέβαια, σαν κλασσικός ναζιστής, δηλαδή απόλυτο κτήνος δίχως αρχές μπροστά στον «ιερό» σκοπό του, να γυρίσει την ανθρωπότητα στον κανιβαλισμό, ο Μιχαλολιάκος ψεύδεται. Αυτός ΕΙΝΑΙ ο επίσημος χαιρετισμός της Χρυσής Αυγής, η οποία είναι μία ΝΑΖΙΣΤΙΚΗ, εθνικοσοσιαλιστική οργάνωση, παρά την προσπάθειά της να μεταμφιεστεί σε «απλά» ακροδεξιά εθνοφασιστική δύναμη και να υιοθετήσει το Μεταξά, τον Παπαδόπουλο, το Μανιαδάκη και άλλους "αστέρες" του ντόπιου εθνοφασισμού.

Μία αριστερή κριτική στην ταινία «Ο Άνθρωπος με το Γαρύφαλλο» (Δεκέμβρης του 1980)

Το συγκεκριμένο άρθρο δημοσιεύεται σα το δεύτερο μέρος ενός μικρού αφιερώματος, με αφορμή την επέτειο της άναντρης δολοφονίας του Ν. Μπελογιάννη από το μοναρχοφασισμό στα 1952. 

Είναι το μοναδικό ντοκουμέντο που είχαμε σαν ιστολόγιο στη διάθεσή μας, που να προέρχεται από τον ευρύτερο μ-λ χώρο και να αναφέρεται στην πολιτικο-ιδεολογική γραμμή τούτης της δημοφιλούς γενικά ταινίας.

Προέρχεται από την εφημερίδα "Λαϊκός Δρόμος" του Δεκέμβρη του '80, η οποία ήταν όργανο της ΚΕ του "ΜΛΚΚΕ(Ανασυγκροτημένο)" των Ιορδανίδη - Κουφοβασίλη, της δεξιάς οπορτουνιστικής ομάδας που αποχώρησε από το ΜΛΚΚΕ το 1979 κριτικάροντας τον ισχυρό αντι-σοσιαλιμπεριαλισμό του, ουσιαστικά δηλαδή από ευρείες φιλο-ψευτοΚΚΕ, και αργότερα και φιλο-ΠΑΣΟΚ θέσεις. 

Ποιος ήταν τελικά ο Νίκος Μπελογιάννης ;; Ο επαναστάτης και η γελοιογραφία του (Σκέψεις του ιστολογίου και ένα ντοκουμέντο του ΚΚΕ του 1952)

Στις 30 του Μάρτη του 1952, οι μοναρχοφασίστες της Αθήνας, υπό την καθοδήγηση των υπερατλαντικών αφεντικών τους, προχώρησαν σε ένα έγκλημα που συντάραξε τη διεθνή κοινή γνώμη, όχι μονάχα των τότε σοσιαλιστικών και λαϊκοδημοκρατικών χωρών, από τη Λαοκρατική Γερμανία μέχρι τη Λαϊκή Κίνα, αλλά και τους δημοκράτες σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο.

Παρά την πρωτοφανή διεθνή κινητοποίηση χιλιάδων προσωπικοτήτων από όλο το φάσμα των τεχνών, των επιστημών, της πολιτικής και κοινωνικής ζωής σε όλο τον πλανήτη για την απονομή χάριτος, εχτέλεσαν ως «κατάσκοπο της Σοβιετικής Ένωσης και της Κομινφόρμ στην Ελλάδα» το Νίκο Μπελογιάννη, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ και επικεφαλής του παράνομου μηχανισμού του Κόμματος εντός Ελλάδος (μετά την ήττα του ΔΣΕ στα 1949, η έδρα της ΚΕ βρισκόταν στην προσφυγιά, συγκεκριμένα στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας).

Τα γεγονότα είναι γνωστά στους έχοντες βασικές, έστω και αδρές γνώσεις επί της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας του τόπου μας. Άλλωστε, τόσο η «Εντολή» της Διδώς Σωτηρίου όσο και η ταινία «Ο άνθρωπος με το Γαρύφαλλο» του Νίκου Τζίμα (με όλες τις  πολύ μεγάλες ιδεολογικές ενστάσεις που μπορεί να έχει ένας μαρξιστής – λενινιστής για εχτιμήσεις που γίνονται σε αυτά), καθώς και η μετά το 1981 όψιμη πρεμούρα για λιβανωτά στους παλιούς κομμουνιστές από την εξουσία κρατικογραφειοκρατών και σοσιαλφασιστών, έχουν οδηγήσει τα τελευταία χρόνια σε ένα βομβαρδισμό του λαού με αγιογραφίες. Από αυτή τη μοίρα δε γλίτωσε και ο σύντροφος Νίκος Μπελογιάννης.

25η Μαρτίου: Με οδηγούς τους Μαρξ - Ένγκελς να αρνηθούμε την κύρια πλευρά του 1821

Αν και για τεχνικούς καθαρά λόγους, δεν καταφέραμε να δημοσιέψουμε τις συγκεκριμένες πραγμάτειες περί της ελληνικής εξέγερσης του ’21 ανήμερα της ημέρας που εορτάζεται η «εθνική παλιγενεσία», με δεδομένο ότι η σειρά ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ για το ’21 έχει ανάψει μια γενικότερη συζήτηση για το θέμα, νομίζουμε πως έστω και με έναν μικρόν ετεροχρονισμό, έχει μιαν αξία να διαβαστούν με προσοχή οι παρακάτω αναλύσεις, που είναι και ιδιαίτερα τεκμηριωμένες με τη χρήση πληθώρας πηγών.

Πρόκειται για την ανάπτυξη, από την πλευρά των συναγωνιστών της ΟΑΚΚΕ, της πιο πρωτοπόρας ελλαδίτικης μαρξιστικής ιστοριογραφικής θέσης, ότι δηλαδή οι φιλορώσοι μέσα στο ’21 αποτελούσαν την άκρα δεξιά πλευρά του, κι ας υποδύονταν την πιο «λαϊκή». Ανάπτυξη που οδήγησε τους μαρξιστές της ΟΑΚΚΕ, μέσα από ενδελεχή μελέτη, στη θέση ότι το ’21 έχει στην κύρια πλευρά του ΑΡΝΗΤΙΚΟ χαραχτήρα, τόσο για το τι κληροδότησε στο νεοελληνικό έθνος, όσο και για το πώς επέδρασε στην ευρωπαϊκή αστοδημοκρατική επανάσταση, της οποίας το πιο καλοφρουρημένο εχθρικό προπύργιο ήταν η φεουδαρχική επεκτατική, απολυταρχική τσαρική Ρωσία. Το ίδιο άλλωστε συμβαίνει και σήμερα, στην εποχή του μονοπωλιακού – κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού, με τη νεοτσαρική σοσιαλιμπεριαλιστική Ρωσία να αποτελεί το μεγαλύτερο εχθρό της προλεταριακής και αντιιμπεριαλιστικής επανάστασης, αφού τους κλέβει και διαστρέφει τα συνθήματα, θέλοντας να χρησιμοποιήσει τους λαούς για να τη βοηθήσουν να επικρατήσει ενάντια στους ιμπεριαλιστές αντιπάλους της, την υπερδύναμη των ΕΠΑ αλλά και τους δευτεροκοσμικούς της Δυτικής Ευρώπης.

Η βρώμικη επίθεση του ΟΗΕ στη Λιβύη τεράστιο πλήγμα και στην ίδια και στην Ευρώπη

Αναδημοσιεύουμε δω την τοποθέτηση των συναγωνιστών της ΟΑΚΚΕ για την ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Λιβύη, θεωρώντας ότι συμπυκνώνει την προλεταριακή κομμουνιστική, αλλά και την ευρύτερη δημοκρατική αντιιμπεριαλιστική θέση απέναντι σε αυτά τα παγκόσμιας σημασίας τελευταία γεγονότα.

Η ΒΡΩΜΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΟΗΕ ΣΤΗ ΛΙΒΥΗ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΠΛΗΓΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

ΟΙ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ «ΤΙΝΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΙΑ»

ΟΙ ΝΕΟΝΑΖΙΣΤΙΚΕΣ ΡΩΣΙΑ ΚΑΙ ΚΙΝΑ «ΜΑΖΕΥΟΥΝ ΤΟΝ ΚΑΡΠΟ»

Η στρατιωτική επίθεση στη Λιβύη με εντολή του Συμβούλιου Ασφαλείας του ΟΗΕ αποτελεί ένα ποιοτικό άλμα, μια κατάφωρη καταπάτηση της βασικής αρχής της ειρηνικής συνύπαρξης, που είναι η μη επέμβαση ενός κράτους στα εσωτερικά ενός άλλου δηλαδή η μη αφαίρεση του δικαιώματος του να διαλέγει την κυβέρνηση και τον τρόπο της διακυβέρνησής του. Αν γίνει δεκτή η λογική αυτής της επέμβασης τότε κάθε εσωτερική διαπάλη σε μια χώρα που θα παίρνει αιματηρά χαρακτηριστικά θα δίνει το δικαίωμα στα 5 μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας να της επιβάλλουν διακυβέρνησή και διαμοιρασμό της εξουσίας ανάλογα με την ισχύ του καθενός από αυτά. Αν αυτό το γεγονός συνδυαστεί με το ό,τι ανάμεσα σε αυτά τα 5 κράτη, τα 3 κυρίαρχα είναι οι υπερεπεμβατικές και αλαζονικές ΗΠΑ, η προσαρτησιακή νεοχιτλερική Ρωσία και η οικονομικά άπληστη Κίνα, καταλαβαίνει κανείς ποια εποχή βαρβαρότητας στις διεθνείς σχέσεις ανοίγει η επέμβαση της Λιβύης.

Κάτω η ωμή ιμπεριαλιστική επέμβαση του ΣΑ του ΟΗΕ κατά της Λιβύης - Μόνη νόμιμη κυβέρνηση της Λιβύης η κυβέρνηση Καντάφι

Το συγκεκριμένο άρθρο δημοσιεύτηκε το μεσημέρι στο ιστολόγιο της Οργάνωσης για την Ανασυγκρότηση του ΚΚΕ. Η επαίσχυντη απόφαση 1973 του Συμβούλιου Ασφαλείας του ΟΗΕ, στην οποία πρωτοστάτησαν η Γαλλία με τη βρώμικη αποικιοκρατική παράδοση, οι παλιοί ξεπεσμένοι κοσμοκράτορες του Ενωμένου Βασίλειου με πρωθυπουργό τον -εξυπηρετικό σε όλα για τη ρώσικη στρατηγική- Κάμερον και η μισο-χεζμπολλαχίτικη κυβέρνηση Μικάντι του Λιβάνου, εκδόθηκε τα ξημερώματα της Παρασκευής, μετά την ολοκλήρωση του συγκεκριμένου άρθρου. Φυσικά, οι σοσιαλιμπεριαλιστές της Μόσχας και του Πεκίνου το παίζουν και πάλι «φίλοι» και του θύτη και του θύματος, αφού δεν έβαλαν βέτο για το ψήφισμα 1973, όπως και η κρυφοτροτσκιστική και φιλοκαστρική-φιλοκουβανική κυβέρνηση της Βραζιλίας, αρνούμενοι ωστόσο να ψηφίσουν υπέρ της επέμβασης ή ακόμα περισσότερο να συμμετάσχουν σ’ αυτήν. Η Γερμανία, όπως και η Ινδία, πήραν επίσης κεντριστική θέση, λιγότερο άθλια ωστόσο από εκείνη των σοσιαλιμπεριαλιστών Ρωσίας και Κίνας, της υπερδύναμης των ΕΠΑ και των γεροξεκούτηδων Γαλλο-Βρετανών ιμπεριαλιστών.

Ο ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ (Ένα άρθρο της «Νέας Ανατολής» του 1986)

Τα γεγονότα που ακολούθησαν τον σεισμό των 9 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ που χτύπησε την Ιαπωνία, ακολουθήθηκε από το υπερκαταστροφικό τσουνάμι και κορυφώθηκε με το πυρηνικό ατύχημα στη Φουκουσίμα, που ακόμη η έκτασή του δεν έχει διευκρινιστεί, εχτός από την παγκόσμια θλίψη και συγκίνηση που έχουν προκαλέσει, ξανάνοιξαν το ζήτημα της χρήσης της πυρηνικής ενέργειας για ειρηνικούς σκοπούς.

Όλες οι ύαινες της μεσαιωνικής οπισθοδρόμησης, οι όχι τυχαία ρωσόφιλες στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος τους (πώς θα πουλάει πετρέλαιο και φυσικό αέριο και θα εξαρτάει έθνη και κράτη η Ρωσία, αν οι ευρωπαϊκές χώρες γίνουν ενεργειακά ανεξάρτητες;;), βγήκαν στα κεραμίδια ενάντια στην πυρηνική ενέργεια και στους «τεράστιους» κινδύνους που εγκυμονεί η χρήση της, τελικά ενάντια στη διάσπαση του ατόμου, που γι' αυτούς είναι συνώνυμη μονάχα με την καταστροφική πυρηνική έκρηξη πολεμικού τύπου. Ο μεσαίωνας Τρεμόπουλος των Οικολόγων Πράσινων καλεί σε παμβαλκανική αντιπυρηνική εξέγερση, μαζί με όλο τον ευρωπαϊκό (δημοκρατικότερο βέβαια σε σχέση με τους Έλληνες συνασπισμαίους «πράσινους») οικολογισμό.

Νίκος Νικηφορίδης: 60 χρόνια από την εκτέλεσή του αγωνιστή της ειρήνης από το μοναρχοφασισμό

Το ιστολόγιο, με ετεροχρονισμό λίγων ημερών, τιμά τη μνήμη του σεμνού νεολαίου, του αγωνιστή της ειρήνης, του ΕΠΟΝίτη ήρωα Νίκου Νικηφορίδη, που πριν από 60 χρόνια (στις 5 του Μάρτη του 1951) έπεφτε κάτω από τα βόλια του μοναρχοφασιστικού κράτους, που 3 χρόνια πριν τον είχε παραδώσει, αμούστακο, στα χέρια των κτηνανθρώπων του Α΄ ΕΤΟ - Ε.Σ.Α.Ι. της Μακρονήσου.

 

Ο Νίκος Νικηφορίδης, γεννημένος το 1928 στην Αθήνα, ήταν μόλις 13 χρονώ όταν οι Γερμανοί ναζήδες κατέλαβαν τη χώρα μας, μαζί με τους Ιταλούς και Βούλγαρους φασίστες συνεργάτες τους. Αετόπουλο από μικρός, από το 1944 ΕΠΟΝίτης στο Παγκράτι (φοιτούσε στο 7^ο Γυμνάσιο), ήδη από το 1946 εξόριστος στην Ικαριά, δε μπόρεσε καν να παραλάβει το βραβείο για τις επιδόσεις του στην τελευταία τάξη του σχολειού, αφού το μετακατοχικό ελλαδικό κράτος, που είχε δώσει συγχωροχάρτι στους ταγματασφαλίτες και στους δολοφόνους, σακάτευε  νέα παιδιά, τον ανθό του λαού και του έθνους, στις εξορίες και τις φυλακές, επειδή είχαν  το "θράσος" να πολεμήσουν τους Γερμανούς και τους συνεργάτες τους μέσα απ’ τις γραμμές του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ και της ΕΠΟΝ. Είναι χαρακτηριστικό πως όταν τον πρωτόστειλαν εξορία, ο Νίκος Νικηφορίδης φορούσε ακόμη κοντά παντελονάκια, κατά τη μαρτυρία της μεγάλης του αδερφής Ζωής Νικηφορίδου στην εκπομπή του Στέλιου Κούλογλου «Ρεπορτάζ χωρίς Σύνορα» το 2000.

Για τη λήξη της απεργίας πείνας των 300 μεταναστών

Ο θόρυβος που δημιουργήθηκε γύρω από το πού θα κατέληγε η απεργία πείνας των 237 (για να είμαστε ακριβείς) μεταναστών, που μετά τη Νομική οδηγήθηκαν από τους πολιτικούς νταβατζήδες του ΣΥΝ σε συνεργασία με το φιλικό του τμήμα του κράτους στο Μέγαρο «Υπατία», δεν έχει κοπάσει ακόμα εντελώς, παρά τη λήξη της απεργίας. Χτες μάλιστα το πολιτικό συνεχές – χυλός που ξεκινάει από τις «αριστερές» εσωκομματικές τάσεις του ΣΥΝ και το ΣΥΡΙΖΑ και φτάνει στην «Κόντρα», την Α.Κ. και το σπασιματικό αναρχο-λούμπεν διοργανώσανε και πορεία επινικείων, για τη «δικαίωση» της γραμμής τους, με την οποία οι μετανάστες «νίκησαν».

Στην πραγματικότητα η συγκεκριμένη υπόθεση, όπως εξελίχθηκε από την κρατικά προστατευόμενη μεταφορά αυτών των ανθρώπων από την Κρήτη αρχικά στη Νομική μέχρι και την προ λίγων ημερών συμφωνία Ραγκούση - Παπουτσή - Λοβέρδου - Νταλάρα με τους αυτόκλητους «σωτήρες» των μεταναστών έδωσε την τελική ώθηση που χρειαζόταν για να μετατραπεί το εθνορατσιστικό μίσος μες στο λαό από σιγοκαίουσα φλόγα σε πυρκαγιά. Ειδικά στις συνθήκες της πιο βαθιάς και ολόπλευρης κοινωνικο-οικονομικής κρίσης που ζει η χώρα μετά το τέρμα του Εμφύλιου Πολέμου.

Τι απέγιναν οι δωσίλογοι και οι γερμανοτσολιάδες;; (2007)

Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 4 του Νοέμβρη του 2007 και το υπογράφει ο γνωστός δημοσιογράφος Τάκης Καμπύλης. Αφορά κάποιες λιγότερο γνωστές πτυχές του πώς εξελίχθηκε ή μάλλον πώς κατά βάση ΔΕΝ εξελίχθηκε στη χώρα μας η υπόθεση «τιμωρία των συνεργατών των ναζί» (αν και φαίνεται πως έγινε μια μικρή αλλά ανολοκλήρωτη προσπάθεια και από λίγους ευσυνείδητους του επίσημου κράτους, πέρα από τη λαϊκή δικαιοσύνη που απένειμαν με το τουφέκι -όσον αφορά στους προδότες- ο ΕΛΑΣ, η ΟΠΛΑ, η «Στενή Αυτοάμυνα», ο ΔΣΕ αργότερα κλπ.), σε κραυγαλέα αντίθεση με το σύνολο σχεδόν των χωρών που βρέθηκαν, ολόκληρες ή τμήμα τους, υπό κατοχή από το φασιστικό Άξονα Βερολίνου - Ρώμης - Τόκιο την περίοδο μεταξύ 1939 και 1945 και οι οποίες έστησαν στον τοίχο παραδειγματικά σημαντικό αριθμό τέτοιων καθαρμάτων. Σαν ιστολόγιο, δεν αναδημοσιεύουμε μονάχα σκέψεις και αναλύσεις ή ντοκουμέντα του ιστορικού αλλά και του σύγχρονου κομμουνιστικού κινήματος, αλλά και πραγμάτειες πάνω σε ζητήματα που θεωρούμε ότι αφορούν και εξηγούν πτυχές των πολιτικών και ιδεολογικών εξελίξεων του σήμερα. Αυτό φυσικά δεν αναιρεί το γεγονός ότι σε περιπτώσεις ανάλογων δημοσιέψεων, δεν ταυτιζόμαστε με κάθε λέξη ή εχτίμηση του συγγραφέα, πόσο μάλλον με το σύνολο της τοποθέτησής του ως προσώπου απέναντι στο κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι (π.χ. ο γενικά αντιφασίστας στην αρθρογραφία του Καμπύλης, πρόσφατα τοποθετήθηκε πολιτικά υπέρ της ΔΗΜΑΡ του Κουβέλη).